Idolen en emoties

[Henriette]

Zouden we (de mens) popsterren veridoliseren omdat ze (soms uiterlijk maar met name hun muziek en de gevoelens die dat oproept...) een soort verpersoonlijking/neerslag van bepaalde emoties zijn?

Wat voor functie heeft die veridolisering? Een soort kanaliseren van bepaalde emoties?

(dit naar aanleiding van beelden van een concert waar die 'sprinkhaan' van een gitarist van ACDC door een verhoogd paadje door het publiek heen hupst en men allen de armen uitgestoken hem probeert aan te raken...

toen dacht ik bij mezelf: lijkt wel een aanbidding van de door muziek en entourage opgeroepen emoties waar die huppserd de embodiement van is)

Ik weet dat dit geen wetenschappelijk toetsbare vraag is maar vraag me af welke ideeen anderen erover hebben.

[esmaralda]

Veridolisering zoals jij dat noemt heeft meestal te maken met het het nieuwe wat de artiest (maar hij of zij weet dat dan op dat moment nog niet ) brengt.

Stem en de begeleiding van de muziek raakt een emotie en dan is de uitvoerende artiest(e) vaak nog niet eens gezien door de aspirant fan.

Het brengt vernieuwing en geeft een nieuw gevoel aan de tijd die erna komt.

Zo wordt muziek vaak als mooi ervaren wanneer er een goede herinnering of emotie bij is.

Vooral jongere mensen zijn gevoelig voor het nieuwe geluid en de nieuwe indrukken(vanwege de wirwar van emoties die er nu eenmaal in het jonge lijfje aanwezig zijn).

Niemand wist hoe Elvis eruitzag toen het eerste plaatje gemaakt voor zijn moeder uitgezonden werdt maar het raakte veel jonge mensen want het klonk echt wel anders dan wat er op dat moment aan muziek te koop is.

Een ster was geboren en omdat hij eigenzinnig was en gewoon zijn eigen ding deed sloeg zijn originaliteit om in een niet te voorziene populariteit...Bij de jonge dames meer dan bij de jonge heren maar dat is bij vrouwelijke popsterren andersom.

Het is dus een fenomeen zeg maar een speciale gebeurtenis.

Hiervan zijn pragrammamakers op de hoogte en daarom wordt er veel aan popidolisatie gedaan(idols-popstars- so you think you can dance).

De populariteit van een kandidaad is al vrij vroeg in het verloop van de uitzendingen bekend maar wie echt veruit de meeste stemmen heeft wordt niet gemeld want soms staat direkt al vast wie er bij de 1e twee of drie gaan behoren...dit in verband met de hoge winst die (er uit de SMS-jes á 50 ct of soms nog meer) te halen is.

Veridolisering zou dus eigenlijk niet in handen mogen komen van de boys die met hun poen nog meer willen verdienen aan dit gegeven maar het opstrijken van veel kleine bedragen van voornamelijk jonge,,stemmers'' is wettelijk niet een misdaad.

Om te stemmen hoef je nu geen 18 te zijn en dan ga je ervoor.

En Joling,Nance etc.zijn nu eenmaal de slechtsten ook niet,toch?

[Apollinisch]

Bij de jonge dames meer dan bij de jonge heren maar dat is bij vrouwelijke popsterren andersom.

Nou nee. Ik ken weinig (geen) jongens die zwijmelend en totaal idolaat een concert van een vrouwelijke artiest bijwonen.

[Dido]

Ik haal er het volgende uit: het ene versterkt het andere:

- impliciete persoonlijkheidstheorie: jouw favoriete popster kan mooi zingen. Dus zal hij op andere gebieden ook wel een 'goed' persoon zijn. We linken 1 positief kenmerk aan allerlei andere positieve kenmerken.

zie ook: link wiki

- selectieve perceptie: eenmaal we die popster 'aanbidden' (en zelfs al na de 1ste positieve indruk), gaan we enkel nog datgene zien én onthouden wat hem nog 'mooier' en beter maakt. De info die aangeeft dat hij toch ook wel negatieve kanten bezit, gaan we negeren, wegredeneren en vaak snel weer vergeten.

Daardoor wordt die almaar beter en hebben we nog meer reden om hem te aanbidden.

Je kan hierbij ook de confirmatiebias vermelden: we hebben de neiging om onze eigen mening/ visie te bevestigen.

Wat levert dit ons op?

- Ik denk vooral aan een sociale identiteit: doordat je je verbonden gaat voelen met die popster, wordt die een stukje van jouw eigen identiteit. Hij wordt een beetje van jou. Waardoor jouw eigen identiteit weer wat beter omlijnd wordt en je ahw. een beetje kan meegenieten van zijn succes (= waarderen van mij & mijn). Want als die popster positieve kritieken krijgt, is het een beetje alsof jijzelf ook die positieve kritieken krijgt. Zo treedt BIRG op (bask in reflected glory) = we delen in de glorie van de ander.

Daardoor zal ook jouw zelfwaardering een stuk beter worden. Jij bent ook een beetje 'groot' omdat jij bij hem hoort... 't gaat dus een beetje om narcisme. En als je positieve emoties ervaart (hoge zelfwaardering), dan beschermt dit tegen stress, het zorgt ervoor dat we ons goed voelen.

Bovendien hebben we er zo ook wat 'vrienden' bij... Ik voel me immers ook wat verbonden met andere fans van die popster. Ze gaan deel uitmaken van onze groep.

- alleen al het gegeven dat iemand positieve emoties oproept, is op zich al een reden om dit 'graag te hebben'. We ervaren een positieve bekrachtiging als we z'n muziek horen. Want voelen er ons goed door (positieve emoties). En dus gaan we die positieve ervaring (het horen van z'n muziek) méér opzoeken en eventueel zelfs nog versterken.

- Als z'n muziek positieve emoties oproept, dan gebeurt het ook wel vaak dat die muziek iets leuks in ons oproept, een leuke herinnering bijvoorbeeld. We associëren ze dus met iets leuks, waardoor we ahw. een geconditioneerde (positieve) respons/ emotie oproepen. Veel mensen vinden de muziek van hun tienerjaren de beste muziek. Dit zou vooral te maken hebben met het feit dat ze die ook associëren met de periode waarin ze zich erg amuseerden op die muziek (uitgaan, dansen, fuiven, liefje,...).

Dido

[Henriette]

Hey da's een ouwetje van me. Wat leuk dat ie naar boven is gehaald.

Ik zie wel gat in wat geschreven wordt over een functie in soort 'verlengde' sociale identiteit etc. Het aan willen raken geeft het ook letterlijk 'body' hè, brengt dicht bij.

(dingen aanraken en willen voelen is sowieso iets dierlijk interessants... me niet uitlachen hoor ... maar het doet me denken aan het 'in de mond stop gedrag' van baby's. De tast is soms erg van belang om iets te leren kennen wat je bijzonder of mooi vindt.)

Maar ik weet nog dat wat me zo deed nadenken en waar ik nog niet uit ben is juist het op het 'hysterische' gedrag af. Het pure 'uit je dak gaan' ervan.

& dat in combi met het adoreren, aanraken, een soort van heftige uitlaatklep aan emoties wordt uitgelokt.

Dat bedoelde ik toen ik zocht naar:

Wat voor functie heeft die veridolisering? Een soort kanaliseren van bepaalde emoties?

Net of de emotionele 'pijpleidingen' ff flink hoge drukspuit ontstopt worden.

Maar aan de andere kant denk ik dat het ook heel groot deel 'massahysterie' is (maar dan niet al te negatief bedoeld... ).

Wel geinig hoor. Niet verkeerd denk ik. Uit je dak gaan geeft soms heerlijk ontspannen gevoel en zindert nog tijdje na.

groetjes,

Henriette

[esmaralda]

(uitgaan, dansen, fuiven, liefje,...).

Dido

Dat is leuk!

Jij weet het hebben van een idool bijna wetenschappelijk te verklaren.

Het pure 'uit je dak gaan' ervan.& dat in combi met het adoreren, aanraken, een soort van heftige uitlaatklep aan emoties wordt uitgelokt.

Dat bedoelde ik toen ik zocht naar:Net of de emotionele 'pijpleidingen' ff flink hoge drukspuit ontstopt worden.

Maar aan de andere kant denk ik dat het ook heel groot deel 'massahysterie' is (maar dan niet al te negatief bedoeld... ).

Wel geinig hoor. Niet verkeerd denk ik. Uit je dak gaan geeft soms heerlijk ontspannen gevoel en zindert nog tijdje na.

groetjes,Henriette

Dat is toch meer naar feesten gaan.

Ik dacht dat jij het meer had over popidolen en zo...

[Henriette]

Hoe zie jij een popconcert dan?

Wat voor gedrag zie je daar?

[esmaralda]

Hey da's een ouwetje - letterlijk 'body' hè, brengt dicht bij. - juist het op het 'hysterische' gedrag af. Het pure 'uit je dak gaan' ervan. - & dat in combi met het adoreren, aanraken, een soort van heftige uitlaatklep aan emoties wordt uitgelokt.

Net of de emotionele 'pijpleidingen' ff flink hoge drukspuit ontstopt worden. -

Wel geinig hoor. Niet verkeerd denk ik. Uit je dak gaan geeft soms heerlijk ontspannen gevoel en zindert nog tijdje na.

groetjes,

Henriette

Dikke letters door mij gemaakt

Sorry ik veronderstelde dat je ervaringen heermee had.

[Squawk]

Een idool is volgens mij toch het archetype van de leider waar je als geboren kuddedier stiekum het liefst blindelings achteraan zou willen lopen. Lekker makkelijk zonder nadenken en zonder verantwoordelijkheid. Zoals ook vaak in relaties gebeurt: "Ik kan mezelf niet zo goed gelukkig maken, maar die ander kan dat denk ik wel, dus diegene gaat mij gelukkig maken, moet mij gelukkig maken'. Het is een soort overgave die soms haast erotische vormen aanneemt. En dan inderdaad vaker bij vrouwen.

[Henriette]

Ik ben het met je eens Squawk.

Behalve met je laatste zin.

Ik weet zeker dat het sexe onafhankelijk is.

Er zijn zat concerten waar mannelijke populatie overheerst. Flink hysterisch tekeer gaat (op hun mannenmanier) en dan zijn de zangers niet eens vrouw maar spreekt het de testosteron op een andere wijze aan .. nou.. voorbeeldje Rammstein zeg maar (wel leuke band trouwens hoor .. daar niet van)

Het snijdt niet zoveel hout dat je het idool-fenomeen bij de vrouw parkeert.

Vraag me overigens wel af waarom je dat doet?

Of doel je op het erotische tintje? De kalverliefde -idool?

Komt misschien doordat de tiener jongen meer visueel ingesteld is? --> plaatjes en niet zozeer muziek/klanken

Kan te maken hebben door de verschillende manieren waarop mannen en vrouwen in verliefdheid en relaties staan.

groetjes

[Squawk]

Hallo Henriette, zal ongetwijfeld liggen aan de visuele herinneringen die ik heb van tv beelden. Dus gekleurd en misschien zit ik er ook wel helemaal naast. Ik denk bij 'idolaat gedrag' vooral aan een soort hysterisch gezwijmel. Natuurlijk gaan mannen ook uit hun dak op concerten, doen ze alle bewegingen na en richten ze fanclubs op. Wat dat betreft is er in het kudde gedrag inderdaad helemaal geen verschil tussen mannen en vrouwen.

Wat mij betreft zijn overigens mannen en vrouwen 100% gelijkwaardig, laat daar geen misverstand over bestaan. Maar zo weinig verschillen er eigenlijk zijn tussen de rassen, zoveel verschillen zijn er tussen de geslachten. En ik kan me gewoonweg geen voorstelling maken van een zwijmelende man....

Hoop dat ik zo iets duidelijker ben.

[Henriette]

nee ik begrijp het al: ik had het niet alleen over zwijmelen maar meer beleven van verscheidene emoties die kennelijk door muziek en idolen (en ik besef soms ook door een soort massagebeuren) een uitlaatklep vinden.

Zwijmelen kan ik me idd ook geen man bij voorstellen nee