Waarom geloven we

[Mechanieker]

Deze twee snap ik niet volledig... Kun je iets meer uitleg geven?

waarom beginnen mensen met geloven

-omdat ze tegenstrijdigheden ontdekken in de overlevering (van de demonen die god en gods dienaars bespotten)

Met 'de overlevering' kan men naast de 'Bijbelse overlevering' inmiddels ook wel de 'atheistische overlevering' bedoelen tegenwoordig. Het 'evangelie van Dawkins' om er een te noemen. Het deel van de jongere Nederlandse populatie dat atheistisch werd opgevoed en/of geschoold is daarvoor groot genoeg te worden. Mensen als Assassinator bijvoorbeeld. En de 'atheistische overlevering' kent ook (schijn)tegenstrijdigheden en lacunes, net als de 'Bijbelse'. Het ongewaarschuwd en onvoorbereid ontdekken daarvan kan een mens 'doen gaan geloven' wilde ik opwerpen.

Mensen die het atheisme actief propageren en god en god's dienaars bespotten worden 'demonen' genoemd, in tegenstelling tot de 'halfgoden' die juist god dienen en de godsdienst propageren.

-omdat ze zich niet meer druk maken over onverklaarbare dingen (waarmee slechts tijd verspilt wordt door vruchteloze mentale speculatie)

Een voor de hand liggend 'onverklaarbaar ding' is de vraag waarom er iets is en niet niets. Een alternatief voor 'het geloof', ofwel het zich neerleggen bij de verklaring in deze 'dat niets buiten god bestaat', is het proberen te verklaren waarom er iets is en niet niets. De poging daarop het 'definitieve antwoord' te vinden (en op andere onverklaarbare zaken) is vruchteloze mentale speculatie en tijdverspilling, een verspilling die ophoudt zodra men zich over geeft aan god. Met ander woorden: men 'maakt zich niet meer druk' om dingen die (zonder een god) onverklaarbaar zijn.

Misschien een beetje geforceerd, maar het leek me leuk om te kijken of ik collegavanerik's lijstje volledig zou kunnen omkeren wat niet helemaal lekker ging zoals Johan ook al opmerkte. Maar het blijkt verrassend vaak dat argumenten tegen of voor het theisme vrijwel onverkort ook tegen of voor het atheisme kunnen worden ingezet, en vice versa. Dat was eigenlijk de onderliggende gedachte.

[Mechanieker]

Die mentale speculatie, is piekeren, geloven is dan 1 speculatie uitkiezen en je daar dan kennelijk in vastbijten.

Je zit op het juiste spoor maar mist een belangrijke laatste sleutel op je weg naar verlichting. In tegenstelling tot wat je hierboven zegt is het einde van mentale speculatie niet het 'er eentje uitkiezen'. Integendeel: het is de realisatie dat mentale speculatie met betrekking tot een aantal onderwerpen vruchteloos is, waardoor men de zin van de speculatie zelf ter discussie gaat stellen. Een subtiel verschil en een belangrijke stap op weg naar absolute kennis naar mijn mening.

'Vruchteloos' is overigens een iets te groot woord om hier te gebruiken. Mentale speculatie is nooit geheel vruchteloos, in de zin dat het goed is voor de ontwikkeling van algemene mentale capaciteiten. Maar ik moet daarbij zeggen dat ik mentale speculatie geen doel op zich acht. Ik geloof dus niet in het idee dat men 'even lekker voor de lol gaat denken' want dat is slechts ijdelheid en vruchteloos. Als mentale speculatie niet geleidelijk aan leidt tot uiteindelijke verlichting, absolute kennis en overgave aan de Allerhoogste, is alles vergeefs geweest en verspilde tijd.

Misschien kan ik dit wat verder toelichten aan de hand van twee verschillende yoga-vormen.

(Yoga, voor de duidelijkheid, is de 'wetenschap' of 'oefening' van de 'verbinding' tussen het levende wezen en de werkelijkheid. Een heel breed, algemeen begrip en er zijn vele, totaal verschillende vormen van yoga beschreven. Hierdoor is het in feite mogelijk om ieder mens te karakteriseren aan de hand van een of meer yoga-vormen, welke zijn of haar houding ten opzichte van de werkelijkheid redelijk goed zullen kunnen beschrijven. Men hoeft daar helemaal geen Indier voor te zijn.)

Maar goed: Een jnana-yogi is een yogi die zichzelf met name via de rede en ratio handhaaft in de werkelijkheid. Jij, Assassinator, en de meeste mensen op dit forum, zijn in feite allemaal min of meer jnana-yogi's. Maar de risico's die de jnana-yogi loopt zijn talrijk en groot, omdat de vruchten van de jnana-yoga grote materiele macht en welvaart kunnen opleveren, welke een belemmering kunnen vormen voor het bereiken van het uiteindelijke doel: namelijk totale verlossing. Daarnaast is de jnana-yogi, meer dan alle andere yogi's, vatbaar voor de meest gevaarlijke zonde, namelijk de zonde van de trots en de hoogmoed. Ten slotte zijn de verworvenheden van de jnana-yogi niet eeuwig, dus als de jnana-yogi sterft zonder het doel bereikt te hebben moet hij opnieuw beginnen (volgens de indische geschriften).

Dit in tegenstelling tot de bhakti-yogi, oftewel de 'godsdienst-yogi', waarvan god zelf verklaard heeft dat elke stap op het pad van die yogi eeuwig bewaard blijft zodat men altijd, leven na leven, op dat pad progressie maakt, wat er ook gebeurt. Bovendien verklaard god dat de bhakti-yogi automatisch en geleidelijk alle voordelige resultaten van alle andere yogi's verwerft, en dat nota bene zonder er ooit specifiek op uit te zijn!

Maar goed, ik kan me voorstellen dat dit alles je geen reet interesseert, maar dat is niet erg.

[Assassinator]

Je zit op het juiste spoor maar mist een belangrijke laatste sleutel op je weg naar verlichting. In tegenstelling tot wat je hierboven zegt is het einde van mentale speculatie niet het 'er eentje uitkiezen'. Integendeel: het is de realisatie dat mentale speculatie met betrekking tot een aantal onderwerpen vruchteloos is, waardoor men de zin van de speculatie zelf ter discussie gaat stellen. Een subtiel verschil en een belangrijke stap op weg naar absolute kennis naar mijn mening.

Ik gaf alleen aan dat dat een einde aan speculatie kan zijn. Immers, speculeren doe je zelf en het zit in je eigen hoofd. Als je jezelf vastbijt in 1 optie, beëindig je ook zo de speculatie voor jezelf. Bijv gaan geloven in een opperwezen, sommige mensen bijten zich daar in vast op basis van hun eigen emoties, vermoedens en niveau van kennis over allerhande onderwerpen. Zo beëindigen ze de speculatie voor zichzelf, niet beseffend dat wat ze doen compleet nutteloos is (bijv: een opperwezen of god bestaat niet ópeens omdat iemand erin gelooft, de werkelijkheid trekt zich daar niets van aan, idem met geschriften en boeken). Bijv

Als mentale speculatie niet geleidelijk aan leidt tot uiteindelijke verlichting, absolute kennis en overgave aan de Allerhoogste, is alles vergeefs geweest en verspilde tijd.

is een vorm van het beëindigen van de speculatie voor jezelf die ik beschreven heb. Mentale speculatie leidt niet tot absolute kennis, het leidt slechts tot verwarring. Mentale speculatie loslaten leidt ook niet tot absolute kennis. Absolute kennis bestaat zoiezo al, de kunst is deze te beschrijven.

Maar goed, ik kan me voorstellen dat dit alles je geen reet interesseert, maar dat is niet erg.

Dan heb je het goed mis, want ik interesseer me er wel degelijk in

[ad1956]

Mensen geloven graag in god omdat het je gelukkiger maakt dan het idee, dat elke zelfopoffering ten gunste van de naaste zinloos is.

Toch vind ik geloof een raar iets. Het wordt pas echt gevaarlijk als mensen massaal 1 collectieve waarheid gaan aanhangen. Daarmee ontstaat namelijk een andere groep, namelijk degenen die de collectieve waarheid niet mede hebben aangenomen. Zij zijn bedreigend, omdat ze jouw waarheid weleens finaal onderuit zouden kunnen halen. De verwoestende gevolgen daarvan doorkruisen helaas geheel onze geschiedenis.

Het geloof schept ook sterke onderlinge banden, hetgeen in het belang van je maatschappelijke positie en dat van je nageslacht zou kunnen zijn. Dus geloof werd- en wordt nog steeds in hoge mate bevorderd door de omgeving.

Deze maatschappelijke geborgenheid geven mensen niet graag op om begrijpelijke redenen. Helaas weerhoud het hen ervan om werkelijk na te kunnen denken over het bestaan van een god die verantwoordelijk is voor de schepping. Laat staan er over na te denken, op welke manier het individu dan met deze god verbonden zou kunnen zijn. Ja, het blijft natuurlijk geloof allemaal, want bewijzen zijn er niet. Noch voor het bestaan van god ,noch voor het niet bestaan van god. [ En voor allen die het nog niet begrepen hadden: Ik geloof wel in god. ]

[ad1956]

Nog vergeten, maar ook wellicht relevant. Mensen geloven ook omdat ze bang zijn dat ze niet naar de hemel zullen gaan, of erger nog ,omdat ze bang zijn dat ze voor eeuwig naar de hel gaan. Maar wij kennen ook nog dit spreekwoord: ''ANGST IS EEN SLECHTE RAADGEVER'' Dat dit zo is, kan ik volledig onderschrijven.

Als het leven ophoudt met mijn lichamelijke dood, dan zal ik dat niet eens merken. Hier is angst dus niet gerechtvaardigd. De hel is net zo'n stompzinnig verzinsel als het Hades van de oude grieken. Sprookjes zijn het allemaal.

Ik geloof er niet in. God neemt geen wraak op onwetende mensen die uit overlevingsdrang in het nadeel hebben gehandeld van een medemens. Dat denk ik niet. Ik denk wel dat onze goede eigenschappen en door ons geleerde lessen meegenomen kunnen worden naar- en opgenomen worden door-, onze individuele ziel. In mijn optiek verleent de stoffelijke schepping aan de ziel daardoor het recht op een daaraan aangepast stoffelijk lichaam, voor wellicht een volgende ervaring? Waarom zou een geloof in god gedefinieerd moeten zijn? nergens voor nodig denk ik. Ik geloof in god, maar ik heb geen idee hoe hij/zij eruit ziet, noch welke wetten hij hanteert en of ik wel/niet beoordeeld ga worden. En dat kan me eigenlijk ook niks schelen. Voor nu: Ik Besta! Hierna zien we wel weer verder.

[Helly1975]

Deze maatschappelijke geborgenheid geven mensen niet graag op om begrijpelijke redenen.

Er zijn miljoenen mensen die deze "geborgenheid" hebben opgegeven.

Helaas weerhoud het hen ervan om werkelijk na te kunnen denken over het bestaan van een god die verantwoordelijk is voor de schepping. Laat staan er over na te denken, op welke manier het individu dan met deze god verbonden zou kunnen zijn.

Dus als een gelovige werkelijk zou nadenken dan zou hij zijn geloofsovertuiging laten varen?. Waarom zou een gelovige over deze vragen na moeten denken. Deze vragen zijn voor een gelovige geheel niet relevant. Denken is namelijk geloven!.

Als het leven ophoudt met mijn lichamelijke dood, dan zal ik dat niet eens merken.

Dit is een geloof, en niet met absolute zekerheid te stellen

God neemt geen wraak op onwetende mensen die uit overlevingsdrang in het nadeel hebben gehandeld van een medemens. Dat denk ik niet.

Dat geloof je dus niet.

Ik denk wel dat onze goede eigenschappen en door ons geleerde lessen meegenomen kunnen worden naar- en opgenomen worden door-, onze individuele ziel

Dit geloof je dus...

In mijn optiek verleent de stoffelijke schepping aan de ziel daardoor het recht op een daaraan aangepast stoffelijk lichaam, voor wellicht een volgende ervaring?

Geloof.

Jou antwoorden geven het al aan "waarom we geloven". Iedereen gelooft, een atheist gelooft in de afwezigheid van een God. Een ander gelooft in een God. Ieder heeft wel eens over de vraag "wat gebeurt" er na de dood, nagedacht?. De één gelooft dit de ander dat, simpel omdat het niet als feit is te bepalen.

De Joodse leer heeft een mooie parabel. "Welke gaat over een gesprek tussen een tweeling in de baarmoeder, waar ze discussieren over het leven na geboorte".

[Heet Staal]

De Joodse leer heeft een mooie parabel. "Welke gaat over een gesprek tussen een tweeling in de baarmoeder, waar ze discussieren over het leven na geboorte".

En mogen wij nu weten waar dat ergens staat, zodat wij de context kunnen begrijpen?

[Helly1975]

En mogen wij nu weten waar dat ergens staat, zodat wij de context kunnen begrijpen?

Dat mogen jullie weten (mijn excuses, dat jullie nu, iets is vertraagt naar mijn nu, nu , ik wist niet dat jullie daar op zaten te wachten, tot het moment dat ik je post zag. :-k ). Hier een v.b. van de parabel:

http://www.chabad.org/library/article_cdo/...h-A-Parable.htm

Maar ik betwijfel of het de context van wat ik schreef verduidelijkt. Wat ik schreef is de context van de parabel. Als je bedoeld, dat het je onduidelijk is wat ik met deze parabel bedoel in de context van mijn reply c.q. post, dan is dat het volgende,

Ik schreef dat:

Een ieder wel eens heeft nagedacht wat er gebeurt na de dood. Dit is onbekend en dus afhankelijk van een individuele of geïndoctrineerde geloofsovertuiging van wat hierna gebeurt. De parabel van de tweeling, vind ik deze een leuke. Gezien deze in de baarmoeder geen besef hebben van een leven na geboorte. Dat ze na geboorte hun “schepper” (moeder) zien.

Maar zeggen dat de atheïst gelooft in de afwezigheid van God, is een herformulering van "atheïsme is ook een geloof".

Ja, atheïsme is ook een geloof, het is echter niet een Religie. Want dáár gelooft de atheïst niet in.

Het is immers onzinnig om te zeggen dat je gelooft in de afwezigheid van iets als je niet in het bestaan ervan gelooft

Of het nu voor een atheïst; de afwezigheid of het niet bestaan van een God is, waarin hij gelooft is mij om het even. Een atheïst heeft kennis genomen van een Religie en heeft dit niet kunnen verenigen met zijn of haar persoonlijke opvattingen.

omdat het steunt op respect voor de atheïstische visie...()...Analoog zou iedereen moeten geloven in de afwezigheid van paarse kabouters, etc. etc.,.

Als atheïst geloof je dus niet in één van de wereldreligies. Is een vergelijking met paarse kabouters in deze relevant?. Ik ben zelf atheïst, in zoverre dat ik niet geloof in een God welke door de Wereldreligies wordt aanbeden.

Mijn persoonlijke geloofsovertuiging waarom mensen geloven in één of meerdere Goden. Is dat dit vooral voort komt uit indoctrinatie (desnoods met geweld) en door de overlevering. Vroegere gemeenschappen stelden zich natuurlijk al dezelfde vragen als dat men nu nog steeds stelt. Wat is de zin van het bestaan, Waar komen we vandaan?, Wat of wie heeft deze wereld gecreëerd?. Als er dan personen (profeten) op staan en antwoorden geven op deze vragen, dat het ontkennen of het niet geloven, resulteert in hel en verdoemenis (factor angst). Dat misoogsten, honger en ziekte gevolgen zijn van zonden etc, dan is een geloof gauw gecreëerd in die tijd als kleine gemeenschap. Dat grote groepen van een bevolking zich kunnen verliezen in een persoon / leider, en deze blindelings volgen is van alle tijden.

Kinderen die deze groeiende gemeenschappen destijds voort brachten, zullen door overlevering dezelfde Religie aanhangen. De kracht van overlevering en indoctrinatie van ouders op kinderen is ongelofelijk sterk. Ik denk dat een ieder zich nog wel kan herinneren het moment dat je ouders vertelden dat Sinterklaas niet bestond*. Stel dat ze dit niet hadden gedaan?. Zou je dan jezelf de vraag stellen of Sinterklaas niet een verklede persoon zou zijn?. Zou je werkelijk twijfelen aan de dingen die jaren en jaren hebt gehoord, van je ouders nota bene?.

*

Voor de goede orde. Ik probeer met dit niet Sinterklaas met God te vergelijken maar de kracht van indoctrinatie en overlevering proberen aan te tonen. Ook woorden als indoctrinatie en overlevering t.a.v. de Religie, wil niet zeggen dat ik de inhoud van de Religie ter discussie stel.

[Esera]

Ik zou ook niet weten wat een Godsbewijs met geloven te maken heeft. Als je zeker weet dat God wel of niet bestaat, heb je het niet meer over geloven maar over weten. De basis voor geloven verdwijnt daarmee.

Dit is een waardevolle opmerking, maar ik denk wel dat dit typisch is voor het moderne denken. Zo van: je hoeft het alleen maar zeker te weten, en dan is het probleem opgelost. Maar je gebruikt hier 'geloven' in de betekenis van 'aannemen zonder zekerheid' tegenover weten.

Middeleeuwers als Thomas Aquinas en Gazali wilden godsbewijzen hebben om aan te tonen dat het geloof (in spirituele zin) gelijk was aan en hetzelfde resultaat gaf als de logica, het weten van de filosofie. Zij zagen geloof als een zaak van het hart en het ging niet alleen om het godsbewijs, maar ook om de overgave en alle andere dingen die daaruit voortvloeiden. De spirituele strekking gaat veel verder dan 'weten' of een godsbewijs en die kun je ook niet halen uit een godsbewijs en daarom kun je geloven in god niet gelijk stellen aan weten dat god bestaat.

Je kunt weten dat god bestaat en daar weinig consequenties aan verbinden, zoals bijv de deisten deden en ook de maffia in praktijk brengt.

[ad1956]

Er zijn miljoenen mensen die deze "geborgenheid" hebben opgegeven.

Dus als een gelovige werkelijk zou nadenken dan zou hij zijn geloofsovertuiging laten varen?. Waarom zou een gelovige over deze vragen na moeten denken. Deze vragen zijn voor een gelovige geheel niet relevant. Denken is namelijk geloven!.

Dit is een geloof, en niet met absolute zekerheid te stellen

Dat geloof je dus niet.

Dit geloof je dus...

Geloof.

Jou antwoorden geven het al aan "waarom we geloven". Iedereen gelooft, een atheist gelooft in de afwezigheid van een God. Een ander gelooft in een God. Ieder heeft wel eens over de vraag "wat gebeurt" er na de dood, nagedacht?. De één gelooft dit de ander dat, simpel omdat het niet als feit is te bepalen.

De Joodse leer heeft een mooie parabel. "Welke gaat over een gesprek tussen een tweeling in de baarmoeder, waar ze discussieren over het leven na geboorte".

Het is heel goed mogelijk om in een god te geloven die bewust de schepping heeft voortgebracht, zonder daarbij een religieuze stroming (kerk) aan te hangen. Ik vind het van 'ballen' getuigen, wanneer je wel durft te zeggen, dat je een bewuste god vermoedt als veroorzaker van de schepping en tegelijk er voor uit durft te komen dat je geen flauw idee hebt hoe die god dat heeft bewerkstelligd en of hij daarvoor iets van ons terug wil hebben (offers?....ik denk 't niet).

Onze voorouders hadden 'bewijzen' nodig, zoals wonderbaarlijke genezingen en voorspellingen, voordat zij zich tot een bepaald geloof konden bekeren. Wij begrijpen nu, dat je van water geen wijn kunt maken, dat een lichaam dat werkelijk overleden is niet opnieuw tot leven kan worden gewekt. Voor mij verandert dat niet de waarde van de boodschap. Het zegt meer iets over de interpretatie van onze voorouders. Je kunt namelijk wellicht ook opstaan uit de dood, maar dan aan de 'andere kant'. Ik vind nl. de getuigenverslagen in de bijbel van na de opstanding van Jezus best een hoog Eftelinggehalte hebben. Maar voor wie het als argument tot bekering, of als houvast nodig heeft, misschien functioneel. Wanneer mensen fel/agressief reageren op een uitlating m.b.t. 'hun' geloof of 'hun' god, gaan ze volledig voorbij aan het feit, dat hun geloof is gebaseerd op de schriftelijke notities van een sterveling die aan dezelfde overwegingen en dwalingen bloot heeft gestaan als u en ik. Geloof is dan ook op niets tastbaars gebaseerd. Het is louter een aanname. Maar mocht iemand onder u zich gezegend voelen met de aanname dat een dood lichaam wel opnieuw tot leven kan worden gewekt (en dan bedoel ik hier dus niet 'reinkarnatie'), dan is dat uw goed recht. Tenminste, zolang u het bestaansrecht van mijn 'geloof' ook erkent en respecteert.

[irishfan]

ik weet niet of het waar is en durf dit ook niet te zeggen, dat is voor jezelf, alleen volgens sommigen is Religie de communicatie tussen de wereld van de oudheid en de wereld van nu, vele profetieen uit vele religies komen samen op dit punt waar het einde der tijden/ of in ieder geval een grote verandering word voorspeld, en bij het samenkomen hiervan begin ik te denken aan dat al die informatie al eens samen is geweest dat 1 orde dit wil verspreiden met een (voor mij) nog onbekende reden. stel dat die informatie bewaard moest blijven en je dat niet in 1 boek kan doen dat zou de tand des tijds niet doorstaan, dus is het aan personen doorgegeven die het moesten bewaren en hoe kun je een boodschap beter overbrengen dan door een grote groep mensen achter je te hebben die je onder het mom van divine krachten wijsheden en profetien aanleert die ons veel meer van nut zijn dan een alleenheerser in de wolken die volgens velen naarbeneden komt om al het ongelovie van zijn ras te laten brandden en de gelovigen mee te nemen naar zijn verblijfplaats.

[Crossword]

Maar ik heb nog nóóit van iemand gehoord die uit zichzelf, dus zonder christelijk te zijn opgevoed of door anderen in het christendom te zijn geïntroduceerd, is gaan geloven in dezelfde God met ruwweg dezelfde "regels" als het christendom. Dus de (m.i. vreemde, onnatuurlijke) omgang met seks, werken op zondag, dat God zou vereisen dat je bidt (liefst met allerlei rituelen), "zonden" of het idee dat je van nature zondig bent, dat je bepaalde dingen niet mag doen en andere dingen juist moet doen omdat je anders voor eeuwig gestraft wordt, dat soort dingen. Dit lijken me zó duidelijk menselijke verzinsels en culturele i.p.v. goddelijke ideeën, dat ik niet begrijp dat verstandige mensen écht kunnen geloven dat een Almachtige Bovennatuurlijke Schepper met dit soort concepten werkt. Nogmaals, met alle respect, het verwondert mij gewoon.

Begrijpelijk dat je dit nog nooit hebt meegemaakt, want het komt ook niet zoveel voor in Nederland. Maar het komt wel voor. Een paar honderd mensen per jaar worden christen uit een niet-christelijke achtergrond. Eén van de bekendste bekeringen van de laatste jaren is het schrijversechtpaar Willem-Jan Otten en Vonne vd Meer (toch gisse mensen). Hoeveel mensen moslim of boeddhist worden, weet ik niet.

Een boek over bekeringen tot het christendom is van Piet Schelling, Tegen de stroom in.

Of het criterium 'zonder in het christendom te zijn geïntroduceerd door anderen' helemaal eerlijk is, weet ik niet. Hoe zou iemand ooit kennis kunnen maken met een nieuwe praktijk (zeg, cricket of literatuur of Spaans of wat dan ook) zonder dat mensen hem of haar hebben geïntroduceerd?

[Sofia]

De Joodse leer heeft een mooie parabel. "Welke gaat over een gesprek tussen een tweeling in de baarmoeder, waar ze discussieren over het leven na geboorte".

Ik zou die parabel graag eens 'horen'...

[Klintersaas]

Klik.

[Yrizh]

Naar mijn idee is het geloof en en al symboliek.

Vroeger waren er dingen die mensen niet konden verklaren (nu nog steeds).

Waarom groeien er bomen?

Waarom schijnt de zon?

Er zijn tal van dit soort vragen waar mensen vroeger geen antwoord op wisten.

Wel wisten ze, dat de zon een enorm belangrijke rol speelde voor de natuur en daarom ook voor hen.

Als je God en de zon gaat vergelijken, zie je dat ze beiden een belangrijke invloed hebben op het leven.

God heeft de aarde geschapen.

Ditzelfde geld voor de zon.

Godsdienst begon met het aanbidden van de natuur, en dan vooral met het aanbidden van de zon.

In de loop der jaren is God het symbool geworden van de zon.

Het verklaart alles wat men zelf niet kan verklaren.

Religieus: God maakt de mens.

Wetenschappelijk: Mens maakt de mens (kort gezegd).

Vroeger wist men niet hoe de mens ter wereld kwam, vandaar de religieuze gedacht.

Nu weet men dat wel, door middel van de wetenschap.

God bestaat en tegelijkertijd ook niet.

God is een symbool voor de zon.

Het symbool bestaat niet, de zon wel.

Hoe verklaart men bovennatuurlijke dingen, zoals "het zesde zintuig"?

Men kan dit nog niet verklaren.

Misschien met technieken die men over 100 jaar heeft wel.

Alles is wetenschappelijk te verklaren.

De vraag is alleen hoe.

Belangrijk: Het is niet mijn bedoeling iemand met mijn verhaal te kwetsen. Dit is alleen bedoeld om mijn gedachten met jullie te delen. Als je het niet met mij eens bent hoor ik het graag.