Wanneer men verstandig is bekeert men zich tot een godsdienst

[collegavanerik]

Er is ooit iemand geweest, lang geleden dacht ik zo, die hetzelfde kwam beweren.

Hij legde het uit met de volgende redenering:

"Er zijn vier mogelijkheden:

1. Je gelooft in god en god bestaat.

2. Je gelooft in god en god bestaat niet.

3. Je gelooft niet in god en god bestaat.

4. Je gelooft niet in god en god bestaat niet.

In de eerste 2 gevalen verlies je eigenlijk niks, want je hebt een leven met een doel. In de laatste 2 heb je feitelijk geen hoger doel, enkel een aards, en in 1 van die 2 loopt het na je leven nog eens slecht af ook.

Met andere woorden, de conclusie is dat het beter is te geloven, want of het nu waar is of niet, je hebt meer kan om gelukkig te zijn hoe dan ook."

DAt was zijn redenering. Ik zie niet in hoe je zonder een hoger wezen niet gelukkig zou kunnen zijn

nou nee, je hebt dan nog steeds de zeer grote kans dat je de verkeerde religie gekozen hebt, waardoor je alsnog verloren bent.

[qrnlk]

Ironie: Wat als God bestaat en alleen atheïsten zou belonen?

Je moet dus niet alleen geloven dat er tenminste 1 god bestaat, je moet ook nog te weten komen welke dat is en er wat hij van jouw verwacht.

Wellicht grappig om op te merken dat naamloze goden ("god") zelden lang standhouden. Vroeger hadden goden tenminste een volledige naam en wist men welke god men nu daadwerkelijk bedoelde. Maar tegenwoordig is het amper nog een definitief persoon, god is meer een abstract onbegrijpelijk iets geworden.

Bedenk ook dat men vroeger zelfs koningen en rechters als goden bezag, god was gewoon iemand die machtiger was dan jezelf. Atheism werd pas een optie toen men vage eigenschappen aan goden ging toekennen: Omniscience, Omnipotence, etc; voordien waren goden meestal realistischer.

[Rudeoffline]

Bedenk ook dat men vroeger zelfs koningen en rechters als goden bezag, god was gewoon iemand die machtiger was dan jezelf. Atheism werd pas een optie toen men vage eigenschappen aan goden ging toekennen: Omniscience, Omnipotence, etc; voordien waren goden meestal realistischer.

Het Hebreeuwse 'elohiem' wordt inderdaad ook voor engelen gebruikt, en zelfs voor bepaalde mensen. Ik heb zelf al wel es met Christenen gesproken die daaruit de Goddelijkheid van Jezus concludeerden, omdat in bepaalde psalmen de Messias met Elohiem wordt aangeduid. Maar in het Jodendom wordt er wel een strikt onderscheid gemaakt tussen God JHWH en Zijn 'tseva'ot', engelen en dergelijke.

[ypsilon]

Er is ooit iemand geweest, lang geleden dacht ik zo, die hetzelfde kwam beweren.

Hij legde het uit met de volgende redenering:

"Er zijn vier mogelijkheden:

1. Je gelooft in god en god bestaat.

2. Je gelooft in god en god bestaat niet.

3. Je gelooft niet in god en god bestaat.

4. Je gelooft niet in god en god bestaat niet.

In de eerste 2 gevalen verlies je eigenlijk niks, want je hebt een leven met een doel. In de laatste 2 heb je feitelijk geen hoger doel, enkel een aards, en in 1 van die 2 loopt het na je leven nog eens slecht af ook.

Met andere woorden, de conclusie is dat het beter is te geloven, want of het nu waar is of niet, je hebt meer kan om gelukkig te zijn hoe dan ook."

DAt was zijn redenering. Ik zie niet in hoe je zonder een hoger wezen niet gelukkig zou kunnen zijn

Over die redenering (en waar ze vandaan komt) had ik het hier.