dat wordt hier uitgelegd:
de epsilon is lager en die zit in de formule voor de lichtsnelheid.
Klassiek gezien zou je het als een herformulering kunnen zien waarbij je de energie centraal stelt en krachten als afgeleiden daarvan. Bovendien stel je de symmetrieën van het systeem centraal, zodat je met Noether de bijbehorende behouden grootheden kunt afleiden. In de kwantumveldentheorie vormt de actie echter een belangrijke grootheid omdat het de fase geeft van een bepaalde configuratie in de padintegraal. Je kunt daarmee ook verklaren hoe de klassieke natuurkunde als limiet uit de kwantumveldentheorie rolt.Professor Puntje schreef: ↑do 03 jul 2025, 12:15 Is het principe van stationaire actie eigenlijk wel een natuurwet? Dat wil zeggen: is het niet simpelweg een wiskundige truc of manier om bekende natuurwetten te herformuleren in variationele vorm? En zo ja - zijn er dan net zo goed ook acties te vinden voor denkbeeldige natuurwetten die empirisch gesproken helemaal niet opgaan?
het licht splitst zich niet in frequenties bij punt b maar die frequenties waren er al vanaf het uitzenden.Regor schreef: ↑ma 07 jul 2025, 11:25 @HansH,
Ok, enig idee van antwoord op mijn vraag nr 2 van 10h10 en mijn laatste post ?
'Sommige posts gingen over het breken van een lichtstraal, waarbij het ondermeer ging over de kortste tijd voor de lichtstraal om van punt A boven het water (medium) naar punt B in het water te komen.
Maar het licht splits zich bij het binnendringen van het medium al in verschillende frequenties.
Welk punt beschouwd men dan eigenlijk als punt B, behorende bij welke frequentie.'
Ah dank! Helaas gaat de kwantumveldentheorie verre boven mijn pet. Maar begrijp ik je goed dat empirisch foute versies van de kwantumveldentheorie zich niet in of met een bijpassende actie laten uitdrukken?flappelap schreef: ↑ma 07 jul 2025, 11:48Klassiek gezien zou je het als een herformulering kunnen zien waarbij je de energie centraal stelt en krachten als afgeleiden daarvan. Bovendien stel je de symmetrieën van het systeem centraal, zodat je met Noether de bijbehorende behouden grootheden kunt afleiden. In de kwantumveldentheorie vormt de actie echter een belangrijke grootheid omdat het de fase geeft van een bepaalde configuratie in de padintegraal. Je kunt daarmee ook verklaren hoe de klassieke natuurkunde als limiet uit de kwantumveldentheorie rolt.Professor Puntje schreef: ↑do 03 jul 2025, 12:15 Is het principe van stationaire actie eigenlijk wel een natuurwet? Dat wil zeggen: is het niet simpelweg een wiskundige truc of manier om bekende natuurwetten te herformuleren in variationele vorm? En zo ja - zijn er dan net zo goed ook acties te vinden voor denkbeeldige natuurwetten die empirisch gesproken helemaal niet opgaan?
Je zou dus kunnen zeggen dat in de kwantumveldentheorie Hamiltons principe pas echt tot zijn recht komt.
Dat denk ik ook, vandaar dat ik mijn bedenkingen heb tegen de voorstelling van het principe van stationaire actie als een natuurwet, laat staan als de ultieme natuurwet. Maar ik ben niet thuis in de kwantumveldentheorie dus kan ik ook niet overzien hoe het daar zit. Vandaar dat ik dat ook nog eens specifiek aan flappelap vraag.
een laser schijnt in een bepaalde richting nu voegen we een 3e stof toe met breking als gevolg.
maar wel 70 bladzijden aan text. ik had vroeger al zo'n hekel aan literatuur lezen op de middelbare school.