Menselijk brein heeft vertekend lichaamsbeeld

[Lathander]

http://www.nu.nl/wetenschap/2270047/


AMSTERDAM – Het menselijk brein heeft een sterk vertekend beeld van de handen en mogelijk ook van andere lichaamsdelen. Dat blijkt uit een experiment van Britse wetenschappers

[propedeusantRecht]

Een dergelijk (straat)experiment heeft het programma " Bang goes the Theory " op de BBC ook gedaan. Daar ging het over het hoe en waarom de hersenen een vertekend beeld van een bepaalde voorstelling geven. De ' clue ' staat me niet meer zo helder voor de geest, maar dit nieuwsbericht deed me even aan dat televisieprogramma denken...

[Dido]

Daar ging het over het hoe en waarom de hersenen een vertekend beeld van een bepaalde voorstelling geven. De ' clue ' staat me niet meer zo helder voor de geest...

Over het algemeen kan je stellen dat de reden 'eenvoud' is. Het is veel makkelijker voor onze hersenen om maar een stukje van de info van de buitenwereld te analyseren ipv. alles te moeten analyseren. Als we elke prikkel, elk stukje sensorische info zouden moeten interpreteren, dan worden we al snel overstelpt door de info en kunnen we dat niet meer aan: het wordt dan teveel om er nog een logica in te zien (om nog de bomen door het bos te zien). Vandaar dus de keuze om heel gericht welbepaalde info wel en anderzijds welbepaalde info niet te verwerken. Of om de info zodanig te verwerken dat ze past bij ons beeld dat we al over iets hadden, waardoor we steeds weer bevestigd worden in datgene waar we zogezegd zeker van zijn. Steeds nieuwe info verwerken, zou ook onvoorspelbaarheid betekenen: wat zal er nu komen? Onvoorspelbaarheid gaat gepaard met een gevoel van controleverlies: we hebben het niet meer in de hand en dat laatste roept dan weer angst op. En dat proberen we te vermijden door onze wereld voorspelbaar te maken en dus info zodanig te verwerken dat ze onze bestaande kennis bevestigt. Of, met andere woorden, dat we maar erg gericht bepaalde info gaan verwerken, en wel zodanig dat ze past in de 'schema's' die we al hebben opgebouwd van onze leefwereld.


Dit is wat zwart-wit gesteld. Het is natuurlijk wel zo dat we regelmatig ook nieuwe prikkels opnemen die we wel interpreteren. Maar veel info negeren we sowieso en als het een beetje gaat, dan proberen we vast te houden aan wat we al weten.


Dit verklaart, naar mijn gevoel, niet waarom we er een vertekend beeld op nahouden van bepaalde lichaamsdelen (zoals bij deze studie). Maar het zegt wel iets over hoe we omgaan met de info rondom ons.


Dido

[Wouter_Masselink]

Het is goed mogelijk dat ook de grootte van andere delen van het menselijk lichaam verkeerd worden geïnterpreteerd door de hersenen.

...tja...


Zonder gekkigheid, dit is toch al langer bekend. Het beeld wat je van je eigen lichaam hebt (op basis van proprioceptie) is vertekend waarbij je handen, voeten en hoofd vele malen groter zijn dan dat ze in werkelijkheid zijn.

[ypsilon]

Wellicht heeft het ergens ook te maken met het feit dat er veel groter deel van onze somatosensorische cortex instaat voor o.a. onze handen:





De zgn. homunculus (die naar verhouding met de hersenen is), ziet er zo uit:

[Presist]

Maar, als we alles anders zien dan het daadwerkelijk is,


Waarom kan ik dan wel het einde van mijn vinger aanraken als ik me vinger korter zie?

Of, waarom kan ik me oren precies tussen me vingers doen en ze zijn net zo groot als in de spiegel??

[Dido]

... Waarom kan ik dan wel het einde van mijn vinger aanraken als ik me vinger korter zie?

Of, waarom kan ik me oren precies tussen me vingers doen en ze zijn net zo groot als in de spiegel??

In de studie ging het als volgt:

De onderzoekers kwamen tot hun conclusies tijdens een experiment, waarbij proefpersonen hun hand onder een plankje moesten houden. Vervolgens moesten de deelnemers punten op het plankje aanwijzen waaronder hun knokkels en vingertoppen zich volgens hen bevonden. Al snel bleek dat alle proefpersonen een sterk vertekend beeld hadden van het formaat van hun hand.

Het gaat er hier dus om dat die mensen hun handen niet zagen, maar op hun gevoel moesten inschatten waar de delen van hun hand zich bevonden. Als men hen had gevraagd om hun hand bloot te laten liggen en daar hun knokkels en vingertoppen op aan te wijzen, dan hadden ze dit natuurlijk wel perfect gekund. Aangezien ze dan gewoon zien waar die delen zich bevinden.

Deze studie geldt dus voor als we ons in gedachten moeten voorstellen hoe groot onze handen bv. zijn. En mogelijks kan je dit ook doortrekken naar onze andere lichaamsdelen. Zo zullen we onszelf, in gedachten, mogelijks systematisch als groter/ kleiner, dikker/ dunner inschatten dan we werkelijk zijn.


Dido

[Presist]

Ja ik had het gelezen, maar eventjes verkeerd begrepen.


Thx ](*,)