Oerknal mythe?

[scorchingthevortex]

Het First Cause probleem wijst er inderdaad op dat het begin van Het Eerste Iets (wat dit dan ook geweest mag zijn) geen oorzaak kan hebben gehad in enige termen zoals wij dat begrijpen.

[snmsee]

Het idee van opeenvolgende big crunches-big bangs bevalt mij beter.

Hoezo beter? Wat zijn je criteria?

vorige universa antwoord wel niet waar alles dan vandaan komt, maar het verschuift wel de bewijslast

Je bedoeld dat nu wetenschappers geen bewijs meer hoeven te leveren?

[gouwepeer]

Alles wat voor de big bang geweest zou kunnen zijn blijft een vraag waar niemand ooit antwoord op kan geven.

Voor de ons bekende natuurwetten is het ook niet relevant,deze zijn namellijk alleen van toepassing op de materie/energie zoals we ze nu kennen.

Het zou inderdaad een kringloop van bigbang -> bigcrunch kunnen zijn.

Ik denk dat het ontleden van een zwart gat meer informatie zou kunnen geven over wat er met materie gebeurd in een singulariteit, met nadruk op "zou kunnen".

[scorchingthevortex]

Alles wat voor de big bang geweest zou kunnen zijn blijft een vraag waar niemand ooit antwoord op kan geven.

Aangenomen dat er niets van de pre-big bang overblijft. Als de grenzen van universa kunnen worden overschreden zou er nog herleidbare informatie van een pre-big bang universum terug te vinden zijn in een ander, ouder en nog bestaand, universum.

[scorchingthevortex]

Hoezo beter? Wat zijn je criteria?

Wat zijn de jouwe?

Je bedoeld dat nu wetenschappers geen bewijs meer hoeven te leveren?

Ik zei verschuiven, niet verdwijnen, en ik zette er een smiley naast.

[Willempipi]

Ik ben geen natuurkundige, of sterren expert.

Maar kan het niet gewoon zo zijn dat ons zonnestelsel ooit in het verleden(op het tijdstip dat onze oerknal zou moeten zijn geweest) de ruimte in geslingert is, samen met wat andere zonnestelsels waarvan we dan dus meer roodverschuiving zien dan bij andere zonnestelsels, of juist blauwverschuiving, als het ons aan het inhalen is? Zonder al die creatie van het universum verhalen erbij.

Ik bedoel hoe weten we dat het universum groter wordt? We kunnen inderdaad meten dat de afstand tussen dingen steeds groter wordt, maar dat zegt toch niets over de grootte het universum? Als ik van een berg afspring wordt de afstand tussen mij en de top van de berg steeds groter, maar de berg groeit niet.

Ik ben van mening dat het bestaan(tijd/materie enz) oneindig groot is, en geen begin of einde heeft, ik denk wel dat ons universum slechts een bouwsteen van het geheel is. Ik heb een hele tijd gedacht dat in zwarte gaten een nieuw universum zit waar ook weer zwarte gaten zitten, enz. Tegenwoordig nijg ik er meer naartoe dat alle bouwstenen van het universum(atomen bijvoorbeeld, maar mischien nog wel kleiner dan dat) opzichzelfstaande universums zijn, en de andere kant ook op(ons universum is weer een bouwsteen van iemand anders zijn universum). Het kan zijn dat ik teveel films heb gekeken, maar ik geloof in ieder geval zelf niet in de oerknal zoals hij tegenwoordig wordt uitgelegt, waarom moet alles toch altijd maar een begin hebben?

[MacHans]

Maar kan het niet gewoon zo zijn dat ons zonnestelsel ooit in het verleden(op het tijdstip dat onze oerknal zou moeten zijn geweest) de ruimte in geslingert is, samen met wat andere zonnestelsels waarvan we dan dus meer roodverschuiving zien dan bij andere zonnestelsels, of juist blauwverschuiving, als het ons aan het inhalen is? Zonder al die creatie van het universum verhalen erbij.

Nee dat kan niet. Ik krijg de indruk dat je in de verontstelling bent dat er bij de oerknal totale zonnen en planeten zijn gevormd, en dat die de ruimte in geslingerd zijn? Dat is namelijk niet het geval, vlak na de oerknal bestonden er nog niet eens atomen, laat staan moleculen, of zelfs planeten en sterren.

Als ik van een berg afspring wordt de afstand tussen mij en de top van de berg steeds groter, maar de berg groeit niet.

Zou je die conclusie ook trekken als de afstand tussen jou en de grond óók groter zou worden?

Tegenwoordig nijg ik er meer naartoe dat alle bouwstenen van het universum(atomen bijvoorbeeld, maar mischien nog wel kleiner dan dat) opzichzelfstaande universums zijn, en de andere kant ook op(ons universum is weer een bouwsteen van iemand anders zijn universum).

Waar baseer je dat op? Voor zover ik weet bestaan atomen uit neutronen, protonen, en elektronen. Waarvan de eerste twee weer bestaan uit quarks, die onderling gluonen uitwisselen. Aangezien we van elektronen en quarks (nog) geen verdere interne structuur hebben ontdekt, zou je hier misschien een Universum in kunnen proppen. Maargoed, als je een reden hebt om dit aan te nemen hoor ik hem graag.

[Willempipi]

Nee dat kan niet. Ik krijg de indruk dat je in de verontstelling bent dat er bij de oerknal totale zonnen en planeten zijn gevormd, en dat die de ruimte in geslingerd zijn? Dat is namelijk niet het geval, vlak na de oerknal bestonden er nog niet eens atomen, laat staan moleculen, of zelfs planeten en sterren.

Zoals ik al zei ik ben geen sterrenkundige, maar hoe kun je dit met zekerheid zeggen? Ofwel als constante nemen in de theorie, zover ik heb begrepen is de aanleiding van de oerknal theorie het feit dat iemand rood en blauw verschuiving heeft ontdekt, hier wat berekeningen op los gelaten(afstand tijd snelheid enz) heeft en erachter is gekomen dat er zoveel miljarden jaren geleden iets is gebeurt waarvan het gevolg nu op dit moment nog steeds bezig is.

Het gene wat ik aan wilde aangeven is dat ik niet geloof dat dit echt iets te maken heeft met het ontstaan van ons universum maar dat "de ruimte" waarin het zich afspeelt er mischien al was.

Zou je die conclusie ook trekken als de afstand tussen jou en de grond óók groter zou worden?

Verkeert voorbeeld; Als je met een voetbal team met zijn alle in het midden van het voetbalveld staat, en je begint met zun allen te lopen in een rechte lijn naar de kant toe, iedereen in willekeurige richting, en je kijkt terwijl je loopt om je heen, zie je toch dat alle spelers zich steeds verder weg van jou verwijderen.

Waar baseer je dat op? Voor zover ik weet bestaan atomen uit neutronen, protonen, en elektronen. Waarvan de eerste twee weer bestaan uit quarks, die onderling gluonen uitwisselen. Aangezien we van elektronen en quarks (nog) geen verdere interne structuur hebben ontdekt, zou je hier misschien een Universum in kunnen proppen. Maargoed, als je een reden hebt om dit aan te nemen hoor ik hem graag.

Ik baseer dat op niets;) Geen bewijs, puur theorie, dus de kans dat ik fout zit is erg groot. Ik heb alleen zo'n gevoel dat "oneindig" meer te maken heeft met het geheel dan iedereen denkt.

[MacHans]

Er zijn meerdere redenen om aan te nemen dat de oerknal heeft plaatsgevonden;

-De oerknal voorspeld de verhouding van lichte elementen als waterstof en helium in het Universum, en deze voospelling komt aardig overeen met wat we waarnemen.

-De oerknal verklaard de kosmische achtergrondstraling.

-En zoals je zelf ook al zei, we zien dat de snelheid waarmee sterrenstelsels van ons af bewegen proportioneel is tot hun afstand van ons. Alles beweegt van elkaar af, en doet dat steeds sneller. Als alles steeds verder van alles af 'vliegt' heeft het vroeger dus dichter bij elkaar gezeten.

[Marko]

En daarbij: De snelheid waarmee objecten zich van ons af bewegen is onafhankelijk van de richting waar we in kijken. Dan kan Willempipi's idee alleen kloppen als wij ons precies in het centrum bevinden, en de klap waarmee de andere objecten zijn weggeslingerd dus recht onder onze voeten plaatsvondt.

Een andere waarneming is dat de materie min of meer gelijkmatig is verdeeld over de ruimte. Er zijn natuurlijk plaatsen waar meer massa bij elkaar zit (sterrenstelsels, clusters daarvan, etc) maar globaal is alles evenredig verdeeld. De massadichtheid is niet afhankelijk van de richting waar we in kijken of van de afstand.

Als de massa inderdaad gelijkmatig is verdeeld kan het heelal nooit oneindig groot zijn. Dat wist Newton al.

[Willempipi]

Er zijn meerdere redenen om aan te nemen dat de oerknal heeft plaatsgevonden;

-De oerknal voorspeld de verhouding van lichte elementen als waterstof en helium in het Universum, en deze voospelling komt aardig overeen met wat we waarnemen.

-De oerknal verklaard de kosmische achtergrondstraling.

-En zoals je zelf ook al zei, we zien dat de snelheid waarmee sterrenstelsels van ons af bewegen proportioneel is tot hun afstand van ons. Alles beweegt van elkaar af, en doet dat steeds sneller. Als alles steeds verder van alles af 'vliegt' heeft het vroeger dus dichter bij elkaar gezeten.

Ik blijf bij mijn punt dat ik niet denk dat ons universum daarmee "ontstaan" is. Zoals ik zelf al aangaf zijn we de ruimte in geslingert. Hiermee bedoel ik niet dat toen de aarde al netjes bestond met een zon een nog wat planeten erbij, maar de elementen die ervoor hebben gezorgt dat ons zonnenstelsel is gevormt. Dit had inderdaad goed met een knal kunnen gebeuren, maar ik denk niet dat de ruimte die wij het helal noemen daarmee ook ontstaan is.

[MacHans]

Waarom denk je dat precies? Hoe verklaar je dan bijvoorbeeld de kosmische achtergrondstraling?

Want als ik je goed begrijp denk je dat het heelal voor de oerknal een oneindig grote leegte was, en dat er ergens in die leegte plotseling een oerknal plaatsvond?

Je zou dan verwachten dat er vrijwel geen kosmische achtergrondstraling is, omdat die zich met de lichtsnelheid van de oerknal af zou bewegen, de oneindige leegte in. En hoe verklaar je daarmee dat de snelheid waarmee hemellichamen van ons af bewegen toeneemt?

[Willempipi]

Ik ga gewoon door hoor,

wat nou als er eerst gewoon een grote brok met elementen was die door aantrekkingskracht bij elkaar gehouden werd. In die brok met elementen zaten alle elementen voor het door ons bekende universum. Dit brok vol elementen is daarna zoals een ster onstabiel geworden en is uit elkaar geknalt(de big bang). Toen is het universum ontstaan zoals het nu is, let op, hiermee bedoel ik de elementen zijn verspreidt door het helal, maar de ruimte is niet ontstaan.

Stel je nou voor dat dit veel vaker voor komt in dit helal en dat er op die manier allemaal verschillende universums in hetzelfde helal zijn. Aangezien we al weten dat het licht van sommige sterren die aan de andere kant van ons melkweg stelsel staan ons nog nooit bereikt heeft, is het dus goed denkbaar dat door de afstand tussen 2 van die universums(brokken elementen die uit elkaar zijn geknalt) het licht en de straling van die 2 zo lang erover doen en dusdanig zwak geworden zijn ondertussen dat we gewoon helemaal niets weten hiervan.

In mijn verhaal gebruik ik dan dus:

- Helal als ruimte voor alle universums

- Universum als ruimte voor alle sterrenstelsels

- Sterrenstels als ruimte voor alle zonnestelsels

- Zonnestelsels als ruimte voor alle planeten.

[Willempipi]

En hoe verklaar je daarmee dat de snelheid waarmee hemellichamen van ons af bewegen toeneemt?

Geen idee, maar een groter wordend universum verklaart dat in mijn ogen ook niet helemaal. In dat geval zouden de deeltje toch steeds iets verder uit elkaar gaan, en blijft alles in ratio even groot/even ver van elkaar af, omdat alles groter wordt?

[Phys]

Nee, want de uitdijing van de ruimte gebeurt alleen op grote schaal, niet op kleine schaal.

Metric expansion is a key feature of Big Bang cosmology and is modeled mathematically with the FLRW metric. This model is valid in the present era only at relatively large scales (roughly the scale of galactic superclusters and above). At smaller scales matter has clumped together under the influence of gravitational attraction and these clumps do not individually expand, though they continue to recede from one another

(bron)