Oneindig universum?

[the4dimensions]

Dit idee bestaat waarschijnlijk al, maar ik heb er niks over gevonden...

Stel je voor dat wij 2D zijn, en dus geen hoogte hebben. We lopen op een bol en we markeren ons vertrekpunt. Wanneer we in een rechte lijn blijven lopen, komen we weer op het zelfde beginpunt aan, maar voor ons leek het een rechte lijn!

Kan dit ook niet worden toegepast op ons universum?

Stel nu dat wanneer wij ons universum uit een hogere dimensie bekijken, kan het toch ook allerlei vreemde draaiingen bevatten? Misschien zelfs 'shortcuts'.

Ruimte-tijd kan dus ook gekromd zijn ook al lijkt het 'recht' voor ons.

Zou het kunnen, wanneer we maar ver genoeg reizen, we terug op aarde terechtkomen?

[Squawk]

Het wordt inderdaad vaak zo uitgelegd. Voor een mier die over een grote bal loopt, is de bal 'eindig, maar onbegrensd'.

Dat gaat ook op voor de ruimte, maar of je uiteindelijk weer bij het beginpunt uitkomt?

Daar moet nog een wiskundige oplossing voor komen.

[Michel Uphoff]

Zou het kunnen, wanneer we maar ver genoeg reizen, we terug op aarde terechtkomen?

Of dat het geval is betwijfel ik, maar stél eens dat we naar analogie van die platlander op de ballon weer aan zouden komen op dezelfde plaats in de ruimte. Dezelfde plaats in de tijd is het zeker niet, waarschijnlijk is de reiziger honderden miljarden jaren onderweg geweest. Geen Aarde daar, geen Zon, geen melkweg; er is daar niets dat we zouden herkennen. Vaststellen dat we 'terug' zijn wordt ons praktisch onmogelijk gemaakt.

[ZVdP]

Dat is mogelijk. Er zijn verschillende mogelijke vormen, waaronder ook gesloten, dus waarbij je ooit weer terug op hetzelfde punt terecht kan komen. Er zijn er echter ook die oneindig groot zijn, waarbij je dus nooit terug op je oorspronkelijke punt terecht komt.

Men kan een ondergrens bepalen van de grootte (dus in geval van een gesloten heelal). Bij een klein gesloten heelal het licht de tijd hebben om rond te gaan. Vereenvoudig gesteld zouden we dat dan zien door (meerdere) kopieën in de CMBR te identificeren.

Ik kan het nu niet meteen terugvinden, maar ik herinner me resultaten hieromtrent met het WMAP experiment.

[eezacque]

Ik zie het niet zozeer als een wiskundig probleem, al kan het aardig zijn hierover te fantaseren.

Stel je voor dat het universum een donut is, en je dus heel lang spiraaltjes kunt draaien?

Of een cilinder, die onbegrensd is in een richting?

[Marko]

Ik kan het nu niet meteen terugvinden, maar ik herinner me resultaten hieromtrent met het WMAP experiment.

Bedoel je de paper van Penrose?

[the4dimensions]

Aangezien de vorm van ons universum waarschijnlijk zeer groot is, zal er ergens wel een toevalligheid zijn (zoals bv. een kleine lus) waarbij je op het zelfde punt aankomt, want de kans dat dit een bol is is natuurlijk zeer klein.

Zou er een manier zijn om deze draaiingen te ontdekken? Misschien door een sterke lichtbron te observeren en te kijken waar dat licht allemaal naar toe gaat, kun je zelfs misschien zien dat de achterkant van een planeet belicht is door die ster!

Ik denk toch, dat wanneer er meer over dit onderwerp wordt gepraat, er nog bruikbare theorieën uit kunnen komen.

[Marko]

Ook in een groot volume kan een kans 0 zijn. Het enkele feit dat een volume "groot" is (in vergelijking waarmee eigenlijk?) zegt niets over de uiteindelijke kans, als je niets weet over de kansdichtheid. En die weet je niet, dus is zo'n opmerking nergens op gebaseerd.

Net zoals de opmerking in de laatste alinea dat er nog bruikbare theorieën kunnen komen als er meer over wordt gepraat. Ook die constatering is nergens op gebaseerd.

Een betere onderbouwing is gewenst.

[the4dimensions]

Alles begint toch met vermoedens?

Ik zou alleen niet weten hoe men dit verder moet uitbouwen, en ik denk ook niet de nodige kennis te hebben voor zulke berekeningen.

[tempelier]

Dit idee bestaat waarschijnlijk al, maar ik heb er niks over gevonden...

Stel je voor dat wij 2D zijn, en dus geen hoogte hebben. We lopen op een bol en we markeren ons vertrekpunt. Wanneer we in een rechte lijn blijven lopen, komen we weer op het zelfde beginpunt aan, maar voor ons leek het een rechte lijn!

Kan dit ook niet worden toegepast op ons universum?

Stel nu dat wanneer wij ons universum uit een hogere dimensie bekijken, kan het toch ook allerlei vreemde draaiingen bevatten? Misschien zelfs 'shortcuts'.

Ruimte-tijd kan dus ook gekromd zijn ook al lijkt het 'recht' voor ons.

Zou het kunnen, wanneer we maar ver genoeg reizen, we terug op aarde terechtkomen?

Dan is de analogie dat de ruimte een gloom is.

[SuperPrutser]

Als er een Bigbang in 1 enkel punt in de ruimte/tijd is geweest ( de ruimte had toen een oneindig kleine omvang ) en alles zich daarna redelijk symmetrisch heeft voltrokken dan lijkt dit me de meest logische uitkomst.

Het zal door de aanwezige massa waarschijnlijk iets meer op een oliebol lijken.

Er is een concept "Einsteins sphere" dat op onderandere deze pagina wordt beschreven:

http://riofriospacetime.blogspot.nl/2008/05/einsteins-sphere.html

Ik heb een keer uitgewerkt wat een lichtstraal in dit universum zou doen. De lichtstraat volgt een spiraal die teruggerekend oneindig veel keer rond de bigbang heeft draait. De straal van de spiraal nam elke rondgang exponentieel toe; het moment dat deze het zelfde deel van het universum doorkruiste lag in de tijd veel dichter bij de bigbang dan bij het nu.

[scorchingthevortex]

Ook leuk bijverschijnsel van mogelijke ruimtelijke shortcuts is dat er verschillende sterren kunnen zijn die in werkelijkheid dezelfde kern hebben. Of planeten...