qrnlk schreef:Mmm. Ik denk dat de invloed van
Plato (5de eeuw BCE) al vrijwel direct na de dood van de laatste apostel (eind 1ste eeuw BC) merkbaar moet zijn geweest, lang voor de
middeleeuwen (vanaf de 4de eeuw).
Vrijwel elke leerstelling die tegenwoordig als fundamenteel worden beschouwt (Drie-eenheid, het bestaan van een onsterfelijke ziel, een hel, naar de hemel gaan van de doden, etc) komt niet voor in de oorspronkelijke bijbel tekst maar zijn wel te herleiden tot op invloeden van de toen populaire Griekse filosofie van die eerste paar eeuwen, vooral
Neoplatonisme (Zie ook
Soul)
Dit is op ook eigenlijk helemaal niet zo vreemd: De kerkvaders van die tijd deden water bij de wijn om de christelijke leer te laten passen bij de op dat moment door de intellectuele modieuze gedachtengang. Helaas deden ze er zoveel water bij dat uiteindelijk het alleen water was en geen wijn.
Er was van het begin verzet tegen deze gang van zaken (bijvoorbeeld
Arianism maar wegens politiek gekonkel wat uiteindelijk resulteerde in brute geweld en bloedvergieten werd de huidige leer tot dogma verheven. Ze volgenden daarbij niet het voorbeeld van Christus die elke vorm van geweld tussen mensen afkeurde.
Merk ook op dat er zekere parallelel zijn tussen dit en wat er gebeurde in Eden. God had de mensen (Adam en Eva) verteld dat ze zouden sterven indien ze van de vrucht zouden eten. De Duivel vertelde later Eva dat ze beslist niet echt zou sterven maar ze zou gelijk aan God worden. De leerstelling dat er na de dood een onsterfelijke ziel verder leeft als een geest en naar de hemel (of hel) gaat past beter bij de leerstelling van de Duivel dan die van God.
Ik pak deze posting eruit, omdat hierin
een aantal uiteenlopende aspecten samen voorkomen die ik wil bespreken.
Allereerst steun ik de aanname dat het neoplatonisme reeds in het jaar 0 van indringende betekenis geweest moet zijn en dat noch in het Oude Testament, noch in de vroege apocrieven van de opgesomde fundamentele leerstellingen sprake is. Voor de Drie-eenheid is dat m.b.t. tot het Oude Testament uiteraard vanzelfsprekend, omdat de persoon van de Zoon er nog niet was, maar ook de persoon van de Heilige Geest kun je alleen met wetenschap achteraf en dan nog zeer vaag detecteren in het OT. Het is zels alsof de Vader in het OT een geheel andere entiteit was. Het OT is sowieso sterk in het wisselen van entiteit als het om de Schepper gaat. Zo kennen we twee scheppingsverhalen direct na elkaar in Genesis die elkaar niet alleen tegenspreken maar waarin de Schepper ook met duidelijk te onderscheiden verschillende titulatuur wordt aangeduid. Nu mogen we, dankzij het hervinden van de Esseense bibliotheek in Qumran, aannemen dat de Kerk van God rond het jaar 0 reeds in ontwikkeling was, in Palestina en in de verstrooing. Vanzelfsprekend krijg je dan vermenging en naar de gebruiken van die tijd wordt de oorspronkelijke charismatische leraar der Essenen dan een wonderdoende Messias. Pas dan krijgt hij de naam Jezus. De mythen zijn talrijk en veelvormig zodat Paulus daar ordening in brengen wil. Van doorslaggevende betekenis is Ignatius, de bisschop Antiochië, vroeg in de 2de eeuw en dus ná Paulus. Merk op dat Paulus Jezus niet gezien heeft en geen mensen kent die Jezus lijfelijk hebben meegemaakt. De apostelen en ook Paulus kenden Jezus uit onstoffelijke verschijningen.
Gelovigen laten dit onvoldoende tot zich doordringen. Toen Paulus zijn brieven schreef was er nog niet één evangelie uit de huidige canon geschreven. Paulus had daar geen weet van en ignatius, die eveneens vele brieven schreef ook niet. Uit de brieven van Ignatius blijkt dan dat hij wel veel durfde te zeggen over de Jezus die waarachtig God en waarachtig mens was. Hij sprak daarover op grond van zijn eigen autoriteit en hij blies de autoriteit van de bisschop ook op tot extreme proporties, als plaatsvervanger van de Heer zelve. Vervolgens worden de evangeliën geschreven zoals Ignatius het hebben wil, al zal dat van de canonieke Johannes niet helemaal aan zijn smaak hebben voldaan. De Evangeliën waren noodzakelijk in de strijd tegen de gnostici. In zekere zin komt het christendom voort uit een richtingenstrijd van verschillende Griekse denkwijzes en zijn Plato en de leraar der Essenen co-auteurs van het originele christendom dat uiteindelijk die richtingenstrijd won en zich tot de Rooms-Katholieke kerk ontwikkelde. Ignatius dateren we tussen Paulus en de Evangeliën in en met het Evangelie volgens Lucas ook de Handelingen.
Welnu, was Jezus wars van geweld? Ik ben niet overtuigd, gezien zijn vervloeking van eenhele landstreek met haar inwoners, maar een sterker argument voor mijn skepsis op dit punt is Handelingen 3:23 als Petrus in zijn tweede preek alle andersdenkenden in de samenleving wil uitroeien, wat de kerk dan ook met verve in praktijk gebracht heeft. Maar goed, als in het laatste statement van het Thomasevangelie Petrus zegt dat Maria maar weg moet gaan omdat vrouwen het levenniet waartd zijn, zegt Jezus dat hij van Maria een man zal maken. Dat is dus wel soepel.
Mijn punt is, dat de eertse vijf boeken van het Nieuwe Testament pure fictie zijn en dat de vereerde 'Jezus' een aangepaste versie van de historische Leraar en Stichter der Esseens Kerk van God is, welke in feite ongeveer een eeuw eerder geleefd heeft.
Dan nog dit over die kerkvaders die de wijn in water hebben veranderd. Zeker, maar het daaruit voortkomende christendom was ook volomen onverteerbaar in haar verdrukking en ketterjacht, in haar gewelddadige verbreiding en in haar machtshonger. Een dergelijk christendom is in strijd met vrijwel de gehele inhoud van de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens en staat diametraal tegenover ons rechtssyteem dat op Romeins-Humanistische traditie is gebouwd. In de Heidelbergse Catechismus lezen we dat de paapse mis een vervloekte afgoderij is en van paapse zijde is men in de leerstellingen niet vriendelijker jegens de Calvinisten. Het jodendom dat de oorlogswetten van Deuteronomium 20 in ere houdt, is op geen enkele manier te verzoenen met onze cultuur en daarover kan geen verschil van mening bestaan. Wat zien we dan? We zien dat christendom en jodendom dermate veel water in de wijn gedaan hebben, dat je kunt spreken van een homeopatische verdunning en daarom kunnen wij met z'n allen in ons land vredig samenleven.
Het komt hierop neer, dat je met gelovigen best kunt leven, als ze zich van hun God maar geen donder aantrekken. Wie denkt dat deze Pax Europa aan de passifistische aard van Jezus toe te schrijven is, heeft er, naar mijn onbescheiden mening, niet veel van begrepen. Maar het gaat wel lekker zo.
Gezellig toch?