Bewustzijns-zelf

[PNCO]

Veel is er de afgelopen eeuwen geschreven over bewustzijn. Het mysterie van dit bijzondere concept is dan ook door de tijd heen in tact gebleven. Bill Hicks heeft in 1 van zijn shows (Revelations) dit concept prachtig gedefinieerd! En dan zou het hier slechts om een eenvoudige cabaretier gaan. De waarheid heeft verschillende maskers tot zijn beschikking en humor is daar zeker 1 van!

Want, zou het niet leuk zijn als een nieuwslezer eens deze tekst aan de mensen zou voorleggen? --->

“Today a young man on acid realized that all matter is merely energy condensed to a slow vibration. That we are all ONE conciousness, experiencing itself subjectively. There’s no such thing as death, life is only a dream and we are the imagination of ourselves.

Here’s Tom with the weather.”

Is dit dan een grap, zou je misschien kunnen denken. Ja en nee als je het mij vraagt. Een grap waarin een eeuwenoude volkswijsheid op een mooie en inspirerende manier tot uitdrukking wordt gebracht. Het idee van één verbonden veld van bewustzijn wordt meer en meer als een mogelijkheid gezien. En nieuwe mogelijkheden dienen tot in de puntjes te worden onderzocht! In Australië hebben de aboriginals hun eigen variant op deze traditie 40.000 jaar in stand weten te houden en daardoor is een schat aan informatie over de ‘Droomtijd’ beschikbaar gekomen de laatste paar decennia. Probeerden we vroeger nog deze culturen kapot te maken door hen te vervuilen met onze puur materialistische denken, tegenwoordig doen deze samenlevingen er zelf gelukkig alles aan om weer hun verbinding met de oeroude wijsheden van vervlogen tijdperken te maken en versterken.

En er valt veel te leren van deze droomwerelden, welke ook menig schrijver hebben geïnspireerd tot het schrijven van de meest fantastische verhalen en mythen door de eeuwen heen. Waarom is er hier zo weinig van bekend in het westen? Als ik soms lees wat er allemaal over bewustzijn wordt beweerd, klapperen me soms de oren. De wetenschap benadert het allemaal vrij technisch, terwijl de New-Age beweging vele uiteenlopende theorieën heeft verbonden aan het fenomeen ‘Bewustzijn’. Ik denk echter dat dit alles geen negatief effect heeft op onze evolutie. Het zijn immers enkel uitingsvormen van 1 en hetzelfde.

Bewustzijn is voor mij iets mystieks, iets om te koesteren en te bewonderen. Het hele concept ervan is gebaseerd op de eenheid binnen alles. Alles is in essentie een vorm van datgene wat niet verandert. Energie, trillingen en vibraties creëren de omstandigheden, waarin licht en duister hun spel der polariteit kunnen spelen. Met de mens als middelpunt.

Om terug te komen op de quote van Bill Hicks; hoe zou je deze quote kunnen interpreteren? Voor mij persoonlijk staat het er zoals het er staan moet. Simpel, duidelijk en ook eens de positieve kant van bepaalde hulpstoffen op onze planeet benadrukt. Maar wat houdt dat dan in, dat wij onszelf bedenken? Dat houdt dus in dat wat men zegt over de gedachten wel eens waar zou kunnen zijn: Thoughts become things. Immers, je hebt een zeer krachtig en intelligent hulpmiddel in jezelf zitten: jouw verbinding met het veld van bewustzijn. Maar om tot dit te komen, dien je eerst alle maskers te doorgronden die je van jongs-af-aan met je hebt meegedragen. Alle maskers zijn enkel uitingsvormen van jouw ware persoonlijkheid. En die ware persoonlijkheid is opgebouwd uit delen van de bron, waar alles vandaan komt. Gecreëerd door het Éne ondeelbare.

Daarom is licht ook zo belangrijk. Licht is zelf niet iets wat kan worden vastgesteld, maar het doorgrond alles. Hoe zuiverder het licht, hoe meer je jouw ware persoonlijkheid kunt laten doorschijnen. Dan vorm jij hier op aarde een spiegel van jouw grotere kosmische persoonlijkheid. Want uiteindelijk is het doel van het Bewustzijns-Zelf om te groeien, te expanderen en de Intelligentie uit te breiden. En daarvoor zijn wij als mens hier op Aarde. Als een zeer bijzondere uitingsvorm van het Zelf. En daarom is het belangrijkste punt voor de mensheid, dat zij altijd groeien wil naar iets hogers.

Friedrich Nietzsche

Bekijk je in dit licht de teksten van Friedrich Nietzsche, dan ben ik geneigd om te stellen dat hij met zijn uitspraak ‘God is dood’ doelde op het Bewustzijns-Zelf. Momenteel ben ik het boek ‘Aldus Sprak Zarathoestra’ aan het lezen en daarin wordt de lezer steeds verder weg van de dagelijkse beslommeringen van de mens geleid en in een wereld van inspiratie, schoonheid en perfectie gebracht. Zijn uitspraak gaat volgens mij over God die door de eeuwen heen steeds verder van ons werd verwijderd en nu enkel nog zijn zetel zou hebben in de hemel. Ik meen mij te herinneren dat Moslims Allah wel als een soort ‘Al-dat-Is’ zien, maar het gaat meer om het feit dat wij God niet buiten onszelf moeten en kunnen zoeken.

“Jullie zeggen aan Zarathoestra te geloven? Maar wat doet Zarathoestra ertoe! Jullie zijn mijn gelovigen: maar wat doen alle gelovigen ertoe!

Jullie hadden jezelf nog niet gezocht: toen vonden jullie mij. Zo doen alle gelovigen; daarom heeft alle geloof zo weinig om het lijf.”

Dit is een felle bewoording, maar ik meen deze te kunnen rechtvaardigen door een kleine interpretatie. De kern van dit stukje is dat geloof pas waardevol kan zijn, als het vanuit jezelf – vanuit je hart – is opgekomen. Daarom moet de leerling Zarathoestra (de profeet in dit geval) dus eerst verloochenen en de nodige zelfreflectie gaan toepassen. Niet zo maar iets geloven, maar het echt allemaal zelf onderzoeken. Om zo de kern van het geloof in jezelf te vinden. Tijdens deze zoektocht zal een ieder merken dat het Bewustzijns-Zelf in ieder van ons te vinden is. En daar schrijft Nietzsche wat mij betreft over, als hij praat over een concept als ‘de Bovenmens’. Een mensheid die zijn eigen wil volledig heeft ontwikkeld en deze zich in het eeuwige NU heeft verenigd met de goddelijke wil van de Éne die niet te vinden is.

Want het Bewustzijns-Zelf is Al-dat-Is. Er is niets buiten dit principe. Wij bestaan binnen dit principe, wij zijn hiervan afhankelijk voor onze ontwikkeling – maar het geheel bestaat weer bij gradatie van onze ontwikkeling. En zo is het ook niet moeilijk meer om in te zien waarom Liefde de drijvende kracht achter dit alles is…

En ik sluit mij dan ook volledig aan bij deze boodschap! Ik probeer mijn licht op de ongrijpbare dingen te schijnen, maar dit is ook deels persoonlijk. Dus een laatste waarschuwing is hier wel op zijn plaats. Om met Zarathoestra te spreken:

“Nu gebied ik jullie mij te verliezen en jezelf te vinden: en pas als jullie allen mij hebben verloochend, wil ik naar jullie terugkeren.”

[KritischPunt]

Wat stel je in vraag? Bedoel je "solipsisme"?

[PNCO]

Wat stel je in vraag? Bedoel je "solipsisme"?

net even gelezen wat het ook weer inhoudt; ja daar komt het denk ik wel op neer.

maar eigenlijk wilde ik meer de nadruk leggen op dat er nog een zeer groot gebied te ontdekken valt, wat nog vrijwel nieuw en onontdekt is. Als wij naar ruimte zoeken om nieuwe waarden/ideeën te scheppen, denk ik dat het op de grens tussen zekerheid en geloof ligt. Daar waar de 'geest' kwetsbaar is.

Maar ik ben dus van mening dat om hier uberhaupt iets mee te kunnen beginnen, je eerst jezelf tot op zekere hoogte gevonden moet hebben (inclusief een eigen denken/eigen normen en waarden/eigen geloof). Velen weten heel goed te verwoorden wat anderen voor hen dachten, maar wie weet werkelijk wat hij/zij zelf denkt? (ik ben ook nog onderweg)

Samengevat dus: hoe kan er ruimte worden gegeven aan een idee als solipsisme binnen ons huidige wereldbeeld? Of dient ons wereldbeeld hierbij te worden hergewaardeerd?

[Don Quichot]

Jij bedoelt niet solipsisme hoor, PNCO. Solipsisme houdt in dat er maar een iets zou bestaan en dat rest slechts in dat ene iets zou bestaan. Dat alle wezens die je van tijd tot tijd tegenkomst slechts hersenspinsels van dat ene zijn. Ik heb stellig het idee dat jij wel andere wezens erkend in het alles, maar dat jij het idee hebt dat al die wezens onderdeel zijn van iets anders. Datgene wat men misschien wel god zou kunnen noemen. Je bent veel eerder een Pantheist, als we dan toch met labeltjes gaan gooien..

[PNCO]

Jij bedoelt niet solipsisme hoor, PNCO. Solipsisme houdt in dat er maar een iets zou bestaan en dat rest slechts in dat ene iets zou bestaan. Dat alle wezens die je van tijd tot tijd tegenkomst slechts hersenspinsels van dat ene zijn. Ik heb stellig het idee dat jij wel andere wezens erkend in het alles, maar dat jij het idee hebt dat al die wezens onderdeel zijn van iets anders. Datgene wat men misschien wel god zou kunnen noemen. Je bent veel eerder een Pantheist, als we dan toch met labeltjes gaan gooien..

Zit zeker wat in. Maar dan komt het inderdaad neer op wat je als dat 'éne' wil definiëren..

Maar ik zal zelf nog eens even op zoek naar wat achtergrondinfo omtrent solipsisme.. wel eens gehoord, maar nooit echt in verdiept..

[Don Quichot]

Solipsisme houdt in dat er maar 1 ding is. Alle andere dingen zijn dus niet echt. Ik ben een rare en denk dat er wel andere dingen bestaan die weer onderdeel zijn van dat ene. Heel je artikel is doordrenkt met de gedachte dat er wel degelijk andere bewuste wezens bestaan, vandaar dat ik dit zeg..schrijf...overbreng.

[KritischPunt]

De idee waar solipsisme uit vertrekt, geeft Don Quichot, in het kort samengevat, heel goed weer. Ik zal trachten het iets duidelijker voor te stellen.

Het past ook in het kadert rond de discussie over "bewustzijn".

De gedachte, "alles wat is, vindt plaats in mijn verstand/brein". Alles wat ik kan zien, horen, voelen, bedenken, geloven, verzinnen... noem maar op, ben ikzelf die daar vorm aan geef, door het proces in de hersenen, alsof het ware een "illusie" zelf te zijn. In principe werkt onze hersenen zo wel, maar we zijn wel bewust van het feit dat er een onderscheid is tussen de "werkelijkheid" en het geen we kunnen "bedenken" of "inbeelden". In die zin kan er in principe niemand zuiver solipsist zijn, maar enkel in het dichts benaderend "zelfbewustzijn", zonder het idee dat daarvoor informatie van buitenaf nodig voor is. Dit lijkt dus op een cirkelredenering, maar dit is het niet, omdat je voor die "zelfbewustzijn" een non-dualiteit nodig hebt. M.a.w. alles wat is, geef ikzelf vorm, alle informatie is een interpretatie van mijn eigen vermogen. Lichaam en geest, is als materie één geheel, de gedachte is een interpretatie, van mijn eigen vermogen, om alle informatie die opgevangen wordt, vorm te geven en te begrijpen. Dus non-dualiteit: materie = lichamelijk, plus het niet-materiële = informatie, maar wel vanuit het eigen lichaam.

Als je begrijpt wat ik bedoel zal het duidelijk zijn.

[PNCO]

Als je begrijpt wat ik bedoel zal het duidelijk zijn.

Het is zeker duidelijk! thnx voor deze omschrijving. Tis net iets systematischer benaderd dan ik meestal doe (ook mijn 'luiheid') en ik kan me er zeker wel in vinden!

Maar iig, wat je zegt over dat zelfbewustzijn. Mijn idee is dus dat je dit kunt blijven uitbouwen (en eigenlijk ook wel moet) je hele leven lang, omdat het intelligentie x intelligentie x intelligentie etc. gaat. Als je eenmaal het zelfbewustzijn benaderd hebt, krijg je de ruimte om dezelfde (leer)weg toe te passen op dat zelfbewustzijn. Waardoor je dus dieper en hoger kunt gaan.. met of zonder gestelde grenzen..

[KritischPunt]

Het is zeker duidelijk! thnx voor deze omschrijving. Tis net iets systematischer benaderd dan ik meestal doe (ook mijn 'luiheid') en ik kan me er zeker wel in vinden!

Maar iig, wat je zegt over dat zelfbewustzijn. Mijn idee is dus dat je dit kunt blijven uitbouwen (en eigenlijk ook wel moet) je hele leven lang, omdat het intelligentie x intelligentie x intelligentie etc. gaat. Als je eenmaal het zelfbewustzijn benaderd hebt, krijg je de ruimte om dezelfde (leer)weg toe te passen op dat zelfbewustzijn. Waardoor je dus dieper en hoger kunt gaan.. met of zonder gestelde grenzen..

Wat ik er vooral uit geleerd heb, is dat je regelmatig je gedachten moet loslaten, om ze vanop een afstand te kunnen bekijken, te vergelijken met andere gedachten, om zo nieuwe standpunten in te nemen, om die dan ook weer los te laten. M.a.w. het is de ontdekking dat je geest een kneedbare massa is, figuurlijk bedoelt natuurlijk.

[J. Pechters]

PNCO,

Geheel in tegenstrijd met jouw verhaal (PNCO) is de opvatting van Dennett dat het bewustzijn geen eenheid vormt maar eigenlijk uit losse hersenprocessen bestaat dat in de waarneming tot eenheid lijkt te groeperen. Het interessante hiervan is dat er dan niet meer gesproken kan worden over 'hét bewustzijn,' laat staan over zoiets abstracts als 'het zelf.'

Een stillistisch zeer aangename tekst hier over is 'Where am I' waarin Dennett op komische wijze de begrenzingen van het gebruik van deze definities aantoont. De verstrekkendheid van deze opvatting is zoals je kunt voorstellen echt enorm, waarmee ook de zeer vage betekenissen van termen als: 'bewustzijns-zelf' en 'een zelf' in twijfel mogen worden getrokken.

Bij het lezen van Nietzsche, zeker wanneer het om zijn latere werken gaat, is het noodzakelijk te bedenken dat Nietzsche in zijn laatste periode weer bijna volledig teruggreep op het wereldbeeld zoals dat door Schopenhauer geconstrueerd is. Met als voornaamste verschil: 'wil tot macht' in plaats van 'negatie van de wil.' De concequentie van deze omdraaiing is wel dat Nietzsche een ander fundament moest vinden voor zijn ethiek. Veeleer moeten de verhandelingen van Zarathoestra ook in dit licht worden bezien. De bovenmens wordt dan ook niet meer primair gedefinieerd door een geloof in zichzelf, maar door de plaatsing van zijn waarden in de fysische wereld (wat echter pas mogelijk is na de morele overtuiging dat hij zijn eigen bestaan kan rechtvaardigen). En wanneer deze fysische wereld 'Al-dat-Is' is, zoals Nietzsche stelt, dan is de noodzakelijkheid van het geloof in 'een zelf,' of zelfs het bestaan van 'een zelf' overbodig geworden. Want de profetie van Zarathoestra is namelijk dat het de bovenmens met zijn bestaan zélf is die met zijn 'fysische' waarden de eenheid en perfectie in het zich eeuwig herhalende universum creëert.

Als je Nietzsche aan het lezen bent zou ik je voor een goed begrip van hem je aanraden 'De Wereld als Wil en Voorstelling' ook zeer goed door te nemen. Dan zullen de losse flarden die Nietzsche soms lijkt te zijn gemakkelijker te duiden zijn. Succes ermee!

[PNCO]

PNCO,

[..]

Thnx! Wederom een mooie aanvulling op dit topic. Ik herken me opzich (al) wel in je woorden, ik moet ze alleen nog tot me laten komen en ze doorgronden..

Je zegt volgens mij nml zeer wijze woorden, dus ik zal het zeker meenemen in het lezen van Nietzsche!

[Don Quichot]

Er zijn in deze vele theorieen. Ik wil graag je aandacht eventjes vestigen op de theorie van Immanuel Kant. hij maakt het onderscheid tussen hoe de ingen in werkelijkheid zijn en hoe wij ze waarnemen. Hoe wij dingen waarnemen noemde hij de "phenomenen" en hoe de dingen in werkelijkheid zijn noemde hij de "dinge an sich". Voorts was hij gedwongen om te accepteren dat de causalitiet (oorzaak-gevolg) een aangelegenheid van de menselijke rede was en dat we feitelijk niets konden zeggen over de "dinge an sich"; wel over de phenomenen die we waarnemen.

Hegel heeft later gesteld dat gezien wij allen een uiting zijn van "het zelf" (of: het alles) we daarmee noodzakelijkerwijs ook moesten concluderen dat een willekeurig phenomeen ook onderdeel van "het zelf" moest zijn en we daarom wel degelijk kennis van de "dinge an sich" konden hebben (verbinding van subject en object). Het spirituele "al" uit zichzelf in het materiele. In het materiele ontstaan wezens met een spiritueel deel. Deze wezens herkennen zichzelf in het al volgens Hegel.

Voorts zijn er weer mensen (ik ben de namen kwijt) geweest die spreken over de versplintering van "het al" en dat "het al" niet bestaat, maar slechts samengevormd wordt uit al die verschillende onderdelen in de menselijke geest.

Nu goed, er zijn vele theorieen. Waar je voor moet waken in deze is denk ik dat je jezelf ophangt aan een bepaalde scheppings theorie of een theorie van hoe "het al" is. Zolang je rekening blijft houden met de mogelijkheid dat je zelf een fout gemaakt kan hebben kan ook je beeld zichzelf aanpassen. Op deze manier omzeil je dat "rigide" karakter aan een dit soort gedachten. Want het is dat "rigide" karakter wat die gedachten om zeep helpt en de afwezigheid van die "rigiditeit" waar zelfs maar enige werkelijkheid kan bestaan. Het is (in mijn ogen) hierom en geen enkele andere reden dat Nietszche schreef:

“Jullie zeggen aan Zarathoestra te geloven? Maar wat doet Zarathoestra ertoe! Jullie zijn mijn gelovigen: maar wat doen alle gelovigen ertoe!

Jullie hadden jezelf nog niet gezocht: toen vonden jullie mij. Zo doen alle gelovigen; daarom heeft alle geloof zo weinig om het lijf.”

en:

“Nu gebied ik jullie mij te verliezen en jezelf te vinden: en pas als jullie allen mij hebben verloochend, wil ik naar jullie terugkeren.”

[PNCO]

Waar je voor moet waken in deze is denk ik dat je jezelf ophangt aan een bepaalde scheppings theorie of een theorie van hoe "het al" is. Zolang je rekening blijft houden met de mogelijkheid dat je zelf een fout gemaakt kan hebben kan ook je beeld zichzelf aanpassen.

De belangrijkste les uit jouw reactie; en ik ben het er helemaal mee eens wat betreft je denkrichtingen.. weer een nieuwe interpretatie van de Nietzsche quote is ook wel interessant. In wezen probeer ik dat ook altijd te duiden, maar in deze erken ik dat er ook wat te zeggen valt voor jouw argumentatie!

[KritischPunt]

Voorts zijn er weer mensen (ik ben de namen kwijt) geweest die spreken over de versplintering van "het al" en dat "het al" niet bestaat, maar slechts samengevormd wordt uit al die verschillende onderdelen in de menselijke geest.

Bedoel je het empirisme, met o.a. John Locke, Thomas Hobbes en George Berkeley...? Ik dacht dat deze strekking vooral uitging vanuit de gedachte dat de menselijke waarneming enkel met betrekking tot het individu gericht is.

Ook Spinoza kan je hiermee in verband stellen, namelijk dat het goddelijke gevonden wordt als de mens, door zijn denken, het eigen wezen vindt. Waarbij het goddelijke een metafoor wordt voor de eenheid met de natuur, waar het "lichamelijke" deel vanuit maakt.

Iets recenter is Heidegger, waarin hij het goddelijke als transcendent omschrijft, omdat het de ervaring overschrijdt. Hij bekijkt het "zijn" zuiver ontologisch, en zegt dat het voor het individu bijzonder moeilijk is het "zijn" te denken, omdat dit nu net samenvalt met bewustzijn.

Vanuit het Oosten is er ook een filosofische stroming, de "advaita", bekend. Kent zijn oorsprong zo een 1200 jaar terug... Toch wel opmerkelijk dat hier zolang met de metafysica geworsteld werd om uiteindelijk deze oosterse opvatting te kunnen vatten.