Ik ben geen natuurkundige, en ik heb ook zeer berkte kennis dus bind me nergens op vast
Ondanks dat ik weinig post lees ik regelmatig dit forum en ik zie behoorlijk vaak termen als parallelle universums en meedere dimensies terugkomen waar mensen spetterende theorieen over hebben. Ondanks dat dit allemaal fascinerende ideeen zijn en wellicht ook een deel van de waarheid vraag ik me af hoe het komt waarom het zon 'hype' is om hier theorieen over te maken. (niet dat dit erg is)
Naar mijn weten zijn al deze ideeen ontstaan toen quantum mechanica aantoonde dat de natuurwetten op een klein niveau anders in elkaar steken. Elektronen hebben meerdere posities etc etc en daarom MOETEN er wel meerdere dimensies (of een andere SF theorie) bestaan.
Aangezien ik vrij weinig weet van de quantum mechanica, hoor ik regelmatig dat verhaal over deeltes die op meerdere plaatsen tegelijkertijd zijn. Maar is er ook een theorie dat het gewoon een beperking is van de Meetapparatuur? De meetapparatuur is namelijk ook gebonden aan onze natuurwetten waardoor de uitkomst/observatie niet klopt..
Een hele saaie theorie misschien maar ik vraag me gewoon af hoeveel bewijs er is dat er WEL parallelle universums en dat soort dingen bestaan..
Wat je aanduidt met "een beperking van de meetapparatuur" is in feite een van de grondbeginselen van de quantummechanica. Ik kan natuurlijk niet in je hoofd kijken, maar ik denk dat je het twee keer over hetzelfde hebt, namelijk quantummechanica, maar dat het op verschillende manieren aan je is uitgelegd.
Deeltjes kunnen niet fysiek op 2 plaatsen tegelijk zijn, ook niet in de QM. Wat wel kan, is dat je niet weet waar een deeltje precies is, omdat je nog niet gemeten hebt. De QM beschrijft zo'n situatie dan door te stellen dat zo'n deeltje een bepaalde waarschijnlijkheid heeft om ergens te zijn, dat er een bepaalde waarschijnlijkheid is dat je een deeltje op een bepaalde plaats aantreft. Als er om de een of andere reden maar 2 mogelijkheden zijn, dan hebben beide mogelijkheden een kans van 50%. Dat wordt soms uitgelegd als zou het deeltje voor de helft op plaats A zijn en voor de helft op plaats B, op 2 plaatsen tegelijk dus. Maar op het moment dat je gaat meten, tref je het deeltje ofwel volledig op plaats A, ofwel volledig op plaats B aan.
Vantevoren is niet te voorspellen of het op plaats A of B zal zijn. Dat gebeurt (schijnbaar) willekeurig. Je weet alleen, dat als je zo'n experiment vaak doet, dat dan beide mogelijkheden even vaak voorkomen. Het is niet bekend hoe en waarom zo'n deeltje kiest voor A of voor B, en als hij voor A kiest, wat er dan met optie B gebeurt.
Dat in de praktijk tot best rare situaties. Neem bijvoorbeeld radioactieve elementen kijkt, die geven straling af omdat er in een van de atomen een deeltje vervalt. Dat gaat ook volkomen willekeurig, en vantevoren is niet bekend welk deeltje wanneer gaat vervallen. Je weet alleen dat gemiddeld genomen eens in de zoveel tijd een deeltje vervalt. Die tijd is voor elke radioactieve stof anders, maar is voor dezelfde stof wel altijd hetzelfde, wat je er ook mee doet. Als je zo'n klompje in tweeen breekt, dan vervallen beide klompjes nog steeds even snel. En dat is natuurlijk best raar, want het is niet zo dat de atomen telefonisch overleg houden wie wanneer moet vervallen om de gemiddelde snelheid hetzelfde te houden.
Die onbekendheid, die willekeur, die toch op macroschaal voor voorspelbaar gedrag zorgt, is voor sommige mensen aanleiding geweest om te veronderstellen dat er meerdere universa zijn, die op de een of andere manier aan elkaar gelinkt zijn. Als een deeltje in universum 1 kiest voor optie A, dan kiest ie in universum 2 automatisch voor optie B. Op die manier worden alle opties even vaak gekozen. Op die manier vervallen ook op ieder moment evenveel radioactieve elementen, alleen niet in ieder universum op hetzelfde moment.
Een ander aspect is dat je met die theorie een aantal problemen met betrekking tot tijreizen kunt omzeilen. Wanneer je binnen je eigen universum terug in de tijd zou reizen naar een moment dat je nog niet geboren was en daar je opa zou vermoorden, dan heb je een probleem. Want dan kun je op dat moment niet meer bestaan. Maar als je dan niet meer bestaat, dan had je ook je opa niet kunnen vermoorden, waardoor je dus toch zou kunnen bestaan. Door aan te nemen dat je met tijdreizen niet in je eigen universum terecht komt maar in een parallel universum waar de geschiedenis heel anders kan lopen, los je dat probleem op.
Voor dat idee is, zoals je al aangaf, geen enkel experimenteel bewijs, en het is ook absoluut niet duidelijk hoe dat er zou moeten komen. Het idee lost ook niets op, omdat je nog steeds niet weet waarom iets in welk universum gebeurt. Het tijdreis-aspect is in strijd met een aantal fundamentele natuurwetten, bovendien is nog nooit iemand een tijdreiziger uit de toekomst of uit een ander universum tegengekomen.
Voor sommige (misschien wel de meeste) wetenschappers, en ik ben daar een van, is dat genoeg reden om de hele parallelle wereldentheorie van tafel te vegen.
Als er om de een of andere reden maar 2 mogelijkheden zijn, dan hebben beide mogelijkheden een kans van 50%. Dat wordt soms uitgelegd als zou het deeltje voor de helft op plaats A zijn en voor de helft op plaats B, op 2 plaatsen tegelijk dus. Maar op het moment dat je gaat meten, tref je het deeltje ofwel volledig op plaats A, ofwel volledig op plaats B aan.
Op basis hiervan zijn ook veel theorieen dat het menselijk brain de realiteit bepaald.
Maargoed dat zijn allemaal leuke theorieen maar wat ik bedoelde met 'gebrekkig meetapperatuur':
Men denkt nu dus dat een deeltje (zonder dat het gemeten wordt) op 2 plaatsen tegelijk kan zijn (of voor de helft op A en B)
Maar is de theorie met 100% zekerheid al ontkracht dat het deeltje gewoon erg snel beweegd tussen deze 2 plaatsen en dat op moment van meten er een positie gekozen wordt omdat er een reactie ontstaat met de meetapperatuur en het deelte? Bv dat er extra licht bijkomt zodat er gemeten kan worden (of wat voor meettechniek ze ook gebruiken).
Hetzelfde effect dat een zaklamp nooit duisternis kan vinden. En dat zelfs op het laagste niveau onze macro natuurwetten gelden maar dat het gewoonweg onmeetbaar is...
Even een stukje uit het boek met ISBN: 0-691-88131-X
Princeton Series in Physics
The Many Worlds Interpretation of Quantum Mechanics
Begin van Hoofstuk 3:
III. Quantum Mechanics
Having mathematically formulated the ideas of information and correlation for probability distributions, we turn to the field of quantum mechanics.
In this chapter we assume that the states of physical systems are represented by points in a Hilbert space, and that the time dependence of the state of an isolated sytstem in governed by a linear wave equation.
It is well known that state functions lead to distributions over eigenvalues of Hermitian operators (square amplitudes of the expansion coefficients of the state in terms of the basics consisting of eigenfunctions of the operator) which have the mathematical properties of probability distributions (non-negative and normalized).
The standard interpretation of quantum mechanics regards these distributions as actually giving the probabilities that the various eigenvalues of the operator will be observed, when a measurement represented by the operator is performed.
A feature of great importance to our interpretation is the fact that a state function of a composite system leads to joint distributions over subsystem quantitites, rather than independent subsystem distributions , i.e.,
the quantities in different subsystems may be correlated with one another.
....
(grappige noot: als je dit in je dictee engels bekomt dan ervaar je de beperkingen van het ''meetapparaat mens'')
Dit stamt van 1957.
En is een stukje leesbare tekst van dat boek...
dit boekje moet je standaard in huis hebben.
Een computertaal is voor mensen, niet voor de computer.
Belangrijk om daarbij te beseffen dat dit, zoals ze zelf al aangeven, een interpretatie betreft van de quantummechanica. Een interpretatie die in feite niets toevoegt, want het leidt niet tot extra inzicht, uitbreiding van de theorie of wat dan ook. Een interpretatie die ook niet wordt gestaafd door experimenten.
Een boek (of liever gezegd 3 boeken) dat je echt thuis moet hebben staan, wil je serieus met natuurkunde bezig zijn, zijn Feynman's Lectures on Physics.
Puzzels
