Waarom beoordelen mensen eigen foto zo negatief?

[JWvdVeer]

Wat mij altijd weer opvalt wanneer ik foto's gemaakt heb is dat mensen hun eigen foto vaak zo negatief beoordelen terwijl anderen die foto dan juist weer leuk vinden en ze de foto's van anderen in vrijwel dezelfde setting ook leuk vinden. Daarnaast heb ik het idee dat dit bij vrouwen meer voorkomt dan bij mannen.

Is dit typisch een vorm van sociaal omhoog vergelijken? Wat zou de motivatie of het voordeel zijn van het negatief beoordelen van de eigen foto?

[Jan van de Velde]

Volgens mij is dat niks psychologisch, maar heeft het puur te maken met de natuurlijke asymmetrieën in het gezicht. Iedereen ziet dat vrijwel dagelijks in de spiegel, en is bijvoorbeeld die "linker"mondhoek die lichtjes naar onder wegdraait gewend. Op de foto is dat ineens je rechtermondhoek, je ziet er "vreemd" uit. Derden hebben dat niet, die zien jou zelden in de spiegel.

Andersom, ik zie mijn vrouw dagelijks vele malen "live". De enkele keer dat ik achter of naast haar voor de spiegel sta heeft ze voor mij een vreemd vertrokken gezicht (en dat is niet omdat ze dan gekke bekken naar me trekt).

[In physics I trust]

Ik denk dat dat wel psychologie is.

Als in: bevestig alsjeblieft dat het wel een mooie foto is. Een soort nood aan bevestiging dus.

[JWvdVeer]

Volgens mij is dat niks psychologisch, maar heeft het puur te maken met de natuurlijke asymmetrieën in het gezicht. Iedereen ziet dat vrijwel dagelijks in de spiegel, en is bijvoorbeeld die "linker"mondhoek die lichtjes naar onder wegdraait gewend. Op de foto is dat ineens je rechtermondhoek, je ziet er "vreemd" uit. Derden hebben dat niet, die zien jou zelden in de spiegel.

Dat zou niet de variatie tussen mannen en vrouwen verklaren. Of heb je wel eens een onderzoek gezien waarin gesteld wordt dat mannen meer symmetrisch zijn dan vrouwen?

Ik vond het overigens vreemd dat nog nooit iemand hier iets aan onderzoek naar gedaan heeft: het komt dermate vaak voor (tenminste: bij mij in de omgeving).

[In physics I trust]

Dat zou niet de variatie tussen mannen en vrouwen verklaren.

Maar dàt heb ik dan ook nog niet gemerkt. Er is mogelijk wel een verschil in het naar buiten brengen van die idee: mannen zullen zich mogelijk meer macho gedragen om die onzekerheid niet te laten merken (imago), terwijl vrouwen hier misschien actiever naar bevestiging op zoek gaan?

Ik ben wel geen psycholoog natuurlijk

[Jan van de Velde]

Of heb je wel eens een onderzoek gezien waarin gesteld wordt dat mannen meer symmetrisch zijn dan vrouwen?

Je stelde:

Daarnaast heb ik het idee dat dit bij vrouwen meer voorkomt dan bij mannen.

Dat is ook geen conclusie uit een onderzoek toch?

Als je idee al zou kloppen, misschien zijn vrouwen ook gewoon meer met hun uiterlijk bezig dan mannen?

[Dido]

Wat mij altijd weer opvalt wanneer ik foto's gemaakt heb is dat mensen hun eigen foto vaak zo negatief beoordelen terwijl anderen die foto dan juist weer leuk vinden en ze de foto's van anderen in vrijwel dezelfde setting ook leuk vinden. Daarnaast heb ik het idee dat dit bij vrouwen meer voorkomt dan bij mannen.

Is dit typisch een vorm van sociaal omhoog vergelijken? Wat zou de motivatie of het voordeel zijn van het negatief beoordelen van de eigen foto?

Ik denk dat het zoiets is/ kan zijn:

Wat is er het belangrijkste voor de mens om zich goed te voelen? Een positief zelfbeeld en een positieve zelfwaardering.

In onze maatschappij is het nog steeds belangrijker voor een vrouw dan voor een man om mooi en aantrekkelijk te zijn. Dit laatste helpt dus, voor die vrouw, om een positief zelfbeeld/ zelfwaardering op te bouwen.

Een foto van jezelf bekijken is sowieso al ietwat confronterend, aangezien we onszelf maar zelden zo te zien krijgen, tenzij als we in de spiegel kijken of naar onze eigen foto's kijken.

- Een vrouw die dan in haar achterhoofd onbewust het schoonheidsideaal meedraagt, zal dan ook eerder de onvolmaaktheden van haar uiterlijk zijn dan haar mooie uiterlijke kenmerken, net omdat ze meer gefixeerd is dan een man op dat uiterlijk en op mooi zijn. En aangezien 1 onvolmaaktheid genoeg is om jezelf als onvolmaakt te beoordelen, zal ze zichzelf veel vaker als negatief beoordelen dan dat een man of dan anderen dit doen.

- Verder kan men kritiek van anderen als het ware voor zijn door zelf al aan te geven dat het geen mooie foto is. Dan kan je tenminste al niet meer te horen krijgen van de ander dat zij er lelijk opstaat. Zo bescherm je jouw zelfbeeld al een beetje tegen negatieve invloeden van buitenaf.

- Tezelfdertijd geef je in dit geval ook de boodschap aan de ander dat het om een lelijke foto gaat, waarmee je niets hoeft te zeggen over hoe lelijk of mooi je in 't echt wel bent. Zoiets van: 'hier sta ik niet goed op, het kan echter beter hoor!'

- Een andere reden zou volgens mij inderdaad kunnen zijn dat door vooraf al aan te geven dat het om een lelijke foto gaat (en hierbij desnoods wat te overdrijven) de kans iets groter wordt dat de ander dit zal ontkennen (cfr. wat 'In physics I trust' al aanhaalde). En dan krijgt jouw zelfbeeld natuurlijk weer een extra positief tintje.

[MissT]

In Psychologie Magazine heeft hierover een artikel gestaan, dat uit onderzoek is gebleken dat het te maken heeft met gewenning, zoals Jan vd Velde al noemde.

We zien onszelf dagelijks in spiegelbeeld en zijn aan dat beeld gewend geraakt. Een foto doet vreemd aan voor ons, en daarom beoordelen we dat beeld als negatiever. Anderen daarentegen zien ons op de foto zoals ze ons kennen en beoordelen ons positief (of in ieder geval niet negatief )

Voor de geïnteresseerde wil ik wel opzoeken in welk nummer dit artikel(tje) heeft gestaan.

[timtim]

Ik sluit me aan bij Jan van de Velde en MissT, omdat ik dit zelf ook meemaak. Jezelf op een foto zien is gewoon niet leuk, voor mij persoonlijk heeft het er dan niets mee te maken of er anderen bij zijn of niet. Ik denk evengoed dat ik een foto niet mooi vind als er niemand bij is. Als er wel iemand bij is zeg ik dat dan uit praktische overweging (bv publiceer dit dus niet aub)

Hetzelfde maak ik mee als ik mijn eigen stem hoor wanneer die opgenomen is. Die klinkt anders dan hoe ik die hoor en dat is geen leuke ervaring. Je klinkt blijkbaar totaal anders dan je zelf altijd dacht.

Persoonlijk denk ik dat er dus weinig bevestiging of omgekeerde reactie uitlokken bij zit...

[Dido]

Voor de geïnteresseerde wil ik wel opzoeken in welk nummer dit artikel(tje) heeft gestaan.

Graag, een precieze bron is altijd welkom hier.

Dido

[Erik Leppen]

Volgens mij is dat niks psychologisch, maar heeft het puur te maken met de natuurlijke asymmetrieën in het gezicht.

Ik geloof hier eerlijk gezegd niet zo veel van. Ik kan me althans niet herinneren dat ik ooit bij het zien van een bekende in de spiegel heb gedacht "wat ziet die er raar uit". En die zie ik niet vaker in de spiegel dan ik mezelf op foto zie.

Daarnaast, is er een onderzoek gedaan dat een verband aantoont tussen in hoeverre mensen hun eigenfoto negatief beoordelen en de mate van asymmetrie in hun gezichten? Want als asymmetrie daadwerkelijk de oorzaak was, dan zouden mensen met meer symmetrische gezichten er minder "last" van moeten hebben. Als ik zou vermoeden dat dit de oorzaak was zou ik dát verband proberen uit te pluizen. Is dit gedaan?

Mij lijkt een psychologische oorzaak meer voor de hand liggend. Temeer omdat het psychologische argument waarschijnlijk zonder aanpassingen kan worden overgevoerd naar de situatie met het horen van de eigen stem. Hier treedt tenslotte hetzelfde effect op.

[timtim]

Ik geloof hier eerlijk gezegd niet zo veel van. Ik kan me althans niet herinneren dat ik ooit bij het zien van een bekende in de spiegel heb gedacht "wat ziet die er raar uit". En die zie ik niet vaker in de spiegel dan ik mezelf op foto zie.

Mij lijkt een psychologische oorzaak meer voor de hand liggend. Temeer omdat het psychologische argument waarschijnlijk zonder aanpassingen kan worden overgevoerd naar de situatie met het horen van de eigen stem. Hier treedt tenslotte hetzelfde effect op.

Ik kan me nochtans wel een vreemd moment herinneren met vrienden waarin we van elkaar vonden hoe gek de anderen eruit zagen in de weerspiegeling van een ruit... Echt hilarisch.

En het niet gewend zijn van je eigen stem te horen kan evengoed voor dat vreemde gevoel zorgen, net zoals je het niet gewend bent jezelf zo te zien... Dus dat kan ook zonder aanpassingen worden overgevoerd.

Maar inderdaad onderzoek is hierin gewenst.

[ladymix]

Ja Jan vd Velde, dat is mijn ervaring ook. Volgens mij heb je gelijk.

Sommige gezichten zijn symetrischer dan andere en die zullen er wel minder last van hebben. Veel mensen zijn ookm ijdel en zouden er graag veel aantrekkelijker uit willen zien...

Ik vind zeld die eeuwige lachende gezichten met die tanden akelig. Glimlachende gezichten zien er meestal symapthieker uit.

[MissT]

Het artikel staat in Psychologie Magazine van November 2010 en is geschreven door Marloes Blom. Er staat:

Moeite met uw eigen beeltenis? Niet zo gek: we zien onszelf doorgaans in spiegelbeeldversie - en vinden onszelf daarom in die versie het knapst. Troost u: de mensen om u heen zien liever wél de fotoversie.

[Erik Leppen]

Dus dan zouden dubbele spiegels (twee spiegels geplaatst onder een hoek van 90 graden ten opzichte van elkaar) niet moeten werken, of althans een grote afkeer moeten kennen onder de meeste van hun gebruikers. Tenslotte zie je jezelf in zo'n dubbele spiegel níet in spiegelbeeld (en dus andersom dan in een gewone enkele spiegel).

we zien onszelf doorgaans in spiegelbeeldversie - en vinden onszelf daarom in die versie het knapst.

Verder, waarom zou het zo zijn dat de vorm die we het vaakst zien, ook het knapst vinden? Dat zou impliceren dat ik al die andere mensen die ik voor het eerst zie ook lelijk zou moeten vinden - en dat is niet zo. Waarom dan bij jezelf wel?

Ik zeg: er is hoe dan ook meer aan de hand dan alleen het omkeren van het spiegelbeeld.