Significant lijden

[Skycenter]

Faalt heden het significant inschatten van lijden en stil lijden in je biotoop/habitat omdat het overmatig interactief getriggerd wordt?

Triggers:
- Geweld films
- Jaren lang pathologie studeren
- Het ruiken van dierenbloed bij de beenhouwer en in het warenhuis.
- Het verspreiden van het angst en stresshormoon cortisol via urine en zweet.
- Geuren die tot in het diepste van je brein werken.
- Protocollaire universitaire studies die je gevoelloos maken voor de mimiek en bewuste en onbewuste zintuiglijke registraties.
- Wanen van leiders in heilige huisjes.

Ter zijde, in een normaal biotoop met roofdieren is er GEEN overmatig lijden!

[R_Bena]

Ik begreep de strekking van je post niet goed. Ik heb daarom chatgpt gevraagd meer helderheid te geven. Klopt het wat ai zegt?

Deze forumpost is nogal abstract en filosofisch geschreven, waardoor hij lastig te volgen is. In gewone taal gaat het ongeveer hierom:

Kernidee van de post

De schrijver vraagt zich af:

Zijn we tegenwoordig slechter geworden in het herkennen van (vooral stil of verborgen) lijden om ons heen, omdat we er te vaak en te intens aan worden blootgesteld?

Met andere woorden:

Worden we afgestompt (gevoelloos) door constante blootstelling aan prikkels die met lijden te maken hebben?


Wat bedoelt hij met de “triggers”?

De lijst met “triggers” zijn volgens de schrijver dingen die je gevoeligheid kunnen verminderen:

Geweldfilms → je ziet vaak geweld → het raakt je minder

Pathologie studeren → je leert objectief naar ziekte/dood kijken → minder emotie

Geuren van bloed (slager/warenhuis) → directe fysieke confrontatie met dood

Cortisol (stresshormoon) → voortdurende stressprikkels in je omgeving

Sterke geuren → beïnvloeden je brein onbewust

Wetenschappelijke/klinische protocollen → maken je rationeel, minder empathisch

“Wanen van leiders” → ideologieën die gevoeligheid of empathie onderdrukken

Zijn punt: al deze dingen zorgen ervoor dat je overprikkeld raakt, waardoor je minder goed écht lijden herkent of aanvoelt.


Wat bedoelt hij met “biotoop/habitat”?

Met “biotoop” bedoelt hij gewoon:

de omgeving waarin je leeft (maatschappij, cultuur, dagelijks leven)


Laatste zin (belangrijk!)

> “In een normaal biotoop met roofdieren is er GEEN overmatig lijden!”

Hier maakt hij een vergelijking met de natuur:

In de natuur:

Dieren lijden wel, maar kort en functioneel (bijv. opgegeten worden)

Geen constante mentale of chronische stress zoals bij mensen

In de moderne samenleving:

- Veel indirect, langdurig en psychologisch lijden

- Veel prikkels → mogelijk vervorming van onze gevoeligheid

Zijn impliciete boodschap:

De mens leeft in een onnatuurlijke omgeving die ons gevoel voor lijden verstoort.


Samengevat in één zin

De schrijver vraagt zich af of we door overmatige blootstelling aan geweld, stress en rationalisering minder goed in staat zijn om echt (stil) lijden te herkennen, in tegenstelling tot een “natuurlijke” omgeving.


Belangrijke nuance

De post is:

- filosofisch/speculatief
- niet per se wetenschappelijk onderbouwd
- deels subjectief (bijv. idee dat er “geen overmatig lijden” is in de natuur is discutabel)

[Skycenter]

Ik begreep de strekking van je post niet goed. Ik heb daarom chatgpt gevraagd meer helderheid te geven. Klopt het wat ai zegt?

AI verduidelijkt de vraag zeer goed.

[Skycenter]

Met significant bedoel ik ook of het niet eens hoog tijd is om op een menselijke intelligente manier om gaan met lijden. Het mag plastisch zijn. Hiermee bedoel ik dat het niet allemaal perfect moet zijn, niet te doctrinematig volgens het boekje. Dus als je je laatste adem uitblaast dat je dan zou zeggen "het was toch goed geweest" ondanks beperkt of kort lijden Maar dat is persoonsgebonden natuurlijk en niet in een medisch wetboek te vatten.

[R_Bena]

De mens is al sinds z'n ontstaan op zoek naar manieren om z'n lijden te verlichten. Er is van alles verzonnen en geprobeerd, en het heeft niet geholpen: bijgeloof, religies, natuurlijke planten en bloemen, geld, seks, kunst, pillen, drugs, en de moderne priesters, te weten psychologen.

Het baat niet. Omdat je als mens hoort te lijden. Er zou geen ontwikkeling zijn op deze wereld als iedereen gelukkig was. Dan zouden we niets uitvoeren en de hele dag naar paardenbloempjes staren. Dat is niet de bedoeling van het universum.

Suffering makes the world go round.

[Skycenter]

De mens is al sinds z'n ontstaan op zoek naar manieren om z'n lijden te verlichten. Er is van alles verzonnen en geprobeerd, en het heeft niet geholpen: bijgeloof, religies, natuurlijke planten en bloemen, geld, seks, kunst, pillen, drugs, en de moderne priesters, te weten psychologen.

Het baat niet. Omdat je als mens hoort te lijden. Er zou geen ontwikkeling zijn op deze wereld als iedereen gelukkig was. Dan zouden we niets uitvoeren en de hele dag naar paardenbloempjes staren. Dat is niet de bedoeling van het universum.

Suffering makes the world go round.

Het gaat hier even uit de context.

"Suffering makes the world go round" . . . dit klopt.
A lijden verbind mensen, maakt mensen behulpzaam, creëert liefdevolle banden, doet je leren van het leven
B. Pijn en lijden leert je de belasting van je lichaam kennen waardoor je lichaam geneest en je leert om bijvoorbeeld ook geen ongevallen te krijgen. Bijvoorbeeld rugpijn laat je de belasting van het pijnlijke rugdeel voelen waardoor het zou kunnen genezen.

Zo is het Darwinistisch en evolutionair ook altijd in de natuur geweest.

Maar duizenden jaren of langer geleden ongeveer gelijk met jacht en dierenkweek is er regelmatig extreem geweld (oorlogen) en marteling tussen mensen. Nu is daar onnoemelijk veel stilzwijgend extreem lijden van mensen en dieren bijgekomen. Dit hoort niet thuis in ons habitat, biotoop of natuur.

Bij een voltooid leven op aarde hoort tevredenheid, nostalgie, liefde.

Ik noem dit nu even significant lijden. Dus acceptabel nuttig en tollereerbaar lijden.

Is het tij nog te keren überhaupt voordat de planeet zichzelf nog suicideert.

[R_Bena]

Maar duizenden jaren of langer geleden ongeveer gelijk met jacht en dierenkweek is er regelmatig extreem geweld (oorlogen) en marteling tussen mensen.

Nog steeds overal ter wereld, ook door ons toedoen. Je leeft toevallig op een stukje aarde waar dat even niet het geval is. Maar dat is binnenkort waarschijnlijk voorbij.

Nu is daar onnoemelijk veel stilzwijgend extreem lijden van mensen en dieren bijgekomen.

Ja, als er (tijdelijk) intern te weinig geweld plaatsvindt, dan wordt dat vacuüm opgevuld door mentaal lijden. Je hebt geen tijd om nodeloos stil te staan bij jezelf, en dagelijks in zelfmedelijden te baden, als je eerst iemand z'n kruin moet inslaan of voedsel moet zoeken om te overleven.

Er zal hoe dan ook, in beide situaties, lijden zijn. Het is niet omdat we een iPhone hebben dat er ineens geen menselijk leed meer is. Zo werken dingen niet.

Dit hoort niet thuis in ons habitat, biotoop of natuur.

Jawel. Het past perfect. Het klopt precies. Het is goed voor de ontwikkeling van de soort, slecht voor het welzijn van het individu. Maar de natuur is er niet per se om jou of mij te laten overleven of gelukkig te maken. De soort is belangrijker dan het individu. Doch, omdat de mens per definitie narcistisch is - hij ervaart alles door z'n eigen lens, ziet zichzelf voortdurend als hoofdrolspeler - komt daar een innerlijk conflict uit voort.

Bij een voltooid leven op aarde hoort tevredenheid, nostalgie, liefde.

Dat is Disney. Dat bestaat niet in de praktijk, hooguit als een tijdelijke staat van welzijn, die steeds vroeg of laat bruusk overhoop wordt gehaald door de onwrikbare, overheersende mechanismen van het universum en het menselijk zijn.

Ik noem dit nu even significant lijden. Dus acceptabel nuttig en tollereerbaar lijden.

Ik hoor iemand die zichzelf ervan probeert te overtuigen dat z'n lijden enig menselijk nut heeft, en die vergeefs de scherpe kantjes ervan af probeert te slijpen. Dat gaat zonder een dosis drugs en alcohol helaas niet gebeuren, al hoop ik voor je van wel.

Is het tij nog te keren überhaupt voordat de planeet zichzelf nog suicideert.

Dat is een andere vraag. Maar om het lijden te beëindigen zou deze planeet zichzelf juist moeten opslurpen/moeten vergaan - terug moeten keren naar de staat vóór de eerste bacterie, danwel door een meteoriet uit elkaar moeten barsten. Zolang dat niet het geval is, lijdt de mens en elk ander wezen dat hier rondloopt.

[Skycenter]

R_Bena

Je reageert niet op de belangrijkste zin. Namelijk dat het Darwinistisch en evolutionair altijd schappelijk is geweest. Ook momenteel in de wilde natuur heeft ieder organisme een schappelijk bestaan zonder al te veel wrok te hebben dat een organisme zijn tijd op aarde heeft doorgebracht.

Natuurlijke kan je mensen niet vergelijken met dinosauriërs. Ons lichaam is veel gerafineerder en vergt wat meer aandacht. Zo ook onze verhouding met de schepping vergt wat meer IQ en EQ.

Ik heb een vermoeden dat de mens ooit op ganse continenten geleeft heeft zonder wrok te hebben over zijn bestaan, of persoonlijk leven mits enkele uitzonderingen. Ik denk dan aan Afrika en Latijns-Amerika en Indonesië voor 1500, of voor de ontdekking van de wereld. Op Eurazië van Japan tot Engeland zijn er nog al wat bloedige oorlogen met sabels en knotsen geweest. Toevallig of niet synchroon met livestock.

[R_Bena]

Je reageert niet op de belangrijkste zin. Namelijk dat het Darwinistisch en evolutionair altijd schappelijk is geweest.

Ik probeer je te begrijpen. Wat bedoel je met altijd schappelijk? Als je kijkt maar de geschiedenis van de mensheid dan wordt die juist gekenmerkt door oorlogen, ziektes, veroveringen, grote uitdagingen, etc., in welk werelddeel en in welk land dan ook, en in welk tijdperk dan ook. Veel onrust en strijd. Op sommige relatief rustige momenten na.

De natuurtoestand is vaak, zoals Hobbes het omschreef, "nasty, brutish, and short."

Ook momenteel in de wilde natuur heeft ieder organisme een schappelijk bestaan zonder al te veel wrok te hebben dat een organisme zijn tijd op aarde heeft doorgebracht.

Ik ben het met je eens dat het mentale leed voor de mens groter is dan bij dieren, vanwege een verhoogd bewustzijn en zelfbewustzijn. De menselijke frontale cortex is vanwege vuur en vleesconsumptie waarschijnlijk veel sneller ontwikkeld dan zou zijn gebeurd als die enkel geëvolueerd was op basis van prooi-roofdierdynamiek. In die zin zou je misschien kunnen zeggen dat er een bepaalde discrepantie is ontstaan tussen de mens en diens omgeving. De ratio van de mens lijkt soms een soort rare 'ballast' die niet altijd even functioneel of nodig lijkt.

Natuurlijke kan je mensen niet vergelijken met dinosauriërs. Ons lichaam is veel gerafineerder en vergt wat meer aandacht. Zo ook onze verhouding met de schepping vergt wat meer IQ en EQ.

Ja, maar zo groot is het iq verschil nou ook weer niet. En in het geval van religies is dat iq ook vrij nutteloos, gezien alle geloven en ideologieën menselijke verzinsels zijn.

Maar er is wel degelijk verschil tussen mensen en dinodauriërs uiteraard, en juist dat verschil maakt dat de mens het vermogen heeft tot wrok en existentieel lijden.

Ik heb een vermoeden dat de mens ooit op ganse continenten geleeft heeft zonder wrok te hebben over zijn bestaan, of persoonlijk leven mits enkele uitzonderingen.

Het zou kunnen dat vroegere mensen wat minder aan het nadenken waren over hun eigen bestaan, minder bezig waren met zelfreflectie en introspectie. Maar dit kan ook iets teveel geromantiseer zijn van de moderne mens. Ook de vroegere mens, hoewel beperkter in zijn leefmilieu, had mogelijk gelijksoortige verlangens - weliswaar aangepast aan de omgeving.

Ik denk dan aan Afrika en Latijns-Amerika en Indonesië voor 1500, of voor de ontdekking van de wereld. Op Eurazië van Japan tot Engeland zijn er nog al wat bloedige oorlogen met sabels en knotsen geweest. Toevallig of niet synchroon met livestock.

Je lijkt een beetje te leunen op de mythe van 'de nobele wilde', waarbij wordt aangenomen dat volkeren buiten Eurazië vóór 1500 in totale harmonie leefden. Dat is helaas niet zo. Oorlogen en strijd werden later hooguit grootschaliger vanwege modernere wapens en toegenomen mobiliteit.

[Skycenter]

In die zin zou je misschien kunnen zeggen dat er een bepaalde discrepantie is ontstaan tussen de mens en diens omgeving.

Een roofdier heeft geen discrepantie met zijn omgeving. Een mens heeft ook geen verstand om als een roofmechanisme te leven, vechten en eten. Onze fysiologie, zintuiglijke registratie, en organen zijn hier niet voor geschikt. Het gevolg is dat we zijn vergeten dat we een product zijn van het aards biotoop. In werkelijkheid zijn we vergroeid met het aardse biotoop. Daarna is er cultivering bijgekomen. Ga je de rollen omkeren en cultivering voorop zetten en je biotoop op de tweede plaats dan ontken je de samenhang en samenstelling van je eigen lichaam. Een maatschappij van vele mensen die hun lichamelijke basis ontkennen gaan mekaar pijn doen. Ook omdat ze blind worden voor vele belangrijke zaken (zie beginvraag).

[R_Bena]

Een roofdier heeft geen discrepantie met zijn omgeving. Een mens heeft ook geen verstand om als een roofmechanisme te leven, vechten en eten. Onze fysiologie, zintuiglijke registratie, en organen zijn hier niet voor geschikt.

Dit is wat ai (google gemini) zegt:

De mens wordt wetenschappelijk beschouwd als een apex-roofdier (superroofdier) en een van de engste roofdieren op aarde. Hoewel biologisch gezien omnivoor, exploiteert de mens met zijn "onverzadigbare honger" zo'n 14.600 wilde diersoorten. Wij jagen niet met tanden, maar via technologische en destructieve capaciteit.

Dit heb ik al vaker gezegd, en gelukkig is er tegenwoordig ai die minder aan 'sugarcoating' doet.

De tyranosaurus rex is een lieverdje vergeleken met de mens. We zijn het meest gevaarlijke, agressieve roofdier ooit.

Een maatschappij van vele mensen die hun lichamelijke basis ontkennen gaan mekaar pijn doen.

Het is onzin te denken dat de mens vroeger veel meer in harmonie leefde en anderen minder pijn deed. Vanaf het ontstaan van de mens was het al een apex predator/superroofdier dat als doel had te doden.

Het is echt een bloedlink, zeer gevaarlijk en agressief wezen. Het minste of geringste kan een mens al agressief maken, zoals het kleinste geluid een leeuw in een kooi al doet brullen.

[Skycenter]

Het is onzin te denken dat de mens vroeger veel meer in harmonie leefde en anderen minder pijn deed.

Daar gaat mijn topic juist over. De mens richt binnen zijn eigen genoom en dat van andere (dieren) significant zo veel lijden aan, dat heden 2026 de volledige aardse schepping er de brui aan het geven is. Dit was 10 jaren geleden nog niet zo expliciet. Maar inderdaad ook dit kan je relativeren. Alles heeft een tijd van komen en gaan. Ik wil ook niet lichamelijk, mentaal, of gevoelsmatig geketend leven. Of leven in een wereld waar vele organismen (dieren en mensen) rond om je (ook achter muren) als een geketende leven. Er bestaat ook denk ik sociaal geketend zijn: dus extreme normen en waarden. Of fysiologisch geketend zijn door intoxicatie met verkeerde voeding en pillen. Of verbaal onderdrukt worden waardoor je geen kant meer uit kan.
. . . Het zou ook kunnen dat over 5 Of 10 jaren alles zich weer hersteld en er "terug significant lijden is". Dus dat lijden acceptabel erbij wordt genomen in ons aards systeem en leven. Heden 2026 is er een gevoel dat alles naar de verdoemenis gaat. Maar niet met mij: ik laat mij hier niet door vangen. Ik doe hier niet aan mee. Dit is niet mijn ding. Ik blijf natuurlijker wijze deel uitmaken van het collectieve. Maar als waarnemer kan ik hier ook uitstappen wanneer ik maar wil.

[R_Bena]

Omdat ik weer wat moeite had om te begrijpen waar je precies heen wilde heb ik opnieuw ai gevraagd je tekst te verhelderen (voor je het weet praten we langs elkaar heen):

"Dit is precies waar ik het over wil hebben: de mens veroorzaakt momenteel zoveel schade aan de natuur en het leven, dat de aarde het in 2026 lijkt op te geven. Tien jaar geleden was dit nog niet zo extreem, maar alles heeft nu eenmaal een tijd van komen en gaan.

Ik weiger echter om gevangen te leven. Niet lichamelijk, niet mentaal en ook niet door het verdriet om de wereld om me heen. Je kunt op veel manieren 'geketend' zijn: door verstikkende sociale regels, door een ongezonde levensstijl met verkeerde voeding en pillen, of door mensen die je de mond snoeren.

Misschien herstelt alles zich over vijf of tien jaar en wordt het lijden weer een 'normaal' onderdeel van het leven. Maar hoewel het nu voelt alsof alles misgaat, laat ik me niet vangen door die negativiteit. Ik doe er niet aan mee. Ik blijf onderdeel van de wereld, maar ik kijk ernaar als een nuchtere waarnemer. Dat geeft me de vrijheid om er mentaal uit te stappen wanneer ik dat wil."

[Skycenter]

Omdat ik weer wat moeite had om te begrijpen waar je precies heen wilde heb ik opnieuw ai gevraagd je tekst te verhelderen (voor je het weet praten we langs elkaar heen):

Ik heb mijn denkrichting in een diagram gemaakt met Paint.