Ik vind het een moeilijk onderwerp. Ik denk dat als aannemelijk is dat een dier in zekere mate lijdt bij seks met mensen, mijn standpunt vrij helder is, maar een van de problemen - no. 2 in bericht 61 (van Veertje) - is nu juist dat dat soms moeilijk in te schatten is. (Het is misschien interessant om op te merken dat het in veel antieke religieuze systemen bij een dieroffer gebruikelijk was om een soort spel te spelen waarbij de indruk werd gewekt dat het dier eigenlijk graag geofferd wilde worden - een dergelijke 'Unschuldskomödie' is natuurlijk niet eerlijk.)
Wat ik in elk geval denk, is dat de morele afkeuring niet gericht hoort te zijn op de verlangens van - hoe noem je zo iemand? - de persoon-in-kwestie. Wat Ypsilon suggereert over intentionaliteit als 'probleem' vind ik zelf wat problematisch - intentie daarbij gezien als een bepaalde neiging (zo gebruik je het volgens mij), en niet als de concrete wil om daadwerkelijk iets te doen. Ik denk dat mensen verantwoordelijk gesteld mogen worden voor hun gedrag, maar niet voor de verlangens en neigingen die daar eventueel aan ten grondslag liggen. Het is me niet geheel duidelijk hoe je daarover denkt. Mijn mening - ook wat betreft pedofiele neigingen - is in elk geval deze.
Ergo: het criterium zou 'm moeten zitten in het eventuele lijden dat door de seksuele handelingen wordt veroorzaakt; niet in hoe pervers of absurd de persoon in kwestie is.
Ik snap echt niet waarom men mede-aardbewoners aanziet voor voorwerpen! Dat is 100% identiek aan de gedachte die men vroeger had over zwarte slaven.
Dat waren dan ook weer geen dieren ... (Ben 't met je punt min of meer eens; 'k vind dit wat ongelukkig verwoord.)