Hoewel ik persoonlijk het idee heb dat emotie uit het hard komt ...
Voor die stelling is echter geen enkel bewijs. Sterker nog, het is erg onwaarschijnlijk gezien het feit dat je emoties kan induceren met drugs die op de hersenen inwerken.
Ik vraag me wel af hoe het uberhaupt kan dat we het idee hebben dat we dat waarnemen, danwel in je hoofd, danwel daarbuiten.
Waarnemen, het betekenis toekennen gedeelte tenminste, is iets dat in je hersenen gebeurt (voor zover we weten). Die krijgen input van ogen, oren, enzovoort. Daarmee bouw je een beeld van de wereld om je heen. Waar jij jezelf plaatst in deze 'bedachte'-wereld is dus ook iets dat in je hersenen gebeurt.
Als dit een waanbeeld is, waar komt dat dan vandaan en waarom heeft IEDEREEN het?
Hoe jij dingen ervaart hoeft helemaal niet gelijk te zijn aan de meetbare werkelijkheid. Er zijn bijvoorbeeld mensen die dingen zien die er niet zijn of dingen horen die er niet zijn (hallucinaties). Deze mensen ervaren dus iets dat niet een bron heeft in de werkelijkheid. Toch ervaren deze mensen dit als echte waarnemingen.
Het wel zien van dingen die er niet zijn of het niet zien van dingen die er wel zijn is trouwens iets waar iedereen in een zekere mate aanleidt. Je hebt vast wel eens mee gemaakt dat je opzoek was naar je sleutels, maar er maar overheen bleef kijken (het niet zien van iets dat er wel is). Dromen kunnen ook een mooi voorbeeld zijn van waarneming die geen basis heeft in iets werkelijks.
De menselijke waarneming lijkt het dus niet zo nauw te nemen met de werkelijkheid. Dit lijkt een eigenschap te zijn van alle mensen en is misschien wel inherent aan onze hersenen. Of er ook een reden is waarom mensen hun gedachten een plek geven in de werkelijkheid, als ze dit al doen, weet ik niet.