[ontologie] spiritualisme

[Benedict Broere]

Theoriegeladen,

Kant heeft het over eigenschappen van het bewustzijn. Zuivere Rede, zuivere ideeen, transcendentaal idealisme.

Het hebben van een ideaal lijkt te maken te hebben met 'verlangen naar' en 'afkeer van'.

En dit lijkt een diepe eigenschap van het bewustzijn.

Heeft Kant dit in kaart gebracht? Kritiek van de Oordeelskracht ?

De Millenniumdoelen vormen bijvoorbeeld een hedendaags ideaal.

En 'idealen' is weer heel wat anders dan 'kennis' en 'weten'.

Idealen kunnen mensen zodanig verblinden dat zij bereid zijn om desnoods met geweld die idealen te verwezenlijken.

Filosofisch materialisme impliceert een non-existentie of secundaire status van spirituele entiteiten.

Planck was een diepgelovig mens en beslist geen materialist.

'Spirit' verwijst naar 'kracht van wind die bladeren en takken beweegt'.

'Materie' verwijst naar Mater, Moeder, het lichaam van de Moeder, de Moedergodin.

'Materie' is lange tijd gezien als een soort heel fijn stof.

'Materie' tegenwoordig is vooral energie en beweging en wiskunde.

Het dualisme geest-materie lijkt vooral te maken te hebben met subject-object-relaties: timmerman-tafel, God-schepping, Ik-wereld, enzovoort. Maar het wetenschappelijk onderzoek ondersteunt het denken dat het allemaal een systeem is - adwaita, zeiden ze al in India.

Verlangens, idealen, behoeftebevrediging.

Het lijken woorden afkomstig uit verschillende taalspelen.

Een moslim bijvoorbeeld verlangt ernaar de hele wereld op te nemen in de Umma, de ideale staat van zijn en waarin allen broeders zijn.

De materialistische Homo Consumens ziet zichzelf als biochemisch proces dat doet aan behoeftebevrediging. En neigt er al doende naar om heel veel dingen om zich heen te verzamelen - men spreekt ook wel van 'koopziek'. En velen kunnen zich daar in het geheel niet aan onttrekken, zozeer als de reclame je wel duidelijk maakt dat 'kopen' je zin van bestaan is en je een prettig gevoel geeft.

Quote: >>> Ja. En het testen en verkennen van die denksystemen, teneinde het beste, het werkende eruit te halen en het valse te laten vallen of in twijfel te trekken. <<<

Metafysische -ismen zijn maar moeilijk te debunken omdat de wetenschap er geen vat op heeft. Wel kun je heel veel wetenschap en logica aandragen om een dergelijk -isme plausibel te maken of juist niet.

Ik vind dat het materialisme in de zin van fijnstof en korrels als het fundamentele van de werkelijkheid heeft afgedaan, en dat het uberhaupt onduidelijk is of het nog wel materie is wat we aantreffen daar in het allerkleinste.

Ik ervaar mijn denken niet als een vorm van chemisch proces of zenuwstoten of wat dan ook. Het is er in zichzelf, en je zou het een emergentie kunnen noemen. Het is iets dat nauw verbonden is met die cortex maar het IS niet die cortex. In het allerkleinste (quarks) en aan het meest complexe (brein) lijkt materie soepel over te gaan in mind.

Quote >>> Ik zie wetenschap meer als een richting dan als een bepaald punt. <<<<

Ik ook. Het is nog lang niet af.

Maar wetenschap en metafysica zijn twee dingen. En daarom is er geen materialistische wetenschap.

Ik vraag: >> Waarom beschikt het menselijk organisme over het vermogen deze emoties te kunnen ervaren? <<<<

Jij antwoordt : >>>> Emoties zijn er om indrukken effectief te kunnen verwerken en ervan te leren. Een prettige emotie is niet alleen een prettige emotie, de emotie bevat ook de kennis dezelfde emotie nogmaals te ervaren. Een negatieve emotie leert je de situatie een volgende keer op een betere manier te doorstaan of voorkomen. Afhankelijk van de complexiteit van de hersenen zal zulk gedrag meer of minder doortastend zijn en soms zal blijken dat de reactie of de emotie ongepast was. <<<<<

Ja ok, maar dit is het psychologie en biologie antwoord.

Maar ik bedoel die vraag in filosofische zin.

Waarom hebben wij emoties?

Waarom zijn wij geen robots?

Waarom is er kunst?

Waarom zijn er idealen?

Waarom zijn wij niet gewoon apen gebleven?

Quote: >>>> Was er niet altijd al wetenschap? <<<<

Ik orienteer mij op mensen als Floris Cohen, Jared Diamond en David Landes.

Er was altijd al wetenschap, al was het maar de wetenschap van het maken van een vuistbijl.

Maar als het gaat om de doorbraak van het mathematisch-empirisch en experimenteel onderzoek van de werkelijkheid, dan kom je uit bij Gallilei en Kepler, Newton, Huygens, enzovoort.

Dus ja, dat materialisme. Voor mij is het meer iets dat tegenwoordig steeds nog maar wordt ingezet als een soort wetenschappelijk dogma, dan dat het plausibel verwijst naar werkelijkheid. En waarschijnlijk is het een delusion van een bepaald nogal subject/ego-gericht bewustzijn. Zie bijvoorbeeld Alle mensen heten Janus van Andre Klukhuhn.

En als het allemaal anders zit, dan houd ik mij daarvoor aanbevolen (graag argumenten en/of wetenschappelijk onderzoek).

[theoriegeladen]

Ja ok, maar dit is het psychologie en biologie antwoord.

Maar ik bedoel die vraag in filosofische zin.

Waarom hebben wij emoties?

Waarom zijn wij geen robots?

Waarom is er kunst?

Waarom zijn er idealen?

Waarom zijn wij niet gewoon apen gebleven?

Ik kom uit bij het leven en de kracht die ons drijft. De ontwikkeling die wij hebben doorgemaakt, opgeslagen in onze genen. Misschien kan jij deze vragen samenvatten tot een goed nieuw topic?

[Benedict Broere]

Nou, dan kom je even met iets aanzetten...

Die waarom-vragen zijn sneller gesteld dan beantwoord.

Vanuit wetenschap is er niets zinnigs over te zeggen.

Waarnaast er een heel rijk gevarieerd metafysische spectrum beschikbaar is aan mogelijke antwoorden.

En als je al die waaroms zou moeten samenvatten, dan kom je misschien uit bij zoiets verpletterends als:

waarom is er iets en niet veeleer niets?

Dus dat 'leven', dat 'universum', 'zwaartekracht', 'emoties', 'cultuur', enzovoort, waarom is dat er eigenlijk?

Want het is allemaal maar een ding, en het is druk bezig er te zijn.

Maar waarom eigenlijk?

Het is trouwens zo dat op het moment dat je dat woord gebruikt, waarom, dat je dan eigenlijk al iets suggereert, dat je als het ware met de vraag iets in de wereld projecteert dat zeer wel helemaal niets met die wereld te maken heeft. Omdat zij er helemaal niet is volgens een 'waarom', omdat zij waarom-loos is. Omdat zij mogelijk een soort blind waarom-loos gedreven bestaan is. Maar dit is natuurlijk een van de mogelijke antwoorden uit dat spectrum.

Ik denk hier hardop. Wat vind jij?

Het is misschien een goeie vraag of het mogelijk is achter dat 'waarom' te reiken, of dat we er op uit komen dat dat onmogelijk is. Met vervolgens de vraag waarom dat onmogelijk is.

Maar goed, die laatste vraag is te beantwoorden met het simpele gegeven dat we geen absoluut zicht hebben op die werkelijkheid.

Vervolgens is het mogelijk te vragen of het misschien mogelijk is binnen alle mogelijke antwoorden een meest plausibel antwoord te vinden.

Hoewel dat op z'n minst controversieel zal zijn.

Want wij denken nu eenmaal heel verschillend over een 'meest plausibel waarom'. Waarnaast de idee van een 'met zekerheid geweten algemeen waarom' heel veel ellende heeft voorgebracht en nog voortbrengt.

Had ik die vragen maar nooit gesteld.

Maar mensen zijn geneigd die vragen te stellen. En voor zichzelf daarop antwoorden te verzinnen. Om vervolgens geestverwanten te zoeken. En eventueel een 'kerkje' te beginnen.

Ik ben er niet uit over hoe je het precies zou moeten brengen.

Misschien is het een goeie vraag hoe we eigenlijk het beste met die waarom-vraag kunnen omgaan.

[Kiwiwoman]

http://www.youtube.com/watch?v=-_Fs8oIdD7o

Misschien kunnen we het waarom een ietsje groter gaan zien?

[theoriegeladen]

Het waarom kan naar twee zaken verwijzen. Of het verwijst naar een oorzaak of het verwijst naar een gevolg. De vraag waarom iets valt kan dan op twee manieren worden opgevat. Eerste oorzaak van het vallen is de natuurwet van de zwartekracht en het vallen is dus een gevolg van de zwaartekracht. De steen valt natuurlijk ook omdat je de steen in je hand houdt en hem nu loslaat. Waarom valt de steen heeft dus meerdere antwoorden. Er zijn motivationele oorzaken en er is een fysieke oorzaak. In het geval van een fysieke oorzaak gebruiken we het woord

"omdat". In het geval van motivationele oorzaken gebruiken we het woord "want". Een waarom vraag kan dus met "omdat"of met "want"worden beantwoorden. In sommige gevallen is het niet duidelijk of er spraken is van een fysieke of motivationele oorzaak. Meestal gebruiken we dan "door", "doordat" of "daarom". Opvallend is dat "omdat"aan het begin van een zin mag worden geplaatst wat bij "want"want niet het geval is. De reden hiervan is dat "want"altijd een relatie is tussen subject en object, terwijl "omdat" slechts naar een van beide verwijst.

De uitspraak "de steen valt, want er is zwaartekracht"is vals, omdat de zwaartekracht geen noodzakelijk verband legt tussen de steen en de zwaartekracht, maar een empirisch verband tussen de steen en het vallen. Op het eerste gezicht lijkt dit problematisch, omdat het empirisme gereduceerd wordt tot een motivationele ervaring. De ervaring is dat kennistheoretisch dit ook het geval is. De hersenen onthouden de indrukken en plaatsen ze in de juiste volgorde.

De juiste atriculatie zou dus zijn: De steen valt, want mijn herinneringen geven verschillende indrukken die allemaal naar dezelfde richting wijzen, omdat er zwaartekracht is.

"Er is zwaartekracht"is een synthetisch oordeel waar "de steen valt"een analytische is. Dit problematiseerd het probleem verder doordat synthetische oordelen worden ingeluid met het woord "want". De verklaring hiervoor is dat zwaartekracht de relatie is tussen twee lichamen en alle relaties synthetisch zijn.

[Benedict Broere]

Wikiwoman,

Ja, het is prachtig! En het levert een argument waar ikzelf geneigd ben als een blok voor te vallen. Maar ik weet ook dat anderen daar weer een heel ander ervaren bij hebben.

Theoriegeladen,

Kun je je voorstellen dat jij en Wikiwoman komen aanzetten met twee praktisch tegenover gestelde vormen van respons, die uitermate lijken te verwijzen naar de twee tegenovergestelde maar complementaire kenwijzen waar ik zo vaak naar verwijs (Roger Sperry, André Klukhuhn)? Want in tegenstelling tot Wikiwoman kom jij aanzetten met een analyse, een uiteensplitsen, een uiteenleggend onderzoeken van betekenissen en eigenschappen. Zodat je kan zeggen dat we hier de tegenstelling zien verschijnen tussen bijvoorbeeld een Vincent van Gogh en een Immanuel Kant.

Ondertussen kijkend naar wat je nu precies zegt, denk ik te moeten aangeven dat het ‘waarom’ van iets niet zozeer te maken heeft met ‘oorzaak’ of ‘gevolg’, maar met de ‘zin’ ervan, de ‘betekenis’, de reden van het ‘er zijn’.

Waarom is er bijvoorbeeld de auto?

Wat is de zin van bestaan van dit apparaat, zodanig dat wij daar al een eeuw lang enorme hoeveelheden geld en manuren in steken om steeds maar de beschikking te hebben over die auto?

Vervolgens:

Waarom is er water?

Waarom is er denken?

Waarom is er wereld?

Trouwens, met de interventie van Wikiwoman denk ik dat we toch weer terecht komen bij het oorspronkelijke onderwerp: (ontologisch) spiritualisme, gegeven bijvoorbeeld het volgende citaat dat mij goed lijkt passen bij die mooie beelden van de Hubble-telescoop:

"De wereld verschijnt ons als een stroom van gebeurtenissen, opborrelend uit de initiale chaos, en strevend naar momenten van evenwicht en harmonie, van orde en schoonheid. Op elk niveau ontdekken wij sporen van spontaneïteit en vrijheid. De wereld is geen absolute chaos, maar veeleer een evolutieproces, gericht op steeds nieuwe momenten van evenwicht, die een esthetisch karakter vertonen. 'Auch die Natur ist eine Künstlerin', leerde Heidegger en ook voor A.N. Whitehead lag het diepste streven van de natuur in het bereiken van evenwicht en schoonheid: 'The teleology of the Universe is directed to the production of Beauty'. In de schoonheid alleen bereikt 'de Eros van het Universum' zijn uiteindelijke bevrediging. Ook Georges Bachelard kwam tot hetzelfde inzicht: 'Le Monde tend à la beauté'. In dit perspectief krijgt de artistieke bedrijvigheid van de mens een nieuwe betekenis. De kunstenaar neemt deel aan de diepste oerdrift, die in de kosmos aanwezig is. In hem ontwaakt de droom die sluimert in de diepten van de kosmische stroom en binnentreedt in de wereld van het bewuste leven."

Max Wildiers, De muziek der sferen. Vier opstellen over wereldbeeld en cultuur, De Nederlandsche Boekhandel, 1983, p. 38-39. 1983, p. 38-39.

[theoriegeladen]

Ondertussen kijkend naar wat je nu precies zegt, denk ik te moeten aangeven dat het ‘waarom’ van iets niet zozeer te maken heeft met ‘oorzaak’ of ‘gevolg’, maar met de ‘zin’ ervan, de ‘betekenis’, de reden van het ‘er zijn’.

Waarom is er bijvoorbeeld de auto?

Was er al bang voor dat je dat zou opmerken, want het is inderdaad mogelijk het nut te zien als een zelfstandige entiteit. Mi duidt dit op een spiritualistische visie. Als je in plaats daarvan het nut in het daglicht stelt van een doeloorzaak, werpt dat opeens een heel andere visie. De auto is er, omdat zij nuttig is, in dit geval, omdat wij een vervoersprobleem hebben. Bij de natuur is iets dergelijks echter niet. Geconfronteerd met deze nutteloze geldigheid denk ik dat heidegger zich afvroeg waarom er zoveel is en niet veel meer niet is Er is zoveel nutteloos, omdat er maar weinig doeloorzaken zijn.

Als je het nut echter als zelfstandig feneomeen bekijkt is de vraag "wat water is" erg complex. Het water zou door God kunnen zijn geschapen voor ons. Of je kan stellen dat het bestaan van water samenhangt met quantum-mechanische verhoudingen die de uiteindelijke vorm van materie en quarks volgens de ons bekende wetten heeft gevormd.

Vreemde situatie doet zich voor als je de vraag stelt waarom iets niet is. Bv, "waarom is er geen water" of "waarom is er geen God"

een stroom van gebeurtenissen,

Goed citaat inderdaad. Doet me denken aan Husserl.

[theoriegeladen]

Het is trouwens zo dat op het moment dat je dat woord gebruikt, waarom, dat je dan eigenlijk al iets suggereert, dat je als het ware met de vraag iets in de wereld projecteert dat zeer wel helemaal niets met die wereld te maken heeft. Omdat zij er helemaal niet is volgens een 'waarom', omdat zij waarom-loos is. Omdat zij mogelijk een soort blind waarom-loos gedreven bestaan is. Maar dit is natuurlijk een van de mogelijke antwoorden uit dat spectrum.

Kan jij de volgende uitspraken verdelen in een major premmise en een minor premmise?

A: Alle redenen hebben voldoende voorwaarde voor een bestaansgrond van die reden.

B Redeneren is de noodzakelijke voorwaarde voor het kennen van het bestaan.

Als het goed is zul je zien dat A die projectie vormt waarvan B het bestaan bevestigt.

[Benedict Broere]

Theoriegeladen,

Nou ja, als je zegt:

Bij de natuur is iets dergelijks echter niet.

Dan geef je blijk van een bepaald metafysisch standpunt, waarnaast de wetenschap helemaal niets zegt over zin of nut van de natuur. En dat betreft ook het eventueel bestaan van doeloorzaken.

En het is erg moeilijk om te vragen naar het bestaan van zaken die er niet zijn, juist omdat je helemaal niet weet waar je naar vraagt, juist omdat die zaken er niet zijn. Althans, 'water' is een bekend fenomeen, een empirisch gegeven. Waarnaast 'God' een inventie is, die ooit is opgekomen als mogelijk betrekking hebbend op werkelijk bestaande werkelijkheid, en waarvan men het als zinvol ervoer om over te gaan spreken.

Wat betreft die 'stroom van gebeurtenissen', Husserl bedoelt daar natuurlijk iets anders mee dan Wildiers. Bij Husserl gaat het meer om een soort film die zich voltrekt aan zijn geestesoog, waartegen het bij Wildiers betrekking heeft op een realistisch bedoeld proces dat 'wereld' is.

En die premissen... Tjongejonge.

Ik bedoelde te zeggen dat de waarom-vraag zinloos is binnen het metafysisch kader dat er vanuit gaat dat de wereld inherent zinloos is. En dan kun je wel met dat 'waarom' zin en betekenis suggereren, maar als die niet aanwezig zijn, dan heeft het geen zin om die waarom-vraag te stellen.

En beide premissen zijn natuurlijk problematisch in die zin dat een reden altijd ergens vandaan komt, opkomt vanuit een context, een manier van denken, een manier van ervaren, een bestaansgrond. En het is maar de vraag of je daarmee alle redenen kan dekken. Waarnaast het zeer twijfelachtig is of 'redeneneren' alleen (what about empirie?) voldoende voorwaarde is voor het in mijn ogen onmogelijke 'kennen van het bestaan'.

En ik betwijfel trouwens of je met dit soort logica nu echt verder komt. Met filosofie gaat het toch steeds om het vertellen van een zo plausibel mogelijk verhaal op basis van wat op z'n minst de wetenschap aan data aandraagt.

En als ik dan kijk naar wat je eerder zei:

Ik kom uit bij het leven en de kracht die ons drijft

- wat mij trouwens doet denken aan Schopenhauer.

Dan denk ik dat je dan dichter in de buurt bent bij waar dat verhaal over zal gaan.

Trouwens, wat betreft dat 'spiritualisme', daar zit zoveel aan vast...

Daar zit bijvoorbeeld aan vast een argwaan jegens 'materie', dat die materie een 'straf' is om in te zijn, of dat het illusie is, maya, en dat het eigenlijk zaak is om 'elders' te zijn, of om daar voorgoed aan te ontsnappen.

Maar voor mijzelf, ik ga er meer van uit dat we deel zijn van een zich ontwikkelend mind-matter-systeem, en dat we daar op de een of andere manier een rol in hebben, al is het maar wat betreft het heel algemeen cultuur genereren.

En we kijken er maar heel kort tegenaan natuurlijk. Dat proces in zichzelf, dat gaat maar door.

En wat betreft 'doeloorzaak', in dat citaat wat ik gegeven heb, daarin wordt gesproken over 'een tendens tot schoonheid'.

En mensen zullen daar van alles verschillends bij denken. Maar mij persoonlijk lijkt het wel plausibel en ook aantrekkelijk. Ik ervaar daar 'zin' bij, betekenis, een mogelijk antwoord op het 'waarom'.

En volgens mij komt hier dan eindelijk ook dat antwoord tevoorschijn op die vraag die je in eerste instantie stelde:

spiritualisme, nou ja en wat dan? Wat betekent dat dan, voor mensen? Nou, bijvoorbeeld dit.

Wikiwoman, wat vind jij?

[Benedict Broere]

Kiwiwoman,

Sorry, maar wat ik toch steeds heb met 'wikiwoman'...

'Wiki' zit inmiddels meer in het oor dan 'kiwi' waarschijnlijk.

Trouwens,

Die juweeltjes die Hubble in beeld brengt.

In het volgende weten ze dat ook heel mooi te brengen.

http://www.youtube.com/watch?gl=NL&hl=...feature=related

Meest fascinerend vind ik nog wel die Sombrero-galaxy.

http://hubblesite.org/gallery/album/galaxy...3028a/large_web

Het ziet er uit als een tempel, een mandala.

[theoriegeladen]

Dan geef je blijk van een bepaald metafysisch standpunt, waarnaast de wetenschap helemaal niets zegt over zin of nut van de natuur. En dat betreft ook het eventueel bestaan van doeloorzaken.

Heel mooi, doel je hiermee op de neutraliteit van de wetenschap?

En dan kun je wel met dat 'waarom' zin en betekenis suggereren, maar als die niet aanwezig zijn, dan heeft het geen zin om die waarom-vraag te stellen.

Trek je die afwezigheid van zin en betekenis door naar het absolute, dan ben ik het, ook op metafysisch vlak, met je oneens. Ik denk dat al het niet-mensenlijke geen zin of betekenis heeft. Zin en betekenis zie ik besloten in de mens.

Heidegger spreekt vanuit de metafysica over een zinverwerkelijkende daad en is daarmee de kengrond van het bestaan. Via een andere manier dan met zin en betekenis kunnen wij niet praten over het bestaan. Deze indrukken van het bestaan zijn eenzinnig en verwijzen alleen naar zich zelf en niet naar een andere werkelijkheid.



Er lijkt zich een dualisme te hebben gewrongen tussen die van lichaam en geest,namelijk die van onkenbaar lichaam tegenover de geest die het bestaan weergeeft als een gekend lichaam. Wat is nu precies het verschil tussen het onkenbare en het kenbare?

Of ligt juist in deze vraag de zinloosheid van de metafysica? Ik denk het niet.

Ik heb het idee dat de leemte tussen onkenbaar en kenbaar de vorm van het bewustzijn is. Wat is nu de overschreiding van de geest naar het onkenbare? Het is bijna of alleen de geest zichzelf heeft veruimd en deze ruimte heeft genomen van het onkenbare.

Wat betekent dit voor de vorm van het bewust zoals ik dat net aangaf?

Ik wil de geest opvatten met een post-moderne houding volgens welke lichaam en geest zich verhouden als een autonoom product van haar omgeving.

En ik betwijfel trouwens of je met dit soort logica nu echt verder komt. Met filosofie gaat het toch steeds om het vertellen van een zo plausibel mogelijk verhaal op basis van wat op z'n minst de wetenschap aan data aandraagt.

Is dat niet belangrijk?

[ypsilon]

Feedback in het feedbackforum. Dank u.

[Benedict Broere]

Theoriegeladen,

De ‘neutraliteit van de wetenschap’?

Het betreft meer het onvermogen van de wetenschap.

Is er leven na de dood? Is de wereld alleen maar materie? Is de wereld zonder zin en betekenis?

Een wetenschapper kan daar niets zinnigs over zeggen, want die wetenschapper kan dat niet onderzoeken.

>>> Trek je die afwezigheid van zin en betekenis door naar het absolute, dan ben ik het, ook op metafysisch vlak, met je oneens. Ik denk dat al het niet-mensenlijke geen zin of betekenis heeft. Zin en betekenis zie ik besloten in de mens. <<<

Ik bedoelde te zeggen dat als een metafysica zegt dat het bestaan zonder zin is, dat het dan zinloos is de vraag naar het waarom van dat bestaan te stellen, omdat het waarom een vraag naar zin is.

En dat zin besloten is in enkel de mens, dat is op zich ook weer een metafysische positie. Want wetenschap zegt daar niets over.

>>> Heidegger spreekt vanuit de metafysica over een zinverwerkelijkende daad en is daarmee de kengrond van het bestaan. Via een andere manier dan met zin en betekenis kunnen wij niet praten over het bestaan. Deze indrukken van het bestaan zijn eenzinnig en verwijzen alleen naar zich zelf en niet naar een andere werkelijkheid. <<<

Je bedoelt Sartre.

Heidegger stond juist open voor een zin die mogelijk geheel het bestaan doortrekt.

En die wij mogelijk zouden kunnen articuleren vanuit het ‘Besinnende Denken’.

Het autonome en zin-in-wereld-projecterende subject is inmiddels nogal problematisch geworden.

Zie bijvoorbeeld Michel Foucoult.

De verscheidenheid aan vormen van zin die wij ervaren bij werkelijkheid, dus inclusief geen zin, is enorm groot. Maar dat betekent niet dat we daarmee inmiddels al een plausibel zicht hebben op de eventuele zin van juist die werkelijkheid. We hebben voorlopig ontdekt dat we daar vooral heel verschillend over spreken, over die zin van het bestaan.

>>> Er lijkt zich een dualisme te hebben gewrongen tussen die van lichaam en geest,namelijk die van onkenbaar lichaam tegenover de geest die het bestaan weergeeft als een gekend lichaam. Wat is nu precies het verschil tussen het onkenbare en het kenbare?

Of ligt juist in deze vraag de zinloosheid van de metafysica? Ik denk het niet.

Ik heb het idee dat de leemte tussen onkenbaar en kenbaar de vorm van het bewustzijn is. Wat is nu de overschreiding van de geest naar het onkenbare? Het is bijna of alleen de geest zichzelf heeft veruimd en deze ruimte heeft genomen van het onkenbare.

Wat betekent dit voor de vorm van het bewust zoals ik dat net aangaf? <<<<

Volgens mij zijn psychologen het merendeels er over eens dat dat dualisme niet bestaat. De boom in de tuin, de fotonenstroom van die boom naar mijn ogen, de signalen van ogen naar hersenen en cortex, mijn beeld van die boom, het is allemaal een ding, zonder diepe ontologische kloven.

>>>> Ik wil de geest opvatten met een post-moderne houding volgens welke lichaam en geest zich verhouden als een autonoom product van haar omgeving. <<<<

Volgens mij is het heel erg postmodern om te denken dat je bestaat in en bepaald wordt door een context (natuur, cultuur), en dat je zelf spreken over die context bestaat vanuit een eigen context (karakter, wereldbeeld), en dat ‘autonomie’ daarin een nogal relatief gegeven is. Met andere woorden: het ‘IK’ van Jan Cremer is meer een expressie van subjectiviteit dan dat het iets zegt over werkelijkheid.

>>>> Is dat niet belangrijk? <<<<

Ik bedoelde te zeggen dat ik denk dat logisch haarkloverij niet zo vruchtbaar is. Het rationalisme heeft men op een gegeven moment ook verlaten, om het aan te vullen met empirie. Wel belangrijk zijn natuurlijk logische consistentie en logische coherentie.

Kiwiwoman,

Professor Lolle Nauta zei altijd dat filosofie zo helder moet zijn dat de bakker op de hoek het ook allemaal snappen kan. En wel, dat lijkt nogal overdreven, maar de intentie is te zeggen dat filosofie jargon en duisterheid moet zien te vermijden. Juist omdat filosofie iets is van iedereen, althans in die zin dat ieder mens wel een keer met filosofische vragen te maken krijgt: Is that all there is? Is dat het nou? Waarom doen wij zo? Waarom is die wereld soms zo rottig? Enzovoort.

[theoriegeladen]

Het betreft meer het onvermogen van de wetenschap.

Wat moet dan de houding van de wetenschap zijn waarmee zij om kan gaan met dit onvermogen? Loopt wetenschap het gevaar niet te zien wat het niet verwacht? Misschien kan de wetenschap zonder uitsluitsel te geven toch richting aan de zaken geven, zodat er misschien toch een wetenschappelijk beeld is van leven na de dood, God... In de eerste plaats als cultureel fenomeen, maar misschien ook als het mogelijke?

Je bedoelt Sartre.

Heidegger stond juist open voor een zin die mogelijk geheel het bestaan doortrekt.

Mm, okay, ik heb het uit een boek over Heidegger, maar het zou kunnen dat Sartre het destijds zo heeft verwoord, omdat Heidegger een nogal eigenzinnig taalgebruik heeft. (Na wat van Sarte's werk te hebben gelezen heb ik trouwens de indruk dat hij in zijn filosofische werk vrij weinig zelf bedacht heeft.)

Nog even over die zin. Ik denk dat zin ontspruit uit bestaan, maar dat zij alleen voor mensen zinvol is. Voor bestaan heeft het geen zin te bestaan, ten minste mijn agostische visie kanaliseert dat zo. Maar ik zie in wiki dat:

Een agnost stelt dat het niet mogelijk is om het bestaan van hogere machten aan te tonen (en evenmin het niet-bestaan). Het filosofisch materialisme stelt dat alles tot strikt materiële processen te herleiden is, ook onze denkprocessen. Alle materialisten zijn bij definitie atheïsten, maar niet alle atheïsten zijn materialisten.

Materialisme is dus expliciet de keus tegen spiritualisme en wenst ook niet in die twijfel te leven. Ik weet niet of mijn houding tegenover de zin houdbaar blijft in het materialisme. Het lijkt alsof door het agnosme het onmogelijk wordt te beargumenten waarom ik denk dat zin haar grond heeft in het bestaan, maar dat materialisme mij de bestaansmogelijkheid onmogelijk maakt en op een andere manier dus argumeteren onmogelijk maakt. In het eerste geval is de eis dat er geen voorwaarde wordt gesteld, in het tweede geval is het er gewoon niet. Wat maakt dan dat wij het bestaan zien als intelligible?

Met andere woorden: het ‘IK’ van Jan Cremer is meer een expressie van subjectiviteit dan dat het iets zegt over werkelijkheid.

Ik vraag me af wat je vindt van fenomenologie. En dan vooral of je de fenomenologie schaart onder het materialisme of spiritualisme?

[Benedict Broere]

Theoriegeladen,

Wetenschap is een proces, altijd in ontwikkeling, gedreven door geld, macht, ideeen, metafysica's, nieuwsgierigheid, wat dan ook. En als er ooit het moment komt dat we kunnen onderzoeken of er leven is na de dood, enzovoort, dan zal daar wel meteen iemand op duiken.

Voor bestaan heeft het geen zin te bestaan, ten minste mijn agostische visie kanaliseert dat zo.

Een agnost gaat ervan uit niet in staat te zijn te bepalen wat de diepere aard is van het bestaan. Daarom is het hem/haar onmogelijk iets te zeggen over de zin van het bestaan.

maar niet alle atheïsten zijn materialisten.

Materialisme is dus expliciet de keus tegen spiritualisme...

Er zijn mensen die geen theist zijn en atheist zijn, maar wel een spiritualistische visie aanhangen, bijvoorbeeld pantheisten, polytheisten, animisten.

De rest van wat je daar zegt, kan ik niet geheel volgen.

'Intelligibel'. Ja, dat universum, we kunnen er kaas van maken: Wetten van Newton, Wetten van Maxwell, Wetten van de Thermodynamica, enzovoort.

Materialisme en spiritualisme zijn vormen van metafysica.

Fenomenologie is een proberen metafysica-loos te kijken naar wat er zich maar als werkelijkheid aandient.

(Maar voor een echt goeie definitie zou ik maar even WIKI raadplegen, of beter nog de internet encyclopedie van de filosofie. En kijk dan ook naar 'hermeneutiek'.)

Maar heb je nu al enig idee van wat het is om een spiritualistische ervaren te hebben van de wereld?

Want volgens mij is dat iets dat mijlenver van jouw manier van ervaren van de wereld verwijderd is.

Van mijzelf heb ik het idee dat het nogal kan varieren.

Een wandeling in de bergen kan mij zonder meer in een spirituele stemming brengen.

Maar als ik hier die teksten zit te analyseren en probeer een antwoord te bedenken, dan heb ik er helemaal niets mee.

House. DJ-Tiesto. Volgens mij heeft dat ook met spiritualiteit te maken. Enigszins geforceerd opgewekt met drank en pillen. Maar toch.