Hypothese: het rode vlekkenrooster wordt veroorzaakt door de sensor. Het oppervlak van de sensor is bedekt met microlenzen die een klein percentage van het licht reflecteren. Daardoor werkt de sensor als een spiegelend 2 dimensionaal diffractierooster. De 1e orde reflecties zijn lichtbundels die onder een bepaalde hoek weerspiegeld worden.
Maar hoe kan de sensor zijn eigen diffractiepatroon waarnemen? Misschien via een glasoppervlak ergens boven de sensor dat een gedeelte van het licht terugreflecteert naar de sensor. Als het glas rood sterker reflecteert dan andere kleuren zou dat het rechthoekige patroon van rode vlekken op foto's van de zon verklaren.

- Microlenses 1651 keer bekeken
Bij die hypothese zou ik de hoogte h van het onbekende glasoppervlak G boven het sensoroppervlak S willen weten. Op mijn foto's van de zon (zie boven) is te zien dat de hartafstand tussen de rode vlekken en de zon eenvijfde is van de lange zijde van de foto. De lange zijde van de sensor is 5 mm, dus op de sensor is die hartafstand 1 mm. De pixelafstand van mijn camera is 1.7 μm, dus de richting van 1e orde reflectie van rood licht is 20°. De gevraagde hoogte h is dan 1.6 mm. Welk glasoppervlak bevindt zich op die hoogte? Het
blur filter, een glaasje dat op onderstaande foto van een sensor (uit
wikipedia) herkenbaar is aan de blauwe rand.

- ArgusCCD 1641 keer bekeken
Ik heb een losse sensor uit een gesloopte camera in het zonlicht bekeken, met het blote oog vlak bij de sensor. Dan zijn de 1e orde diffractiemaxima duidelijk zichtbaar als regenboogkleurige vlekjes, op de posities van een rechthoekig rooster, en de richting (hoek) van de eerste orde vlekjes klopt met de berekening. Ik heb er drie foto's van gemaakt. Links de sensor, en in het het midden de reflectie van de zon in de sensor, omringd door de diffractiemaxima. Rechts het blur filter, waarvan de coating bij schuine inval blijkbaar vooral rood licht reflecteert.

- Lens flare combi5 1641 keer bekeken