Rogier schreef:Ik vrees dat we niet helemaal op dezelfde golflengte zitten
Mijn illustratie heeft niets te maken met Möbiusringen.
Neem anders een flexibel vierkant stuk rubber in gedachte, in plaats van papier. Dat kun je in één richting tot een cylinder vormen, en vervolgens in een andere richting tot een torus. Daarmee verdwijnen de grenzen. Binnen of buiten heeft hier niks mee te maken, net zoals voorkant en achterkant ook niet van belang was toen het nog een plat vierkant was.
Ik kan je wel volgen, Jij denkt nu in beelden in dimensies, maar tijd en ruimte zelfs oppervlak zijn allemaal gevolg van iets anders.
de vraag is van wat : een logische oplossing is reflectie. (niet van fotonen, maar iets anders...ook geen enkele vorm van materie, maar alleen de potentieel eigenschappen hiervan, als je dit al kan vatten.)
Ik ga het proberen uit te leggen maar ik verwacht niet dat je zal blijven volgen....
Ik verwees naar een singulariteit. (noem het de moeder van alle singulariteiten) Een singulariteit die in dit geval niet 3d te tekenen omdat het een punt, (punt is al een foute uitdrukking, maar bij gebrek aan beter.) een staat is waarin alles (belangrijk: dit is inclusief 0 of en elke positieve en negatieve eigenschap, in alle mogelijke combinaties) potentieel bestaat.
Dit kennen we ook in de wetenschap! In kwantum computerisering zou je dit kunnen vergelijken met een qubit die zowel 0 als 1 als beide gelijktijdig kan zijn, maar dan nog meer complex. (MAAR HET PRINCIPE IS WEL VERGELIJKBAAR)
Als je alleen potentieel eigenschappen hebt zi=onder materie kan zo'n toestand zich perfect zelf dragen, WANT ER IS NIETS TE DRAGEN BUITEN POTENTIE, in volle potentie.eigenschappen hebben geen ruimte nodig zoals wij die kennen.
Beter zelfs: intern deze staat,zullen enkelvoudige potentieel eigenschappen en zelfs veelvoudige potentiële eigenschappen op elkaar reflecteren, gewoon omdat ze deze potentie hebben, dit gebeurt gelijktijdig op alle niveaus, wat hoe raar het ook klinkt VOOR ONS een vorm van vertraging oplevert,zelfs resonanie,verplaatsing (voor ons) zonder verplaatsing (in deze singulariteit) met zich meebrengt tov elkaar (laat het duidelijk zijn reflectie heeft geen beweging als je het bekijkt vanuit de singulariteit)
De beweging die wij opmerken zit hem in een WILLEKEURIGE (en dat is een groot woord) lijn die gelijktijdig langs alle potentieel eigenschappen beweegt (HET AANTAL LIJNEN IS nog onnoemelijk (omdat het vast stellen van potentieel eigenschappen momenteel nog onvolledig en dus nog onbegonnen werk is, gewoon omdat hierdoor het aantal potentieel combinaties onnoemelijk is, en voeg hier nog aan toe dat afhankelijk van voorgaande beslissingen en de potentieel beschikbare eigenschappen elke lijn afhankelijk van je locatie op die lijn potentieel in elke richting kan bewegen en ook beweegt...
Onze wereld is een gevolg van zo'n lijn, vermits wij ons in deze lijn bevinden, kunnen wij dit dan observeren als tijd ruimte , afstand.Maar opnieuw (stel dat je de mogelijkheid had dat je potentiële eigenschappen kon zien... wat op zich weer tijd en ruimte impliceert ) zou vanuit de singulariteit er niets dan potentiële eigenschappen te zien zijn.... geen materie, geen universum... alleen potentie.
Hierbij komen we op de eindig of oneindigheid van ons universum:
De afstand van een universum kan je blijven meten zolang je er op focust, omdat dan van uit de "meter" zijn standpunt gewoon alle eigenschappen met elkaar blijven interactioneren (bij gebrek aan een beter woord.) maar het moment dat je stopt met meten, bepaal je een tijdelijke grens vanaf een bepaald vertrekpunt.
De grens van ons universum wordt bepaald door onze enkelvoudige of gecombineerde eindigheid en is op die manier eindig.
Het is ook oneindig op een andere manier, vermits we in een tijdlijn zitten zal op een bepaald punt het universum van gedaante veranderden en op dat punt eindig zijn tenzij je die verandering als een verlengde van het bekende toevoegt.
Nu... stel nu een singulariteit voor waar alle reflecties van potentieel eigenschappen op elkaar constant gebeuren (dat maakt op zich plaats voor een oneindig aantal universum op een plaats (een plaats die er eigenlijk niet dimensionaal is, en alleen potentieel is. (misschien een slechte vergelijking, maar het is net als een afzonderlijke gedachte in je hersenen die gelijklopend met andere gedachten kan bestaan, zelfs kan kruisen en in een andere gedachte kan opgaan.)
Dat maakt het perfect mogelijk om een bigbang vast te stellen en te zien evolueren en uitdoven in niets dat wij kennen.
Dat opent ook perspectieven eens we begrijpen hoe we als data, (want dat is ook reflectie) kunnen surfen op het ultieme net van eigenschappen dat wij zijn, en ons reflecteert, maar waarbij we waarschijnlijk ook de data van tijd tot tijd LOL van vorm moeten doen veranderen.
Ik stel voor dat als je dit niet begrijpt vooral eerst naar kwantum COMPUTERISERING moet kijken , maar ook naar het internet, want dit zijn perfecte metaforen voor wat ons te wachten staat en dit is onze manier van denken, zelfs ruimtelijk denken oneindig aan het wijzigen.
Tussen all die potentiële lijnen zitten wij op eentje en kijken we naar onszelf.
Puzzels
