Maarten1234 schreef: ↑za 13 apr 2024, 17:01
Wat nu volgt is een volgens mij eenvoudig logisch wiskundige redenering die uitlegt waarom tijd niet kan bestaan in de 'buitenwereld', maar dat de ervaring van tijd een eigenschap is van een bewustzijn dat interageert met deze 'tijdloze' buitenwereld.
De aanname is dat wanneer duurtijd daadwerkelijk zou bestaan 'daarbuiten', zou je oneindig terug moeten gaan om tot aan het begin te komen. Eventueel met multiversums ofzovoort. Je zou een oneindig verleden hebben. Want zelfs als er niets zou zijn in het universum, zou er een duurtijd zijn.
Govert Schilling vertelde ooit (in een lezing over "De Oerknal"?) boeiende dingen over de tijd.
(1) Als er maar één universum is bestond er geen tijd voor de oerknal omdat die pas toen (samen met de ruimte) ontstond.
Vragen als "wat was er voor de oerknal" zijn dan betekenisloos.
(2) Als er ook voor de oerknal tijd bestond is die oneindig en is het zeer onwaarschijnlijk dat er maar één universum bestaat.
Dan zijn er wellicht zelfs oneindig veel oerknallen geweest en omdat oneindig zo onvoorstelbaar groot is, zal elke geschiedenis zich perfect identiek herhalen (incl. mijn leven op aarde). Het zal dan misschien pas om de triljard tot de triljardste macht jaren (of nog septioenen keren later) gebeuren, maar ook zo 'n gigantische tijdsduur is maar een stipje op een oneindige tijdas.
Daarmee wordt helaas niet ingegaan op een verband tussen bovenstaande tijd in "de buitenwereld" en die in het bewustzijn.
Bewustzijn is een raar beestje ... wat ook geldt voor oneindigheid.
Mijn logica kiest eerder voor optie (2) omdat het onlogisch is dat uit het niets het heelal (met alles erop en eraan) ontstond.
Aannemelijker lijkt mij dus dat er altijd al tijd was en natuurlijk ook natuurwetten.