Vleesetende bacterie

[dietercas]

Vandaag ben ik mijn moeder verloren aan de ziekte, sedert een jaar of 4 is ze het slachtoffer van borstkanker, na een hele behandeling (toen 5jaar geleden), leek ze weer kerngezond.

Echter 4 jaar later ( ongeveer 7 maand geleden) werd ze terug getroffen door de zelfde kanker maar nu wel op haar rug wat onverwijderbaar bleek te zijn en moeilijk behandelbaar.

Eerst werden een hele reeks producten voorgeschreven om te kijken of ze de tumor konden remmen, niets bleek minder waar te zijn en vorige week werd beslist om over te gaan op stralingen.

Eergisteren kreeg ze haar tweede stralings beurt , de nacht daarop kon ze niet slapen van een helse pijn op haar schouder, weg van de plek waar ze de stralen had gekregen dus heel vreemd. De laatste tijd had ze zowat overal pijn gekregen dus wij dachten in eerste instantie dat het gelinkt was aan haar kanker probleem.

gisteren voormiddag kon ze bijna niet meer zelstandig lopen,ik heb haar nog geholpen om in de auto te kruipen om naar spoed te vertrekken, vanaf dan is het in een twee tal uur heel er verslecht, wat nog niemand had opgemerkt is dat ze een plek had op haar schouder-sleutelbeen, aangekomen in de spoed ongeveer een vuist groot, na een uur ongeveel twee maal zo groot ze had dan 33° koorts. nog een half uur later ging ze door een bloeddruk val spontaan in coma, nierfunctie moet zowat al gestopt zijn smorgens, denken de artsen.

Door een snelle diagnose is ze rond drie uur smiddags geopereerd, savonds kregen we te horen van de arts dat ze instabiel was na de operatie en er heel weinig overlevingskansen waren, ze was in een totale shok waardoor haar nierfunctie overnemen totaal onmogelijk was. Ze kreeg zuurstof toegedient maar ook daar kreeg ze het maximale, ondersteunende medicatie om bloedruk en hart goed te houden kreeg ze ook het maximum van. Met alles wat ze kreeg zaten ze aan het plafond van de medische wereld. Als ze stabiel kwam zou ze nog een kans hebben maar dat deed ze niet , deze morgen had ze reeds 41° koorts door de terug opkomende bacterie, ondertussen was de bacterie terug uitgezaaid naar de andere kant van het lichaam en was verdere hulp onmogelijk, vandaag verlies ik mijn moeder in twee dagen tijd is alles weg , tijd om afscheid te nemen was er niet, enkel rest ons nog de vraag waarom?

Er is één lichtpunt, had ze dit overleeft, dan had de kanker haar ook wel klein gekregen , de helse pijnen die ze al had doorstaan en de pijn die nog moest komen zijn nu weg. Het leven zit soms hard in elkaar en god's wegen blijven ondoorgrondelijk

aan alle mensen die dit mee maken wens ik hun het allerbeste

[mamie]

Ik ben in december 2008 getroffen door deze vreselijke bacterie. Ik had een drukke zelfstandige baan en 2 kids. Ik was op dat moment 22 weken zwanger van mijn derde. Ik was al een tijdje verkouden en had een oogontsteking, niets ernstig leek het. Tot ik op een bepaalde dag begon te rillen van de koorts, hevige hoofdpijn had en moest overgeven. Het was net weekend dus de dokter van wacht opgetrommeld, die zette me een spuit voltaren, die me dan nog geholpen heeft (lees: symptomen gecamougleerd heeft) tot 's avonds. 's Nachts ben ik dan met de ambulance weggebracht. Dan ben ik in coma geraakt voor de komende 5 weken; om een lang verhaal kort te maken: ik heb alle complicaties gehad die mogelijk zijn; gaande van septische shock (uitval alle organen), 2x hartstilstand, kindje verloren, voorvoetamputatie, hersenvliesontsteking, nierdialyse, craniotomie (verwijderen schedel) halfzijdige verlamming links. Ik mag dus volgens iedereen van 'geluk' spreken dat ik het nog kan na vertellen...Ik noem het eerder brut pech dat ik dit ben tegengekomen. Volgens velen is de bacterie binnen gekomen via mijn oog, maar wie zal het zeggen? Op dit moment gaat het redelijk goed met mij, ben net bevallen van mijn derde, maar mijn carriere is gebroken en dat is wel hard. Ik heb ook nog veel pijn aan mijn voeten tgv de amputatie.Ik mag wel van geluk spreken dat ik een hele lieve man en familie heb, zonder hen was het zeker niet gelukt.

[keesmobiel]

De arts moet overal vanuit gaan.

vakkennis noemen ze dat.

Daarnaast luisterd men niet altijd goed naar de patiënt.

Maar de patiënt is hier ook schuld aan wanneer deze niet duidelijk de klachten vermeld.Als deze er een vergeet of bij verzint, dan kom je al snel tot andere diagnose.

Vaak bedenk ik me hoe moeilijk het voor een arts is , en als deze dan ook nog de schuld krijgt.Soms is het ook zo.. maar soms kan ook de arts er niets aan doen.

Bestaat er geen register waarmee wordt bijgehouden hoeveel gevallen er per jaar in Nederland/Europa/wereld een

besmetting met de Stereptococ pyogenes zijn?

De meester, in zijn wijheid, gist. De leerling, in zijn waan, beslist. (Confucius)