zuurstof meten

[megabon]

Iemand heeft een apparaat die om de vinger moet en dit geeft de hoeveelheid zuurstof aan in het lichaam en ook de hartslag en dit in een paar seconde tijd.
Hoe meet dit apparaat het zuurstof in het bloed?
 

[Michel Uphoff]

Hemoglobine waaraan zuurstof is gebonden heeft een andere kleur dan hemoglobine zonder zuurstof. Dmv (infra)rood licht wordt de verhouding tussen deze twee vormen gemeten en zo wordt de saturatie bepaald.

[jkien]

Het apparaatje, dat je op een vinger of oorlel klemt, heet pulse oximeter. Hij meet de transmissie van twee golflengtes, rood (660 nm) en infrarood (940 nm). Twee golflengtes is nodig omdat een koude vinger minder bloed bevat dan een warme vinger, en omdat het apparaatje de bijdrage van ander weefsel moet uitschakelen. Ik heb er eentje gekocht op ebay, en was ontzettend teleurgesteld omdat hij altijd 98% saturatie aangeeft, ook bij zware inspanning. Zolang je gezond bent daalt de saturatie blijkbaar niet. Je moet wachten tot je longproblemen ontwikkelt, dan wordt het pas interessant. 

[anusthesist]

Interessant om te melden is dat het apparaat (pulsoxygenatiemeter) géén onderscheid maakt tussen Hb dat zuurstof heeft gebonden, koolstofdioxide of koolstofmonoxide. Het zegt alleen iets over het percentage gesatureerde Hb. Niets over waarmee Hb gesatureerd is.

Iemand met een CO-intoxicatie kan prima een SpO₂ hebben van 100%.

Maar zodra je een SaO₂ meet via een Astrup, schrik je je kapot met een arteriele saturatie van 72%...

Dit is een notoire pitfall.

[ArcherBarry]

Thanks! Logisch als je er over nadenkt, maar erg handig om te weten.

[anusthesist]

Wel, artsen prikken natuurlijk niet voor de lol iemand in een slagader.

Als dat apparaatje zo betrouwbaar was, deden we een stuk minder Astrups. Wat me overigens doet denken aan een anekdote uit het ziekenhuis tijdens een nachtdienst.

Ik zat een beetje te candy crushen toen opeens wel 20 man binnen kwam lopen op de SEH met verdenking CO-intoxicatie.

De assistent interne geneeskunde was net begonnen in dit ziekenhuis en het was nota bene zijn allereerste nachtdienst (altijd spannend, voor het eerst in je eentje verantwoordelijk zonder dat de neuroloog eventjes van de polikliniek binnen 5 minuten bij je kan zijn ter assistentie, maar dat terzijde).

Dus hij was al zenuwachtig en hoppa: de ene intoxicant na de andere werd een kamertje ingestuurd. Hij verloor natuurlijk meteen het overzicht, begrijpelijk hoor, nog nat achter de oortjes en dan dit haha.

Ik verveelde me want ik had geen patiënten (anders was ik natuurlijk niet aan het candy crushen...), dus ik pakte de naaldenkar en reed van kamertje naar kamertje voor een Astrup (die heel eenvoudig is als je hem een paar keer gedaan hebt).

Hilarisch toen hij uit een kamer kwam en heel content een buisje met prachtig helderrood bloed omhoog hield, toen ik hem vertelde dat alle patiënten hemodynamisch stabiel en EMV max waren, alle Astrups gedaan waren, naar het lab waren verstuurd en de uitslagen al in het systeem stonden haha.

"Mag ik ze weer wegsturen naar het feest?"

Hij: "nog even overleggen met mijn achterwacht en euhhh...euuhhh...dankjewel?"

Gevalletje massahysterie, maar goed, ik kon weer even de techniek oefenen en tegelijkertijd een nieuwe collega uit de (onvolledige ) brand helpen.