De idee dat Christus is gestorven voor onze zonden, is op zich niet slecht. We moeten bemerken dat kruisiging bij de Romeinen een min of meer courante straf was. Eén van de mensen die deze onderging, wordt echter door een groot deel van de wereldbevolking gezien als de Zoon van God, of minstens als een groot leraar en een bijzondere man in het algemeen. Maar zoals je bemerkt is de vraag zeer waarom men precies van zijn dood, en vooral van zijn lijden, het symbool van zijn leer gemaakt heeft, want het symbool verwordt voor sommigen tot het kernpunt ervan. Omdat anderen het al eens beter gedaan hebben:
Het zoeken naar een zingeving voor het menselijke lijden is in de loop der eeuwen ontaard in het aanbidden van lijden. Het pronken met pijn, het zwelgen in zeer, het verlangen naar leed, het wellustig etaleren van aftakeling als bewijs van de Schepping... Welke andere godsdienst knielt en zingt voor een man die niet alleen aan een kruis is genageld, maar ook nog eens een kroon van doornen draagt?
Al moet gezegd dat je dit beter in zijn context leest. Ik zal de column toevoegen. (PB me eventueel voor "moederband en voedselsondes 1", ook daarin vind je kritische vragen omtrent het christendom.)