Kritiek zonder belediging

[E.Desart]

Ik denk dat hier verwoord wordt wat het verschil is tussen gelovigen en niet gelovigen en dat is tevens de voornaamste reden dat de voorgaande discussie af en toe wat moeizaam verliep.

We hebben te maken met twee wereldbeelden die elkaar uitsluiten.

In zover ik juist ben zit in deze discussie geen enkel gelovige in de traditionele zin.

[Esera]

In zover ik juist ben zit in deze discussie geen enkel gelovige in de traditionele zin.

Daar ga ik ook niet vanuit. Ook een atheist kan in een dialoog het perspectief van de gelovige hanteren for argument's sake.

[Michel]

1) Het feit dat een persoon zich beledigd voelt, geeft onherroepelijk aan dat ze het belangrijk vinden dat anderen hun keuze goedkeuren.

In plaats van goedkeuren zou ik accepteren of tolereren gebruiken. Zolang ze anderen mensen maar niet lastig vallen/dwars zitten. Leven en laten leven en respect voor elkaar.

Met zichzelf als net iets belangrijker. Mensen maken zich dan kwaad en zeggen dat de kritiek niet correct is, dat het niet gezegd mag worden. Wat aangeeft dat ze hun mening als de enige juiste zien.

Dit is jou persoonlijke mening. Als ik voor mezelf spreek dan zie ik mezelf niet als een beter of een belangrijker mens.

Voor mij is het grote besef dat iedereen z'n eigen leven wil lijden op z'n eigen manier, ik ook. En dat is voor mij heilig. Niemand heeft alle antwoorden over het leven en dan wordt kritiek zinloos.

2) Dan komen we bij het volgende: mensen die hun mening als de enige juiste zien. Die mensen zitten aan beide kanten.

Ja die vind je overal.

De mensen die kritiek hebben en die kritiek opvangen.

Iedereen heeft kritiek want je eigen mening/visie is en blijft altijd het beste (anders had je er niet voor gekozen). En dat geldt voor ieder mens. De vraag is moet je kritiek altijd uiten. Een lieve manier van kritiek geven bestaat niet.

Een basisles uit de lessen Nederlands die wij in het 6de middelbaar kregen is: de boodschap die jij denkt te zenden naar anderen, is nooit de boodschap die de ander ontvangt.

Wat simpelweg betekent: op basis van onze achtergrond en ervaringen zullen we dingen anders interpreteren.

Uiteindelijk vormen je meningen en overtuigingen wie jij bent als persoon. Als iemand zegt dat die meningen fout zijn en die overtuigingen vulgair, dan spreken ze in feite ook over jou als persoon, want jij leeft ernaar, naar die ideeën en overtuigingen.

Weet ook dat als je kritiek geeft dat dit altijd een reactie oplevert bij je medemens en ook die reactie is door het leven gekleurd.

En de een is gevoeliger dan de ander. En als baby/kinderen waren we allemaal gevoelig. Het is de maatschappij die ons leert dat we niet onze gevoelens mogen uiten en dat die gevoelens ondergeschikt zijn aan alles. De maatschappij weet niet hoe om te gaan met gevoelens.

er was eens ==> Een collega had een keer heel lullig gedaan tegen mij. Ik sprak haar aan op haar gedrag en ik zei dat ze een pak slaag verdiende. De schrik stond in haar ogen. Wat ik niet wist was dat ze ooit getrouwd was geweest met een man die haar (na drug en alcohol) flink sloeg.

Dus je weet maar nooit waarop iemand zal reageren.

En hoe goed kan jezelf tegen kritiek. Ik zie heel vaak mensen die zeggen dat ze goed tegen kritiek kunnen "Je kan alles tegen me zeggen" (geloof het niet, trap hier niet in) maar als het zo ver is dan zijn ze wel heel snel op hun edele delen getrapt.

En hoe zin vol is kritiek. Persoonlijk doe ik niets met kritiek die grote negatieve gevoelens oproepen. Het zal me eerder volharden in m'n standpunt. Ik zie dat bij heel veel mensen.

Mijn broer zei eens dat hij de vriend van z'n dochter niet leuk vond. Maar zei hij ik kan er niks van zeggen want:

1) Als ik het zeg dan zal ze juist met de jongen omgaan.

2) Als ik hem de hemel in prijs dan denkt ze dat ik hem goedkeur en ook dat kan de verkeerde uitwerking hebben

[ypsilon]

Niemand heeft alle antwoorden over het leven en dan wordt kritiek zinloos.

Hoezo? Je hoeft toch niet perfect te zijn om bepaalde dingen onderbouwd te bekritiseren? Dat het niet altijd nodig is om kritiek te uiten, dat ben ik met je eens, zelfs dat het in vele gevallen fout zal overkomen. Kritiek is misschien nooit leuk (alhoewel, mensen die alle vormen van kritiek afwijzen ga ik ook liever uit de weg, want dat zijn mensen die verbetering op alle gebied onmogelijk achten) maar je kan kritiek best op een vriendelijke, of op zijn minst beleefde manier brengen.

Zie ook:

"Jij achterlijke dakhaas, aangespoeld stuk wrakhout, piemelhoofd, ectoplasma op wieltjes, galgenaas, rattenkop vol gaten!"

[versus]

"Dat ben ik niet met je eens, en wel om deze en deze redenen: ..."

[E.Desart]

Kritiek is misschien nooit leuk (alhoewel, mensen die alle vormen van kritiek afwijzen ga ik ook liever uit de weg, want dat zijn mensen die verbetering op alle gebied onmogelijk achten) maar je kan kritiek best op een vriendelijke, of op zijn minst beleefde manier brengen.

Even aanvullend:

Constructieve kritiek hoeft helemaal niet noodzakelijk negatief en zelf complimenteus zijn.

Van Van Dale:

beoordeling, hetzij van de waarde, de goede en slechte hoedanigheden van voortbrengselen van wetenschap of kunst, ook van de daden, de handelingen, het gedrag van personen, hetzij van de juistheid van wat is overgeleverd, waargenomen enz.

«het vervelende van negatieve kritiek is, dat ze voedsel geeft aan je eigen twijfels» (K. van Zomeren)

[Michel]

Hoezo? Je hoeft toch niet perfect te zijn om bepaalde dingen onderbouwd te bekritiseren?

Het blijft toch jou persoonlijke onderbouwing en zoals we vaker hebben gezien past jou onderbouwing niet op de mijne.

Kritiek is misschien nooit leuk (alhoewel, mensen die alle vormen van kritiek afwijzen ga ik ook liever uit de weg, want dat zijn mensen die verbetering op alle gebied onmogelijk achten)

Is kritiek de enige weg naar verbetering/verandering ? Zoals ik al in m'n vorige post heb geschreven "kritiek werkt meestal niet".

Het is het dumpen van je mening en andere opzadelen met vervelende gevoelens.

Als je kijkt naar hoe mensen argumenten accepteren/selecteren dan denken is de algemene overtuiging dat dit gaat door logica maar uit mijn ervaring blijkt dat het gevoel veel bepalender is. Dus iemand overtuigen via negatieve gevoelens werkt gewoon niet. Ook de relatie die je met iemand hebt (en de kwaliteit daarvan) bepaalt mede of je kritiek zal accepteren. Kritiek van een vreemde vergeet het maar.

En als mooiste bewijs hebben we natuurlijk dit forum waaruit toch wel blijkt dat we niet echt genegen zijn om te veranderen nav kritiek.

Onze maatschappij heeft de mening (of dogma) dat kritiek goed, gezond is en ook nog werkt maar uit de praktijk blijkt dat niet.

....maar je kan kritiek best op een vriendelijke, of op zijn minst beleefde manier brengen.

Je kan als je heel bewust communiceert de heftigheid van de gevoelens dempen.

[ypsilon]

Het blijft toch jou persoonlijke onderbouwing en zoals we vaker hebben gezien past jou onderbouwing niet op de mijne.

Dat op zich zegt dus niets over de waarde van de argumenten aan gelijk welke kant. Je kan mijn antwoord op jouw post opvatten als een vorm van kritiek, en ik kan jouw post op die manier opvatten. Ik heb daar geen probleem mee

Is kritiek de enige weg naar verbetering/verandering ?

Het is niet de enige weg, maar als je nooit verteld wordt wat je verkeerd doet, kan je zelf niet op zoek gaan naar wat je kan bijstellen. Dan moeten de dingen gewoon hardhandig opgelegd worden, of eventueel volgens gedragsregulerende leerpsychologische principes. Maar dan verlaat je dus situaties waarbij individuen nog een rol kunnen spelen, en dat lijkt me ook niet wenselijk, want wie moet dan de maat nemen?

Zoals ik al in m'n vorige post heb geschreven "kritiek werkt meestal niet".

Het is het dumpen van je mening en andere opzadelen met vervelende gevoelens.

Tja... In sommige gevallen is het denk ik gerechtvaardigd dat mensen op een probleem gewezen worden. Dat is niet altijd leuk. Maar mensen die geen enkele vorm van kritiek aanvaarden, ga ik zelf liever uit de weg, zoals ik al zei. Daarbij lijkt mij een premisse in jouw betoog dat meningen van persoon A voor persoon B doorgaans van geen waarde zijn (onafhankelijk van wat persoon B er verder mee doet). Zo kom je terecht in relativisme waarin anything goes. Verbeter me als ik het fout heb

Als je kijkt naar hoe mensen argumenten accepteren/selecteren dan denken is de algemene overtuiging dat dit gaat door logica maar uit mijn ervaring blijkt dat het gevoel veel bepalender is. Dus iemand overtuigen via negatieve gevoelens werkt gewoon niet.

Maar is het ook niet bijzonder hypocriet om gewoon je mond te houden als je iets ziet dat je niet aanstaat (ga even uit van een vriend of vriendin)?

Ook de relatie die je met iemand hebt (en de kwaliteit daarvan) bepaalt mede of je kritiek zal accepteren. Kritiek van een vreemde vergeet het maar.

Behalve als die vreemde een autoriteitspositie inneemt, want dan moet je het maar aanvaarden...

En als mooiste bewijs hebben we natuurlijk dit forum waaruit toch wel blijkt dat we niet echt genegen zijn om te veranderen nav kritiek.

Hoezo? Ik zie hier uitwisselingen van argumenten. En dat dat niet werkt, is niet waar: ik heb al verscheidene malen gemerkt dat gebruikers een standpunt, of een deel ervan, bijstellen in het licht van posts van opponenten. Ik denk dat mijn oude posts vaak ook veel minder genuanceerd waren dat dingen die ik nu pleeg neer te zetten.

Onze maatschappij heeft de mening (of dogma) dat kritiek goed, gezond is en ook nog werkt maar uit de praktijk blijkt dat niet.

Denk je dat een maatschappij waarin alle vormen van kritiek opzij worden gezet goed zou functioneren?

[bobbyjong]

Ik denk dat onderbouwde kritiek harder aankomt dan beledigingen.