Om te bepalen of je een ander wezen pijn/schade berokkent moet je in staat zijn om dat andere wezen (mens of dier) te begrijpen, je moet weten wat de signalen die dat wezen afgeeft betekenen. In het geval van een mens is dat een (lichaams)taal die wij (als we willen) meestal wel kunnen begrijpen. Een dier bedient zich van zijn eigen (lichaams)taal die voor de menselijke leek (niet deskundig op het gebied van dierengedrag) moeilijker te vatten is. In beide gevallen speelt nog een andere factor mee: de factor van afhankelijkheid. Bij een scheve (onevenwichtige) machtsverhouding tussen twee partijen kan de ene partij wellicht geen signalen van ongenoegen of afwijzing geven.
Er zijn voor mij nog steed drie kernpunten in deze discussie:
- machtsverhouding tussen de sex-"partners"
- het vermogen van de "instigator" (de initiatiefnemer) om de bereidheid van zijn/haar potentiele sexpartner op een juiste manier in te schatten, zowel op communicatief vlak (wat betekenen de signalen) als ook in relatie met 1 (worden er wellicht signalen onderdrukt) (NB: ik zie het "rijden" van een hond tegen het been van een mens NIET als initiatiefnemend gedrag).
- het "nuts"-aspect. Ethisch de moeilijkste. Ongeacht of we nu wel of niet weten of we een ander wezen pijn berokkenen, in hoeverre staat het belang van meerdere mensen voorop? In hoeverre mogen we het belang van een grotere groep mensen en/of dieren laten meewegen om bepaalde keuzes te verantwoorden t.o.v. het individu (mens of dier)? Daarnaast: in hoeverre kunnen we ethisch verantwoorden om een mensen boven dieren te stellen, als het gaat om grote belangen van de mens? (gezondheid, kennis, inzicht, kortom alles wat wij hoog in het vaandel hebben)
Maar wat je daarbij m.i. vergeet is dat niemand hier claimt dat dieren dezelfde rechten als mensen zouden hebben. Dat is in de praktijk gewoon niet zo. Dierenmishandeling is verboden. Dierenproeven daareentegen zijn onder bepaalde voorwaarden toegestaan. Bovenstaand punt 3. , de belangskwestie, is daar debet aan. Een dubbele moraal.
Toch vind ik het afwijzen van een discussie over wat de rechten van het dier eventueel zouden MOETEN zijn, ethisch gezien, niet juist. Het erover nadenken en discussieren is nl. belangrijk, en behelst verantwoordelijk gedrag van de mens die bereid is tot nadenken, bereid is om gebruik te maken van zijn vermogen te analyseren.
Over de vraag wat al dan niet natuurlijk gedrag zou zijn kan ik redelijk kort zijn: aangaande mensen doet die m.i. in deze discussie niet ter zake op het moment dat die vraag zich bezighoudt met seksuele voorkeuren. Het is niet belangrijk of seksuele voorkeuren van mensen al dan niet "natuurlijk" zijn. "Natuurlijk" is een relatief begrip.
Het enige dat telt is de vraag of zij anderen duperen met het bevredigen van hun seksuele driften.
Op het moment dat we het over dieren hebben is de vraag van natuurlijk (seksueel) gedrag, WEL belangrijk (zie ook punt 2. boven). Waarom? Omdat het gedrag van dieren in een voor hen natuurlijke omgeving voor ons tot nu toe de beste maatstaf is om te bepalen hoe een dier zich zou gedragen als het de keus heeft om zijn eigen gedrag te bepalen. Alleen daaruit kunnen we aflezen wat een dier zou willen doen en of we het eventueel schade berokkenen door het een ander gedrag op te leggen. We hebben gewoon geen betere maatstaf tot op heden.
Een belangrijke stelregel vind ik zelf nog steeds: zolang ik ook maar het vermoeden heb dat een ander wezen gedupeerd zou kunnen worden t.g.v. een daad van mij, en ik dat niet zeker KAN weten, en ik zou moeten afwegen of ik nu wel of niet tot daad overga, kan ik beter mijn daad achterwege laten.
Iemand zal misschien zeggen: tenzij er belangen mee gemoeid zijn die "groter" zijn. Een argument dat bij dierenproeven opdoemt, al dan niet terecht. Of binnen de strekking van dit topic, bijvoorbeeld als het NIET bevredigen van mijn seksuele driften, gericht op dieren, verstrekkende gevolgen zou hebben. Dat ik zo gefrustreerd zou zijn dat ik vele anderen pijn zou doen of schade zou berokkenen. Dan wordt het in deze discussie een afweging tussen de potentiele pijn dat een enkel dier zou kunnen ondervinden versus de potentiele pijn van vele mensen en/of dieren. Maar het zou me benieuwen of het zo zit. Of een "dierenfetisjist" (eufemistische uitdrukking vind ik) zijn behoeften echt MOET bevredigen, anders......
Maar dat zijn vraagstukken die echt heel moeilijk te beantwoorden zijn en waarbij het maken van een "goede keuze" niet als enkeling, als individu, zomaar genomen kan worden. Immers, mijn persoonlijke zienswijze is in dat geval niet meer dan dat: persoonlijk. We nemen wel vaker beslissingen op basis van het "algemene belang", maar zijn we ook in staat om dat "belang" echt objectief in te schatten?
Puzzels