Autisme

[1207]

ik ken "the nanny".

50 minutend durend programma met als doelgroep jonge ouders.

leuk entertainment met de nodige reclame (meestal gericht op jonge koppels/ouders) maar meer ook niet. zeker niet informatief door de suggestie dat ze vd meest onhandelbare kinderen op 50 minuten rolmodellen maken.

ik denk toch echt dat het niet moeilijk is om de werkelijke bedoeling te doorzien

in dit geval 1 puntje

het voorbeeld van hulpverlener die kleine laat praten.

1 zoals je weet is niet elke hulpverlener voor elke kleine geschikt. veel ouders hebben hier een vrij lastige zoektocht. wordt dit geduid in het programma? ik heb een vaag vermoeden van niet

2 zoals je weet zijn er verschillende manieren/technieken om een bepaald doel te bereiken (praten). meestal is dit experimenteren. een hulpverlener die de kleine niet kent moet dat zeker doen. wordt hier in het programma aandacht aan geschenkt of lukt het hier allemaal vd 1e keer? ik gok op het 2e want bij de expert moet het onmiddelijk lukken wegens gebrek aan tijd om alles te duiden (ze hebben amper een uur)

gewoon waanzinnige desinformatie eigenlijk

3 diagnose. indien de kleine een officiele diagnose heeft moeten z'n ouders al in aanraking gekomen zijn met hulpverlening ( hoort bij basispakket diagnostische centra). Dit is niet het geval zoals je beschrijft dus wie heeft hier diagnose opgesteld?

yeps, op educatief vlak is het een ***. wel zeer onderhoudend en vrij lachwekkend soms

niemand zegt dat aspergers geen gelukkig of zinvol leven kunnen hebben. maar genezing kun je vergeten zoals jij beweert. je kunt een beenloze nog zo goed helpen en begeleiden als je wilt. z'n benen groeien niet aan hoor

[Sjorssnors]

Zo bezien zou je kunnen zeggen dat een autist een perfect individu is wat nog niet heeft ontdekt dat het heel leuk en nuttig kan zijn om een uitwisseling te hebben met anderen.

Uitgezonderd dan die autisten die wel voor elk 'obstakel' een manier van compenseren vinden. Niet dat het dan vanzelfsprekend gaat, maar dan eerder met allerlei 'beweegredenen binnen het ego', wat bij sommige vormen van het Asperger-syndroom nogal tot uiting komt in het gedrag. Ik was zelf als kind enorm verlegen en onzeker, wat nu eerder het omgekeerde is. Ik heb dat kunnen compenseren, door als het ware voortdurend te doen alsof ik normaal ben. Die manieren van uiten zijn uitingen die ik ooit van 'anderen' heb 'herkend'. Ik pas me daarbij automatisch aan huidige maatstaven aan. Een bijkomend effect is dat ik me ook jonger 'voel', vanwege dat ik ook dat is verweven in mijn uiten. Door iets 'bewust' op te vallen, wordt je er doordrongen van (begrijpen) door de beweegreden in te zien. Conclusiegerichtheid is dan essentieel om het tot het 'onderbewustzijn' door te laten dringen, waarbij het onderdeel wordt van de herkenning, wat vervolgens weer de alertheid vergroot (de onbewuste wel te verstaan) waar ook het gedrag aan onderhevig is. Het 'ego' kan 'iedereen' overigens zowel méér als mínder sturing geven, waardoor werkelijk karakterstische eigenschappen zichtbaar worden van iemand.

[albert davinci]

Ik weet ook wel dat ze van een week of een paar weken maar 50 minuten laten zien, ik ben niet achterlijk hé. Zoals ik al eerder zei, dit was niet zomaar een 3derangs hulpverlenertje. Zij is hoofd van een gerenomeerd en gespecialiseerd centrum dat gespecialiseerd is in het zo'n sterk mogelijk bevorderen van de korte- en langetermijn ontwikkeling van kinderen die AS hebben. Niet de eerste de beste dus maar zo'n beetje DE deskundige van een staat die meer inwoners heeft dan Nederland. Deze vrouw zal vermoedelijk met elk kind dat AS heeft om kunnen gaan omdat ze niet voor niets de baas is geworden bij zo'n centrum (ze zal hebben bewezen goed te zijn) en omdat het werken met een kind dat AS heeft vrij makkelijk is als je begrijpt wat er in ze omgaat. Als je niet begrjipt wat er in hun omgaat dan is het onmogelijk om constructief met ze te werken.

Dat ze in zo'n programma maar 50 minuten laten zien van 1 week of een paar weken dat is totaal niet relevant. Wat wel relevant is is dat het onder andere daaruit duidelijk blijkt dat je in een korte periode van goede begeleiding veel meer resultaat kan bereiken dan in een lange periode met normale begeleiding van leken waar helaas vooralsnog ook veel professionele hulpverleners onder vallen.

Dat is een essentieel verschil tussen ASkinderen en nietASkinderen. ASkinderen ontwikkelen zich niet of bijna niet als ze geen topbegeleiding krijgen. Onder topbegeleiding ontwikkelen ze zich spectaculair. Ik haal ook nog maar eens mijn eigen ervaring en die van moderator Maarten aan.

Een nietASkind ontwikkeld zich spectaculair onder topbegeleiding maar ontwikkelt zich altijd nog behoorlijk uit zichzelf als ze geen topbegeleiding krijgen.

maar genezing kun je vergeten zoals jij beweert. je kunt een beenloze nog zo goed helpen en begeleiden als je wilt. z'n benen groeien niet aan hoor

Flauwekul

Genezing is wel mogelijk. Bij jou misschien niet (dat zeg jij zelf tenminste impliciet aangezien jij AS hebt en er zo stellig van overtuigd bent naar aanleiding van één of enkele voorbeelden van de meer dan 100.000.000 ASers in de wereld dat genezing niet mogelijk zou zijn), maar bij een deel van de ASers wel.

Een been kan niet aangroeien. Hersenen beschikken wel over zeer sterke compensatiemechanismen. Studeer maar eens neurofysiologie en neuroanatomie. Wel een recent boek dan en aangevuld met recente wetenschappelijke artikels want het is nog een zeer nieuwe wetenschap waarbij ze steeds nieuwe zaken ontdekken. De redenen heb ik al uitgelegd maar blijkbaar ga je daar of niet op in of heb je dat niet gelezen in het andere topic. Ik zal het dan hier ook nog maar eens posten.

Ik kan moeilijk ontkennen dat iemand die autistisch is een defect heeft waardoor hij zich niet normaal kan ontwikkelen of een defect heeft gehad waardoor hij zich niet normaal heeft kunnen ontwikkelen.

De redeneerfout, waarvan ik vind dat jij die maakt, is dat dat defect permanent zou zijn. Het is zeer goed denkbaar dat er op jongere leeftijd een defect is waardoor de ontwikkeling spaak is gelopen en dat op oudere leeftijd dat defect is hersteld maar hij nog met een ontwikkelingsachterstand zit. Simpel gezegd; op jonge leeftijd is de hardware niet 100% waardoor er onvoldoende goede sofware op kan worden gezet, op oudere leeftijd is de hardware wel in orde maar ontbreekt nog de software omdat hij die niet op jonge leeftijd heeft gekregen.

In dat geval is het essentieel dat de hulpverleners (waar ik ook de psychologen en psychiaters onder reken) er voor zorgen dat wanneer de hardware steeds beter wordt de software ook steeds wordt geupdate. Ik moet helaas eventjes vervallen in deze analogie omdat ik vrees dat anders veel mensen het niet gaan begrijpen.

Veel van de huidige onderzoeken wijzen er op dat de compensatiemechanismen van de hersenen dermate goed zijn dat bij de groep AS de hardware volledig normaal is op volwassen leeftijd en dat ze enkel het probleem hebben dat ze niet de juiste software hebben gekregen op jonge leeftijd.

Immers, een kind kan makkelijker nieuwe software ontvangen dan een volwassenen omdat de hersenen er nog meer ontvankelijk voor zijn. Daarnaast kan een kind ongegeneerd afkijken bij de volwassenen en andere kinderen wat normaal sociaal gedrag is. Van kinderen wordt het, ook door andere kinderen, nog geaccepteerd als ze tijdens dit leerproces nog fouten maken.

Een volwassen AS kan niet meer zo ongegeneerd afkijken. Als hij geen vrienden heeft dan heeft hij ook geen mensen van wie hij het kan leren, het kind kan gewoon zien hoe zijn ouders en de bezoekers dat doen, ziet in de klas zeer veel gedrag tussen andere kindjes. Het komt er dus weer op neer dat we dit soort zaken pas echt wetenschappelijk hard kunnen maken wanneer we de exacte hersenfysiologie begrijpen, zowel bij niet AS als bij AS en de vershillen kunnen duiden.

Als wetenschappelijk kan worden aangetoond dat de hardware bij AS op volwassen leeftijd in orde is dan zal niemand er om heen kunnen dat het vooral de taak is van de hulpverleners om de software zo veel mogelijk te updaten zogauw de hardware weer verbeterd is.

Hopelijk wordt mijn punt wat duidelijker voor jou dmv deze computeranalogie. Psychologen maken hier gretig gebruik van om de voor hun onbegrepen hersenwerking iets beter te begrijpen. Ik heb nl. nog experimentele psychologie gehad.[/quote]

Inmiddels heb ik duidelijk en volledig alle standpunten over wat AS is en dat het zeker kan genezen aangedragen dus als het nu nog niet duidelijk is dan geef ik het op om jullie te overtuigen.

[Annemieke]

Door iets 'bewust' op te vallen, wordt je er doordrongen van (begrijpen) door de beweegreden in te zien. Conclusiegerichtheid is dan essentieel om het tot het 'onderbewustzijn' door te laten dringen, waarbij het onderdeel wordt van de herkenning, wat vervolgens weer de alertheid vergroot (de onbewuste wel te verstaan) waar ook het gedrag aan onderhevig is.

Misschien dat dit inderdaad wel typisch is voor autisme en asperger en op zich is het heel zinvol om te begrijpen en conclusiegericht te zijn, maar het probleem is dat dat proces zich hoofdzakelijk in zichzelf afspeelt en daardoor weinig aansluiting vindt in de omgeving.

[Windsurfer]

De redeneerfout, waarvan ik vind dat jij die maakt, is dat dat defect permanent zou zijn.

dat is inderdaad wat ik stel. autisme is vooralsnog niet te genezen. asperger als variant van autisme die welliswaar minder ingrijpend is en ook grote voordelen kan kennen, is ook op dit moment niet te genezen. ik verbaas me eigenlijk over je vasthoudendheid als zou het wel te genezen zijn.

Ik blijf als punt aanhalen dat het zeer moeilijk is om autisme te begrijpen als je zelf niet autistisch bent geweest. Hoe zou jij kunnen begrijpen hoe een kind in elkaar zit als jij zelf nooit een kind bent geweest. Hoe kan jij als man precies begrijpen hoe vrouwen in elkaar zitten, je bent zelf nooit een vrouw geweest.

dat klinkt als een drogargument, want waarom zou je zelf autist moeten zijn geweest om het te begrijpen of behandelen? ik hoop niet dat je over alle menselijke eigenschappen en/ of ziekten zo denkt, want dan krijg je het nog zwaar in je carriere overigens albert, ik ga haast denken dat je zelf ooit de diagnose gehad hebt of zo, gezien 'jouw' ervaring die je een paar keer noemt en die je blijkbaar waardevoller inschat dan die van de overigen hier op het forum. no offense, maar je vastberadenheid iets te beweren wat tegen de kennis op dit gebied ingaat moet ergens op berusten.

[Windsurfer]

Quote:

maar genezing kun je vergeten zoals jij beweert. je kunt een beenloze nog zo goed helpen en begeleiden als je wilt. z'n benen groeien niet aan hoor

Flauwekul Exclamation

Genezing is wel mogelijk. Bij jou misschien niet (dat zeg jij zelf tenminste impliciet aangezien jij AS hebt en er zo stellig van overtuigd bent naar aanleiding van één of enkele voorbeelden van de meer dan 100.000.000 ASers in de wereld dat genezing niet mogelijk zou zijn), maar bij een deel van de ASers wel.

Een been kan niet aangroeien. Hersenen beschikken wel over zeer sterke compensatiemechanismen. Studeer maar eens neurofysiologie en neuroanatomie. Wel een recent boek dan en aangevuld met recente wetenschappelijke artikels want het is nog een zeer nieuwe wetenschap waarbij ze steeds nieuwe zaken ontdekken.

De twee topics gaan erg op elkaar lijken, maar goed.

Een been kan niet aangroeien, hersenen kunnen inderdaad een deel compenseren, maar een defect is niet te compenseren. Jij gaat ervan uit dat autisme puur een hardwareverhaal is. Dat is nog maar de vraag. Mensen met autisme missen een vaardigheid in sociale context de ander aan te voelen. Hersenen hebben niets te compenseren, het is een vaardigheid die er gewoon niet is. Dus de andere hersendelen kunnen niet compenseren wat er in eerste instantie al niet was. Met verlammingen etc is het een ander verhaal.

Over de genezing van autisme wil ik graag wel een link of artikel zien, want ik vind er alleen maar die aangeven dat autisme niet te genezen is, net zoals in alle vakmatige literatuur staat. Heb je dat albert? ben benieuwd!

[albert davinci]

 

dat is inderdaad wat ik stel. autisme is vooralsnog niet te genezen. asperger als variant van autisme die welliswaar minder ingrijpend is en ook grote voordelen kan kennen, is ook op dit moment niet te genezen. ik verbaas me eigenlijk over je vasthoudendheid als zou het wel te genezen zijn.  

Dat is jouw mening Windsurfer, ik vraag me af op basis waarvan jij die baseert maar goed.

Ik verbaas me over jouw koppigheid om maar niet open te willen staan voor het feit dat AS wel kan 'genezen'. Je gaat wel heel makkelijk voorbij aan mijn argument dat er zeer veel verschillende neurofysiologische oorzaken zijn voor AS die allen een aparte neurofysiologische basis hebben en allen een andere evolutie in hebben. Dat is spijtig want als je daar wel over na zou denken dan zou je beseffen dat het wetenschappelijk onmogelijk is om zo'n uitspraak te doen over AS. Jij kent nog niet eens de oorzaken van AS, de topwetenschappers kennen nog niet eens alle oorzaken van AS dus jij en ik helemaal niet, en desondanks denk jij zo stellig te kunnen beweren dat AS niet 'geneesbaar' zou zijn.

Geef jij mij eens één goede reden waarom de hersenen niet in staat zouden zijn om zich perfect te herstellen. Ik denk niet dat jij dat kan en al helemaal niet één die wetenschappelijk onderbouwt is.

Spreek jij tegen dat het niveau van begeleiding van kinderen met AS en autisme bij de hulpverleners in Nederland bedroevend laag ligt, vooral in het lage kader en het middenkader en dat daardoor de meeste kinderen met AS nog geen 50% van hun potentieel bereiken?

dat klinkt als een drogargument, want waarom zou je zelf autist moeten zijn geweest om het te begrijpen of behandelen? ik hoop niet dat je over alle menselijke eigenschappen en/ of ziekten zo denkt, want dan krijg je het nog zwaar in je carriere

AS beïnvloedt jouw ganse jeugd en persoonlijkheid, dat is iets totaal anders dan een fysieke aandoening. Maar inderdaad, wil je echt begrijpen hoe het is om een fysieke aandoening te hebben dan moet je ook die zelf meegemaakt hebben. In dat opzicht wordt er bij artsen een zeer groot beroep gedaan op empathisch vermogen en hun inlevingsvermogen.

Waarom zou je zelf autist moeten zijn geweest om het te begrijpen of te behanden?

Bijvoorbeeld omdat je alleen dan kan beseffen wat er in zijn hoofd omgaat.

Alleen dan besef je dat zo'n jongen met 3 jaar al perfect taal kan verstaan maar niet spreekt omdat je het niet nodig vindt. Alleen dan besef je waar de moeilijkheden zitten tijdens het opgroeien. Alleen dan besef je dat bepaalde zaken die voor jou en mij vanzelfsprekend zijn voor hun absoluut niet vanzelfsprekend zijn en dat wij niet zo arrogant moeten zijn om over hun te oordelen. Alleen dan besef je jouw perceptie als kind totaal anders is dan die van andere kinderen maar dat die verbetert met het ouder worden.

Zoals ik al eerder aangaf, iemand die al een vriend van mij is sinds wij kleuters waren heeft AS gehad. Als kleuter dachten ze dat hij autistisch was, als puber dachten ze dat hij misschien AS heeft en nu heeft hij practisch geen enkel symptoom meer, geen psychiater zou deze diagnose in ieder geval nog stellen.

Daarom kan ik ook kwaad worden van de onbenullig van mensen. Eén autoriteit heeft ooit door gebrek aan kennis en inzicht geroepen dat AS niet 'geneesbaar' zou zijn en het middenkader praat hem maar dom na in plaats van zelf na te denken.

Hoe dan ook, laten we deze discussie ofdat het nu wel of niet te genezen is nu maar permanent afsluiten met de vaststelling dat we niet tot elkaar komen over dit onderwerp. Jij blijft geloven dat AS niet te genezen zou zijn, ik blijf van mening dat AS wel te genezen is. Voor de rest mag iedereen hier roepen wat hij wilt, voor mij is het niet zinvol om me nog verder te mengen in deze discussie al is het maar we toch beiden geen millimeter dichter tot elkaar zullen komen mbt dit onderwerp.

Ik ben uiteraard wel bereid om in te gaan op andere aspecten van deze aandoening maar laten we het er maar niet meer over hebben ofdat het wel of niet te genezen is, dat is duidelijk niet constructief.

[Windsurfer]

Dat is jouw mening Windsurfer, ik vraag me af op basis waarvan jij die baseert maar goed.

op de literatuur, de huidige stand van de wetenschap. als jij artikelen kunt vinden uit gerenommeerde tijdschriften waarin staat dat autisme te genezen is, wil ik ze heel erg graag onder ogen krijgen!

Jij kent nog niet eens de oorzaken van AS, de topwetenschappers kennen nog niet eens alle oorzaken van AS dus jij en ik helemaal niet, en desondanks denk jij zo stellig te kunnen beweren dat AS niet 'geneesbaar' zou zijn.

het is niet nodig de oorzaak van een ziekte of aandoening te begrijpen om de ziekte of aandoening te kunnen genezen. trouwens, met dezelfde informatie denk jij dat het 'wel geneesbaar is'. Dat is toch niet logisch?

Geef jij mij eens één goede reden waarom de hersenen niet in staat zouden zijn om zich perfect te herstellen. Ik denk niet dat jij dat kan en al helemaal niet één die wetenschappelijk onderbouwt is.

Je zegt zelf al: de oorzaak is niet helemaal duidelijk. waarom ga je er dan impliciet wel vanuit dat de oorzaak op neuro- fysiologisch niveau ligt? Je bent wederom niet logisch.

Spreek jij tegen dat het niveau van begeleiding van kinderen met AS en autisme bij de hulpverleners in Nederland bedroevend laag ligt, vooral in het lage kader en het middenkader

eeh nee, dat weet ik niet dus spreek ik niet per sé tegen. maar daar gaat het hier toch niet over.

en dat daardoor de meeste kinderen met AS nog geen 50% van hun potentieel bereiken?

bron svp

AS beïnvloedt jouw ganse jeugd en persoonlijkheid, dat is iets totaal anders dan een fysieke aandoening. Maar inderdaad, wil je echt begrijpen hoe het is om een fysieke aandoening te hebben dan moet je ook die zelf meegemaakt hebben. In dat opzicht wordt er bij artsen een zeer groot beroep gedaan op empathisch vermogen en hun inlevingsvermogen.

Waarom zou je zelf autist moeten zijn geweest om het te begrijpen of te behanden?

Bijvoorbeeld omdat je alleen dan kan beseffen wat er in zijn hoofd omgaat.

Alleen dan besef je dat zo'n jongen met 3 jaar al perfect taal kan verstaan maar niet spreekt omdat je het niet nodig vindt. Alleen dan besef je waar de moeilijkheden zitten tijdens het opgroeien. Alleen dan besef je dat bepaalde zaken die voor jou en mij vanzelfsprekend zijn voor hun absoluut niet vanzelfsprekend zijn en dat wij niet zo arrogant moeten zijn om over hun te oordelen. Alleen dan besef je jouw perceptie als kind totaal anders is dan die van andere kinderen maar dat die verbetert met het ouder worden.

Dat is al bekend, daar hoef je zelf geen autisme voor te hebben. Stel je voor dat dit als criterium zou gelden in de geneeskunde. En bovendien, kunnen begrijpen is iets anders dan kunnen genezen, zie hierboven.

Zoals ik al eerder aangaf, iemand die al een vriend van mij is sinds wij kleuters waren heeft AS gehad. Als kleuter dachten ze dat hij autistisch was, als puber dachten ze dat hij misschien AS heeft en nu heeft hij practisch geen enkel symptoom meer, geen psychiater zou deze diagnose in ieder geval nog stellen.

Daarom kan ik ook kwaad worden van de onbenullig van mensen. Eén autoriteit heeft ooit door gebrek aan kennis en inzicht geroepen dat AS niet 'geneesbaar' zou zijn en het middenkader praat hem maar dom na in plaats van zelf na te denken.

Een subjectief verhaal is geen argument om je overtuiging dat autisme te genezen is, te onderbouwen. Bovendien is er al helemaal geen controle op dergelijke ervarings- verhalen. Ik ken dit soort situaties trouwens ook, ze komen redelijk vaak voor. Autisme wordt overgediagnosticeerd, zoals we al bespraken.

Hoe dan ook, laten we deze discussie ofdat het nu wel of niet te genezen is nu maar permanent afsluiten met de vaststelling dat we niet tot elkaar komen over dit onderwerp. Jij blijft geloven dat AS niet te genezen zou zijn, ik blijf van mening dat AS wel te genezen is. Voor de rest mag iedereen hier roepen wat hij wilt, voor mij is het niet zinvol om me nog verder te mengen in deze discussie al is het maar we toch beiden geen millimeter dichter tot elkaar zullen komen mbt dit onderwerp.

Ik ben uiteraard wel bereid om in te gaan op andere aspecten van deze aandoening maar laten we het er maar niet meer over hebben ofdat het wel of niet te genezen is, dat is duidelijk niet constructief.

beste albert, het is geen onwil, ik zie binnen de literatuur gewoon geen aanwijzingen of steun voor je opvatting dat autisme te genezen is. Daarom: als je die bronnen aandraagt, wil ik je graag geloven. Ik geloof niets, ik ga ervan uit dat het niet te genezen is zolang daar nog geen aanwijzingen voor zijn. Mocht morgen blijken dat het te genezen is, dan schaaf ik mijn standpunt bij. Zo werkt dat in de wetenschap.

[albert davinci]

Over de genezing van autisme wil ik graag wel een link of artikel zien, want ik vind er alleen maar die aangeven dat autisme niet te genezen is, net zoals in alle vakmatige literatuur staat. Het je dat albert? ben benieuwd!

Ik zou natuurlijk de vraag kunnen omkeren. Heb jij een artikel wat bewijst dat autisme niet te genezen is? Zolang we de oorzaken van AS en autisme niet kennen kunnen we noch een positieve noch een negatieve uitspraak doen over genezing. Dat is iets waar geen echte exacte wetenschapper het mee oneens zal zijn.

Nee, ik heb helaas nog geen artikel daarover. Als iemand er al van 'genezen' is dan zal iedereen in dat wereldje (psychiaters enzo) bij hoog en laag ontkennen dat hij ooit AS heeft gehad, dan zullen ze concluderen dat het een misdiagnose was. Dat krijg je nu eenmaal als er al zo'n stelling wordt ingenomen bij voorbaat terwijl er geen enkele wetenschappelijke basis voor is. Mensen die geen problemen meer hebben komen ook niet in aanraking met psychiaters hé.

Enneh, ik weet niet hoe het met jou zit, maar ik heb nog nooit gehoord van een onderzoek waarbij ze tienduizenden mensen met AS voor minstens 40 jaar hebben gevolgd. Dat de heren psychiaters eerst maar eens zo'n onderzoek doen en dan pas op basis van de uitkomst een stelling nemen en niet andersom.

Een been kan niet aangroeien, hersenen kunnen inderdaad een deel compenseren, maar een defect is niet te compenseren.

Dat hangt er maar net van af wat het defect is. Jij weet niet wat het defect is maar jij durft wel de stelling in te nemen dat al die verschillende defecten die bij de verschillende fysiologische vormen van AS voorkomen niet te genezen zou zijn?

Dat vind ik toch knap, ik kan het niet en voor mij is het mijn studie. Ik denk dat als ik het aan mijn profs van neurowetenschappen zou vragen dat zij het ook niet zouden kunnen.

Jij gaat ervan uit dat autisme puur een hardwareverhaal is.

Nee, waar ik van uit ga is iets complexer dan dat. Ik heb het overigens over AS en niet over autisme, zoals je weet heeft autisme veel ernstigere symptomen wat niet wilt zeggen dat mensen met AS niet even erg of erger lijden onder hun aandoening.

Als kind hebben ze een gebrekkige hardware, als volwassene hebben ze een goede hardware. Het probleem is dat bij de meesten van hun de software gebrekkig blijft omdat er bij hun geen goede begeleiding is. De software kan er namelijk makkelijker worden ingestopt wanneer ze kind zijn en dan zijn de sociale omstandigheden ook veel gunstiger daarvoor. Een kind kan ongegeneerd afkijken bij zijn familie hoe mensen sociaal met elkaar omgaan. Een volwassene die weinig sociale contacten heeft kan dat niet.

Een kind mag fouten maken op sociaal vlak, in voetbaltermen starten ze allemaal tegelijkertijd op een laag niveau en kunnen ze zich aan elkaar optrekken naar een hoger niveau (ik heb het over het niveau van sociaal functioneren.) Iemand met AS wordt veronderstel om in één keer bij het eerste elftal mee te doen en kan zich aan niemand optrekken. Hij zal weinig tot niet de bal krijgen en zodoende ook niet de ervaring opdoen om een betere voetballer te worden.

Dus ik ga er juist niet van uit dat het enkel een hardwareverhaal is. Ik ga er juist van uit dat de hulpverleners eens hoognodig een extra cursus programmeren moeten volgen.

Mensen met autisme missen een vaardigheid in sociale context de ander aan te voelen.

Sommigen die AS hebben leren dat toch wanneer ze ouder worden. Uiteraard zal iedereen die zich aan het dogma wilt vasthouden dat het niet mogelijk is om dat te leren op zoek gaan naar een alternatieve verklaring voor het feit dat ze dan wel gepast gedrag vertonen en dan verzinnen ze maar dat dat truucjes zouden zijn.

Ik krijg op mijn studie ook behoorlijk wat te horen over de geschiedenis van de wetenschap en deze fout hebben ze enorm vaak gemaakt hoor.

Uigaan van een verkeerde vooronderstelling en op basis daarvan met verkeerde verklaringen komen enkel omdat ze niet willen inzien dat hun vooronderstelling niet klopte.

Dus de andere hersendelen kunnen niet compenseren wat er in eerste instantie al niet was.

Nogmaals, dat hangt af van wat het gebrek is/was.

Ik weet niet wat jij van neurofysiologie afweet.

Als je een lob in zijn totaliteit mist dan ziet het er vrij somber uit, ja.

Dat is gelukkig meestal niet het geval. Meestal is er gewoon een disbalans die bij het ouder worden weer terug in evenwicht komt. Één deel van de hersenen is wat overontwikkeld, een ander deel is wat onderontwikkeld. Bij het ouder worden raakt dat deel wat minder ontwikkeld was weer beter ontwikkeld.

Maak niet de fout om te denken dat het enkel om de hersenmassa gaat. Was dat maar waar, dan zou ik met mijn lengte intelligenter zijn

Het draait in het functioneren van de hersenen om de complexiteit van de verbindingen tussen de neuronen. Dus zelfs als een deel van jouw hersenen wat minder weefsel heeft dan nog kan dat zich perfect goed ontwikkelen.

Hier zijn zowel fysische als als niet-fysische bewijzen voor.

- fysisch bewijs: Er zijn mensen geweest die een waterhoofd hadden en practisch geen hersenweefsel hadden (nog geen 10% van wat jij en ik hebben!) en toch een volledig normale intelligentie hadden. Ze konden ook volledig normaal functioneren. Ze misten nochtans heel wat meer dan een lobje.

- niet-fysisch bewijs: Uit intelligentietesten blijkt dat bepaalde componenten die bij kinderen met AS sterk onderontwikkeld zijn op latere leeftijd volstrekt normaal ontwikkeld zijn. Één test waarbij dat is gebleken, en die door een Amerikaanse universiteit is uitgevoerd, is de test naar het visueel geheugen.

Ook die wetenschapper van Cambridge Universitye (algemeen erkend als de beste universiteit in de wereld!) waar ik eerder naar verwezen heb heeft dat ondervonden met dat deel van zijn intelligentietesten (de vrouwelijke intelligentiecomponenten) waar de kinderen met AS zwakker presteren (weet je nog? de extreme male brain hypothese).

Kortom, de hersenen kunnen wellicht toch wat meer compenseren dan dat jij denkt. Ik wil je er ook even op wijzen dat ze nu heel wat meer hierover weten dan 10 jaar geleden. Ik weet niet wanneer jij gestudeerd hebt maar als dat al 10 jaar geleden is of nog langer ga er dan maar van uit dat een groot deel van wat ze jou hebben verteld op neurogebied niet klopt. Deze wetenschap is een piepjong kuikentje wat eigenlijk nu pas echt volwassen aan het worden is en in een stroomversnelling is geraakt dankzijk betere onderzoeksmethoden en een bredere basis van de mensen die dit vak beoefenen.

Overigens, zogauw er nieuwe kennis en inzichten zijn is het nog maar de vraag hoe lang het duurt voordat die kennis en inzichten de docenten van de hogescholen hebben bereikt.

Er is dus meestal helemaal geen sprake van compenseren van iets dat er niet was, er is sprake van het herstellen van een disbalans.

Heeft 1207 niet gezegd dat hij enkel een te kleine hypothalamus had? (PS, de hypothalamus is oa betrokken in het sociaal functioneren, de hormoonhuishouding en het geheugen). Hij mist niet eens iets in zijn hersenen.

Over de hypothalamus kan ik nog een interessante wetenschappelijke ontdekking meedelen hier, iets wat 10 jaar geleden nog niet bekend was.

Het blijkt zo te zijn dat het volume van de hypothalamus sterk kan veranderen tijdens het leven al naar gelang de stimualtie die het krijgt.

Één zeer interessant experiment waaruit dat is gebleken is het volgende:

In London moeten de taxichauffeurs (die bekend staan als de besten in de wereld) voor hun examen alle straten van London uit hun hoofd leren. Ze hebben met brain imaging technieken gemeten hoe groot zijn hypothalamus is aan het begin van hun opleiding. Na het behalen van hun diploma hebben ze weer dat volume gemeten. Wat bleek? De hypothalamus was sterk gegroeid. Alle soortgelijke experimenten die daarna zijn uitgevoerd hebben een soortgelijk resultaat gegeven. Zo blijkt het tevens te zijn dat de hypothalamus krimpt wanneer je een tijd lang niet hebt gestudeert.

Als dat geen sterk compensatievermogen is van de hersenen, wat dan wel? De hersenen zijn echt heel wat dynamische dan wat ze decennialang hebben wijsgemaakt aan de studenten. Vraag het maar eens aan deskundigen die neurowetenschapper zijn.

Inderdaad gaan de 2 topics door elkaar lopen. Dat komt vooral doordat de andere topic off-topic is geraakt. Het ging over de vraag ofdat Albert Einstein wel of geen AS heeft.

De conclusie is dat hij veel symptomen heeft maar dat het (vooralsnog) niet wetenschappelijk bewezen kan worden. Mijn zegen heb je dan ook om die andere topic te sluiten aangezien hij allan off-topic is en we het nu in 2 topics over hetzelfde hebben.

[albert davinci]

het is niet nodig de oorzaak van een ziekte of aandoening te begrijpen om de ziekte of aandoening te kunnen genezen.

Daar denken wij dan toch heel anders over.

trouwens, met dezelfde informatie denk jij dat het 'wel geneesbaar is'. Dat is toch niet logisch?

Dat vul jij nu voor mij in. Ik zeg dat zolang we niet de etiologie en pathologie kennen we niet wetenschappelijk kunnen bewijzen ofdat het wel of niet te genezen is. Dat ik er van overtuigd ben dat het wel te genezen is ligt in de lijn van verwachting op basis van alles wat ik weet van de hersenen, wat ik heb gezien bij iemand die autisme had en dat nu duidelijk niet heeft en wat ik heb gehoord van anderen zoals jouw collega Maarten.

Maar inderdaad, het kan vooralsnog wetenschappelijk niet bewezen worden net als dat niet bewezen kan worden dat het niet te genezen zou zijn. We kennen immers de etiologie en pathologie van autisme en AS niet. Dat staat in ieder geval vast.

eeh nee, dat weet ik niet dus spreek ik niet per sé tegen. maar daar gaat het hier toch niet over.  

Daar gaat het wel over omdat het een essentieel onderdeel is van de evolutie van deze aandoening. Enkel als er een zeer goede begeleiding is kunnen die kinderen zich optimaal ontwikkelen en pas dan kan je zeggen ofdat die kinderen als volwassene wel of niet volledig normaal kunnen functioneren.

bron svp  

Dat getal is bij wijze van spreken, dat leek mij wel duidelijk. Het gaat er om dat die kinderen veel van hun potentieel niet bereiken.

Bron daarvan? Kijk maar om je heen. Het ene autistische kind krijgt goede begeleiding en functioneert als volwassene (bijna) helemaal normaal, de ander krijgt geen goede begeleiding en zit de rest van zijn leven opgesloten in een instelling.

Als je ziet dat al die kinderen met goede begeldeiding ineens spectaculaire vooruitgang maken (denk bijvoorbeeld maar eens aan het verhaal van Maarten) dan kan je daar ook makkelijk uit afleiden dat al diegenen die geen goede begeleiding krijgen een groot deel van hun potentieel niet kunnen benutten.

Dat is een simpele afleiding.

Dat is al bekend, daar hoef je zelf geen autisme voor te hebben. Stel je voor dat dit als criterium zou gelden in de geneeskunde. En bovendien, kunnen begrijpen is iets anders dan kunnen genezen, zie hierboven.  

Dat je iets in het algemeen moet begrijpen om het te kunnen genezen dat heb ik boven al aangetoond. Natuurlijk, in het verleden hebben ze veel ziekten kunnen genezen met antibiotica en pennicilline terwijl ze niets van de ziekte begrepen maar dat is een heel ander verhaal. Antibiotia en pennicilline werken (of moet ik zeggen werkten?) zeer generiek omdat ze ingrepen op die elementen die veel virussen en bacteriën met elkaar gemeen hebben.

AS is helaas niet veroorzaakt door een virus of een bacterie en daar kan je dan ook niet zo'n generiek medicijn voor gebruiken. Voor AS is zeker inzicht nodig in de etiologie en pathologie om dat beter te kunnen behandelen.

Wat ik boven heb vermeld is nu wellicht bekend.

Kijk eens in de boeken en zoek maar op wat van dat alles 20 jaar geleden nog niet bekend was. Je zal verschieten. Als er 20 jaar geleden nog zo verschrikkelijk weinig begrepen werd van deze aandoening dan kan je rustig vaststellen dat er nu nog steeds veel niet begrepen werd.

Bovendien is van veel ziekten in de geneeskunde de exacte pathologie en etiologie bekend (zelfs op organellenniveau, lysosomale aandoeningen om maar iets te noemen). Het zijn de hersenaandoeningen bij uitstek waar we nog weinig van begrijpen. Dat zal nog wel beteren.

Een subjectief verhaal is geen argument om je overtuiging dat autisme te genezen is, te onderbouwen. Bovendien is er al helemaal geen controle op dergelijke ervarings- verhalen. Ik ken dit soort situaties trouwens ook, ze komen redelijk vaak voor. Autisme wordt overgediagnosticeerd, zoals we al bespraken.  

Helemaal mee akkoord. Vraag jezelf eens af waarom die verhalen allemaal nog subjectief zijn. Omdat er nog belachelijk weinig onderzoek naar is gedaan.

Dat het overgediagnosticeerd wordt dat geloof ik ook, dat krijg je automatisch als je geen fysiologische criteria hebt op basis waarvan je de diagnose kan stellen. Hopelijk komen die er zogauw we meer begrijpen van de etiologie en pathologie.

geloof niets, ik ga ervan uit dat het niet te genezen is zolang daar nog geen aanwijzingen voor zijn.

Dat is nu juist mijn punt. Zie je de tegenstelling in jouw zin. geloof niets maar je gelooft dat het niet te genezen is. Is het dan niet juist wetenschappelijker om te zeggen dat je op dit moment gewoon niet weet ofdat het wel of niet te genezen is. Dan beperk je je tot de feiten. Als je zegt dat het niet te genezen is dan beperk je je niet tot de feiten aangezien dat eveneens niet bewezen is.

Voor de rest neem ik van jou aan dat je probeert jouw mening te staven op de bewijzen, dat doe ik ook. Het is niet omdat bepaalde autoriteiten roepen dat AS niet te genezen zou zijn dat het daarom ook is. Zij hebben daar immers nog geen enkel bewijs voor kunnen aandragen en roepen wat ze geloven omdat de media daarom vragen. Het is nog maar de vraag hoe de autoriteiten van de toekomst daarover denken. Wetenschappers worden vaak pas een autoriteit ver nadat ze hun hoogtepunt hebben bereikt. Je wordt immers pas een autoriteit als je bekend bent bij het grote publiek en dan heb je jouw ontdekkingen al gedaan. Vergeet niet dat ook die autoriteiten van nu (vaak 50+ers) gevorm zijn door wat ze hebben geleerd tijdens hun studie en nu weten we dat dat lang niet altijd klopte. Dit kan de nodige invloed hebben wanneer ze geen bewijs hebben en op basis van hun geloof gaan roepen ofdat het wel of niet te genezen is.

[albert davinci]

Zoals ik al in het andere topic zei, we zijn nu in dit topic bezig over het onderwerp van het andere topic. We hebben het allang niet meer over Albert Einstein. Wat mij betreft mag deze dan ook gesloten worden en dat eventueel wat posts worden afgesplitst naar dat andere topic.

[Windsurfer]

Nou goed, daar komen we dan inderdaad niet uit. Geeft niet, even goeie vrienden.

Ik was wel geispireerd voor een nieuw topic over een punt van je waarover ik me oprecht verbaasde. oorzaak nodig om te kunnen genezen

nog even dit":

Dat is nu juist mijn punt. Zie je de tegenstelling in jouw zin. geloof niets maar je gelooft dat het niet te genezen is. Is het dan niet juist wetenschappelijker om te zeggen dat je op dit moment gewoon niet weet ofdat het wel of niet te genezen is. Dan beperk je je tot de feiten. Als je zegt dat het niet te genezen is dan beperk je je niet tot de feiten aangezien dat eveneens niet bewezen is.

ik stel heel duidelijk dat momenteel de stand is dat we het niet kunnen genezen zolang daar nog geen aanwijzingen voor zijn. dat is heel correct, mijn inziens. ook zeg ik erbij dat wanneer er morgen gedegen onderzoek beschikbaar komt dat het tegendeel laat zien, ik ook mee omga. Maar niet eerder dan dat moment.

[Henriette]

Zoals ik al eerder aangaf, iemand die al een vriend van mij is sinds wij kleuters waren heeft AS gehad. Als kleuter dachten ze dat hij autistisch was, als puber dachten ze dat hij misschien AS heeft en nu heeft hij practisch geen enkel symptoom meer, geen psychiater zou deze diagnose in ieder geval nog stellen.  

Daarom kan ik ook kwaad worden van de onbenullig van mensen. Eén autoriteit heeft ooit door gebrek aan kennis en inzicht geroepen dat AS niet 'geneesbaar' zou zijn en het middenkader praat hem maar dom na in plaats van zelf na te denken.

Kan het misschien zijn dat de jongen in zijn kleutertijd verkeerd gediagnosticeerd is? Een diagnose is eigenlijk ook maar een poging om iemand in een kader te plaatsen om te kunnen helpen. Ze zijn niet echt sluitend zeg maar.

[albert davinci]

Ik moet eventjes mezelf corrigeren. Nu heb ik al 2 keer per ongeluk Maarten gezegd terwijl hij ons in het verleden al had uitgelegd dat de afkorting Mrtn niet voor Maarten staat. Bij deze mijn exuces.

Nou goed, daar komen we dan inderdaad niet uit. Geeft niet, even goeie vrienden.  

Zo denk ik er ook over

ik stel heel duidelijk dat momenteel de stand is dat we het niet kunnen genezen zolang daar nog geen aanwijzingen voor zijn.

Dat 'ze' (ik neem aan dat jij doelt op de artsen, verpleegkundigen, maatschappelijk werkers enz) de aandoening niet kunnen genezen daar kan ik tot op zekere hooge wel mee akkoord gaan.

Er zijn natuurlijk ouders en kinderen met AS die dermate bijzonder zijn dat ze zelf een grotere progressie kunnen creëren dan dat vele professionals op dit moment kunnen bewerkstelligen.

Het is de wet van de grote getallen dat als er maar genoeg mensen zijn dat daar dan vanzelf hele bijzondere mensen tussen zitten die op de één of andere manier net wat meer zien dan de anderen en daardoor meer resultaat kunnen krijgen.

Met andere woorden, als iemand van alle symptomen van AS af geraakt dan is dat niet dankzij de professionele zorg, dan is dat dankzij hemzelf en evt. nog bepaalde mensen in zijn omgeving zoals de familie.

Kan het misschien zijn dat de jongen in zijn kleutertijd verkeerd gediagnosticeerd is? Een diagnose is eigenlijk ook maar een poging om iemand in een kader te plaatsen om te kunnen helpen. Ze zijn niet echt sluitend zeg maar.

Alles kan, ik heb al zo veel gekke dingen gezien en meegemaakt dat ik niets uitsluit.

Het lijkt mij wel heel onwaarschijnlijk dat de diagnose verkeerd was. Uiteraard is een diagnose niet sluitend bij veel syndromen. Er zijn wel aandoeningen waarbij een sluitende diagnose perfect mogelijk is (oa alle aandoeningen waarbij je een virus of een bacterie in het bloed kan aantonen). Echter als je niet weet wat de oorzaak en werking van een aandoening is dan moet je je noodgedwongen beroepen op symptomen.

Om antwoord te geven op jouw vraag. Hij had alle symptomen van autisme, de diagnose werd zonder veel nadenken gesteld heb ik gehoor. Ze zeiden dat hij enkel de lomschool zou kunnen doen en de rest van zijn leven in een instelling zou zitten. Hij begon pas op zeer late leeftijd te praten (zo laat dat dat niet meer binnen de normale variatie valt), hij had een slechte coördinatie, slechte sociale vaardigheden, overgevoelige reacties op prikkels.

Hij heeft gewoon normaal de basisschool gedaan en hij heeft later het VWO gedaan en woont nu gewoon op kamers in de stad waar hij studeert.

Zijn coördinatie lijkt, voor zover ik dat kan zien, ongeveer normaal te zijn. Misschien nog ietwat onhandig maar toch zeker niet erg.

Zijn sociale vaardigheden moeten wel nog wat beter worden maar zijn toch al dusdanig goed dat het mij opvalt dat de mensen die hem voor het eerst zien niets in de gaten. Het is pas na een paar maanden dat ze er achter komen dat er iets anders is bij hem.

Je kan dus nog wel zien bij hem dat er iets is maar het zou mij verbazen als een psychiater nu nog de diagnose AS zou stellen, ik kan zeker niet meer de symptomen in die mate waarnemen dat die diagnose gerechtvaardigd zou zijn.

Ik heb hem de laatste 10 jaar zo erg zien veranderen dat ik geneigd ben te denken dat hij over weer 10 jaar nog veel verder gaat zijn en daadwerkelijk de mogelijkheid heeft om er van af te geraken, in ieder geval symptoomloos te worden. Hij blijkt in staat te zijn om vriendschappen op te bouwen, ik zie wel dat hij nog wat onhandig er in is maar ik wijt dat meer aan een gebrek aan ervaring en oefening dan aan een gebrek aan vermogen. Het is al heel sterk gebeterd en ik zie nog lang geen stagnatie in zijn ontwikkeling.

Kan het dat hij een andere ontwikkelingsstoornis had dan AS die ook pervasief van karakter is maar etiologische en pathologisch anders werkt? Wie zal het zeggen maar het lijkt mij eerder zo dat hij heeft bewezen dat elk autistisch kind totaal anders is en heel andere perspectieven heeft, daarnaast blijkt dat de ernst van de aandoening op jonge leeftijd absoluut geen sterke indicator hoeft te zijn voor hoe ernstig de aandoening gaat zijn op volwassen leeftijd.

Over één iets kunnen we het met zijn allen eens zijn, vermoed ik. Het is van het grootste belang dat elk autistisch kind een optimale begeleiding krijgt met een optimale stimulatie zodat ze een eerlijke kans krijgen om hun volle potentieel te bereiken, hoe hoog of hoe laag die ook ligt.

[Windsurfer]

Een leuke discussie, ik ga toch nog even verder Albert, want ik denk dat we ergens langs elkaar heenpraten of elkaar echt niet begrijpen.

Dat 'ze' (ik neem aan dat jij doelt op de artsen, verpleegkundigen, maatschappelijk werkers enz) de aandoening niet kunnen genezen daar kan ik tot op zekere hooge wel mee akkoord gaan.  

Ik begrijp je voorbehoud 'tot op zekere hoogte' niet. 'officieel' kan men (nog) niet genezen. link trimbos inzake richtlijnen (consensus richtlijnen van de ggz)

Het lijkt mij wel heel onwaarschijnlijk dat de diagnose verkeerd was. Uiteraard is een diagnose niet sluitend bij veel syndromen. Er zijn wel aandoeningen waarbij een sluitende diagnose perfect mogelijk is (oa alle aandoeningen waarbij je een virus of een bacterie in het bloed kan aantonen). Echter als je niet weet wat de oorzaak en werking van een aandoening is dan moet je je noodgedwongen beroepen op symptomen.  

Om antwoord te geven op jouw vraag. Hij had alle symptomen van autisme, de diagnose werd zonder veel nadenken gesteld heb ik gehoor

Nu weet ik niet in welke tijd dit speelde, er is de laatste decennia veel kennisgroei geweest rond de relatief jonge term autisme, maar een diagnose autisme mag je heden ten dage enkel multidisciplinair stellen. Dus een medisch- psychiatrisch onderzoek, een psychodiagnostisch onderzoek, heteroanamnesen etc. Een diagnose die 'zonder veel nadenken gesteld' werd klinkt zeer onbetrouwbaar, helemaal als het om autisme gaat.

Kan het dat hij een andere ontwikkelingsstoornis had dan AS die ook pervasief van karakter is maar etiologische en pathologisch anders werkt? Wie zal het zeggen maar het lijkt mij eerder zo dat hij heeft bewezen dat elk autistisch kind totaal anders is en heel andere perspectieven heeft, daarnaast blijkt dat de ernst van de aandoening op jonge leeftijd absoluut geen sterke indicator hoeft te zijn voor hoe ernstig de aandoening gaat zijn op volwassen leeftijd.  

Hoogstwaarschijnlijk is er inderdaad sprake van een andere stoornis. Je hebt zeker gelijk dat elke autistisch kind anders is, maar dat is toch heel logisch zou ik zeggen. Het zijn namelijk allemaal verschillende mensen met een eigen persoonlijkheid. Over het beloop van autisme is daarom ook geen eenduidig verhaal op te hangen.

Uit studies is gebleken dat kinderen met autisme op volwassen leeftijd vaak voldoen aan de criteria voor (met name cluster A) persoonlijkheidsstoornissen. Maar goed, een persoonlijkheidsstoornis en een ontwikkelingsstoornis liggen in elkaar verlengde dus dat is niet zo vreemd.

Daarnaast stel je dat die persoon die je kent de afgelopen 10 jaar veel verbeterd is. Hij leert dus erg goed omgaan met zijn handicap. Je rechtvaardigt echter naar mijn mening wel erg makkelijk de verwachting dat deze goede manier van omgaan met zijn handicap zal leiden tot volledige 'genezing'. De eerste casus van iemand die als kind zorgvuldig gediagnosticeerd wordt als autistisch, en die volkomen geneest, moet nog beschreven worden.

Over één iets kunnen we het met zijn allen eens zijn, vermoed ik. Het is van het grootste belang dat elk autistisch kind een optimale begeleiding krijgt met een optimale stimulatie zodat ze een eerlijke kans krijgen om hun volle potentieel te bereiken, hoe hoog of hoe laag die ook ligt.

zeker waar, omdat gebleken is dat met goede begeleiding de kwaliteit van leven en het omgaan met autisme erg verbetert kan worden.