[quote]Blijft mijn conclusie nog steeds staan, dat als het licht van ver komt en onderweg door vele zwaartekrachtinvloeden fotonen energie op die manier verliest en ombuigt langs zwaartekracht objecten, dat de golflengte langer word door ombuiging en energie verlies.[/quote]
 
Zoals ik schreef, in de sterrenkunde wordt rekening gehouden met gravitationele roodverschuiving (dus roodverschuiving door zwaartekrachtsinvloeden). Maar er is natuurlijk ook gravitationele blauwverschuiving. Jij lijkt te denken dat een foton gedurende zijn reis door het universum energie verliest omdat het zich een aantal keren uit een gravitatieput omhoog moet werken. Dat klopt, maar dit is slechts het halve verhaal, want even zo vaak valt dat foton in zo'n zwaartekrachtsput, waarbij het aan energie-inhoud wint (blauwverschuiving).
 
Veruit de belangrijkste oorzaak voor de universele roodverschuiving van licht (hoe verder weg hoe meer roodverschuiving) is de expansie van het heelal, de zogenoemde kosmologische roodverschuiving ([url=https://nl.wikipedia.org/wiki/Roodverschuiving#Kosmologische_roodverschuiving]KLIK[/url]).

[quote="Michel Uphoff"]
Dat zijn wel heel veel "stel dat's" en vermoedens.
 
Eerlijk gezegd word ik niet wijs uit jouw betoog. Kan je kort samenvatten waar je nu op doelt, want zo kunnen wij er niets mee.
[/quote]
  
Volgens nieuwe theorie informatie 2018 verlies fotonen aan energie door ontsnapping aan zwaartekracht, wat resulteert in het waarnemen van roodverschuiving.
Foton verliest aan energie om aan zwaartekracht te ontkomen vanuit een zwart gat of neutronenster

Dus mijn eerdere verhaal klopt dan wel dat golflengte langer word als het licht langs zwaartekrachten in de ruimte wat ombuigt maar dat fotonen tegelijk ook aan energie verliest dat resulteert ook in roodverschuiving.
Blijft mijn conclusie nog steeds staan, dat als het licht van ver komt en onderweg door vele zwaartekrachtinvloeden fotonen energie op die manier verliest en ombuigt langs zwaartekracht objecten, dat de golflengte langer word door ombuiging en energie verlies.
Zodat zo ik het zie, de ruimte-tijd niet uitdijt maar door invloed van verzameling aan miljarden zwaartekrachtobjecten in de richting waar we kijkend op inzoomen, ons doet inzien dat de ruimte-tijd uitdijt met wat wij meten in roodverschuiving, en zo dus uitgaan vanuit een verkeerde conclusie.

Met de gravitationele roodverschuiving ([url=https://en.wikipedia.org/wiki/Gravitational_redshift]klik[/url]) wordt natuurlijk rekening gehouden in de sterrenkunde.

 Foton verliest aan energie om aan zwaartekracht te ontkomen vanuit een zwart gat of neutronenster

 Dus mijn verhaal klopt dan wel alleen dat golflengte langer word die samen gaat met Redshift als

 resultaat komt dan door energie verlies als het licht van ver komt en door vele zwaartekrachten foton zijn energie op die manier verliest.

Wat ik probeer uit te leggen...

Is dat zwaarte kracht iets teweeg brengt in onze waarneming, het buigt af, en daarmee roodverschuivingswaarneming veroorzaakt, dat hoe dieper de de ruimte in kijken hoe meer we rekening moeten houden met het aantal aan toenemende zwaartekrachten de verte in, dat daardoor onze waarneming niet is wat we denken te meten, in roodverschuiving. Mogelijk is het uitdijen van ruimte in tijd wat we zien, onder invloed van verzameling van zwaartekrachten in de richting waar we kijken.

Dat zijn wel heel veel "stel dat's" en vermoedens.
 
Eerlijk gezegd word ik niet wijs uit jouw betoog. Kan je kort samenvatten waar je nu op doelt, want zo kunnen wij er niets mee.

Zo ik het zie, stel dat we verkeerde conclusies trekken van onze waarnemingen....

En sinds 2018 met nieuwe denkwijze dat fotonen energie verliezen bij het ontsnappen van zwaartekracht.

Kan dit ook zo bezien worden als ombuiging.s theorie zie hieronder...

 

Ik blijf bij mijn standpunt van 2013, dat de ruimte heel veel groter en ouder is dan 13,8 miljard lichtjaar oud dat wij in het verleden kunnen zien door roodverschuivings-beperking, en voorspel ik alvast dat met nieuwe projecten en technieken om dieper de ruimte in te kunnen kijken, nu via radiotelescopen ook in het diepste diepte Melkweg clusters en veel zware en super zware zwarte gaten gaan vinden, en tot conclusie zullen komen dat ruimte-tijd eindeloos doorgaat, met daarin het ontstaan van, en sterfte van.
En dat roodverschuiving grotendeels komt door zwaartekrachten in de ruimte, hoe dieper we de ruimte in kijken hoe verder de lichtgolven uitgerekt worden door ombuigingen van zwaartekrachten langs miljarden melkwegstelsels en super zware objecten waar geen licht meer uit kan ontsnappen, maar het achterliggende licht wel kan ombuigen waardoor de golflengte uitgerekt wordt, en dat maal zoveel miljarden keer voordat wij dat ontvangen licht kunnen waarnemen, lijkt het op uitdijing als visueel meetbaar roodverschuiving.
zie het als miljarden radio zenders in de ether , waardoor veel ruis storing ontstaat door overlappende gelijkwaardige signalen op die frequentie.
En sommige goed doorkomen die of heel krachtig zijn, of nabij zijn.
Waar ik op doel is de horizon van een zwart gat dat heel ruim kan zijn in afstand, tussen het zwarte gat en de ruimte afhankelijk hoe krachtig de zwaartekracht is van het zwarte gat object.

probeer ik te verwoorden met relatieve waardes en vergelijkingen van ervaring als zendamateur.
Stel.... een radio zender van 1 Watt en 1 meter van de zendmast geeft op een meter een waarde aan, stel 10, en bij een afstand van 2 meter de gemeten waarde 3 is.
Nu gaan we het vermogen van de zender vergroten naar 10 Watt, om dan de gemeten waarde 10 weer te zien moeten we veel verder van de zendmast gaan staan, zeg ergens tussen 5 en 6 meter, Om de waarde 3 te meten moeten we nu tussen de 20 en 30 meter van de zendmast gaan staan.
valt het muntje?
Nu gaan we het vermogen X 1000 verhogen 10.000 Watt, om dan de waarde 10 weer te meten moeten we tussen de 5000 en 6000 meter van de mast gaan staan, en om de waarde om en nabij 3 te meten moeten we op een afstand gaan meter ergens tussen 20000 en 30000 meter.
Stel dat die 10 een horizon grens is van een zwart gat, en de waarde tussen 10 en 3 een roodverschuiving geeft door golflengte uitrekking, naarmate steeds dichter bij 10 een maximale rood verschuiving, want bij waarde 11 verdwijnt het licht in het zwarte gat, verder weg richting waarde 3 en lager steeds mindere rood verschuiving.
Stel dat er miljarden zwarte gaten zijn waardoor de waarde lager dan 2 uitzonderlijk wordt afhankelijk van locaties in de ruimte.
Stel dat we in een gemiddelde waarde van 3 zitten in onze ruimte en kijken we overal in de ruimte waar we roodverschuiving zien, en dat hoe verder weg overal de gemiddelde waarde 3 is dan blijven we dus toenemende rood verschuiving waarnemen naarmate we steeds dieper de ruimte in kijken, ook als we kijken naar locaties waar de waarde lager dan 3 is, immers wij zitten in de waarde van 3, en alles wat lager is zien wij ook als rood verschuiving op langere afstanden van ons.
Alles wat hoger dan 3 is zal de roodverschuiving sterker toenemen op steeds kortere afstanden richting het zwarte gat. Zodat voor onze waarneming naarmate we dichter naar het zwarte gat inzoomen we ook roodverschuiving zien, maar ook heel ver weg in deepspace waar door miljarden sterrenstelsels met hun verzameling van zwaartekrachten tussen ons en veel verder weg, het licht daarvandaan steeds meer in golflengte van roodverschuiving verlengt word door ombuigingen van het licht langs zwaartekrachten.

(p.s. licht zijn fotonen)
Het gaat mij hierom dat in de gehele ruimte mogelijk een en al zwaartekracht aanwezig is van het zwaarste waar wij naartoe verplaatsen, ook al lijkt het dat als we in de ruimte zijn geen zwaartekracht voelen, door onze eigen minimale massa in omloopbaan om de dichtstbijzijnde zwaardere object, planeet of zon.
Ook vermoed ik dat er een relatie aanwezig is, dat hoe dichter objecten bij het zwarte gat bevinden het object zelf ook zwaarder wordt, dat en mede tezamen door eigen eigenschappen van het opbranden van hun elementen en fusie.

..........

space inflation, as I see, is it possible by all the gravity's in deep space around us? that visual let us think space inflation is as it is.

But I think there is a forgotten option, mass of so many gravity and this is resulting into Redshift! between us and the more further away sources.

light >> gravity Redshift >> gravity Redshift >> gravity Redshift >> and that by so many gravity objects and distance let us think as we see the space is expanding, by how more Redshift how faster space is expanding. This is as I think from the results of so many kind of gravity in space that forced the wave of photon into a longer wave.

[url=https://www.youtube.com/watch?v=0uj0HZ3HLFw&fbclid=IwAR0cfzqd4cZ9K4wy3Ljm2ic5Iy89Hovo0ZbQJgmeM5pHdWLKuSNGscMmFwk]https://www.youtube.com/watch?v=0uj0HZ3HLFw[/url]

[quote][quote]Maar het bleek dat op alle hemellichamen sprake was van roodverschuiving, dus alles verwijderde zich van ons af.[/quote]

dat bedoelde ik :roll: maar als je het dus terug redeneert, alles komt terecht op 1 punt: de big bang, of een ander soort punt.[/quote]



Als je redeneert dat alles van ons afbeweegt, ja.

Als je simpelweg roodverschuiving hebt ontdekt, nee.

[quote]Maar het bleek dat op alle hemellichamen sprake was van roodverschuiving, dus alles verwijderde zich van ons af.[/quote]

dat bedoelde ik :roll: maar als je het dus terug redeneert, alles komt terecht op 1 punt: de big bang, of een ander soort punt.

Het zit eigenlijk zo met die roodverschuiving en de zwaartekracht:

Neem 2 waterstof atomen die in de zelfde aangeslagen toestand verkeren. De ene bevind zich op zee-niveau, de andere bevindt zich hoger. Onze 2 atomen verkeren in dezelfe energie toestand, maar hebben niet dezelfde energie. De hogere atoom heeft een extra hoeveelheid potentiële energie omdat dit atoom zich hoger bevindt. Deze energie kan vrijkomen als het atoom naar zee-niveau valt an daar botst. (dit alles in een vacium opstelling).

We hebben dus onze 2 atomen in de zelfde aangeslagen toestand maar de ene bevind zich op zee-niveau, en de andere bevind zich hoger. Wanneer beide atomen nu van aangeslagen toestand, naar grondtoestand gaan, zullen ze beide een foton uitzenden.

We zullen waarnemen dat de energie van het foton uitgezonden op zee-niveau lager is dan de energie dat uigezonden is door het hogere waterstof atoom. Dit is omdat de totale energie van het hogere atoom hoger was, en de energie om van de aangeslagen toestand naar de grondtoestand te gaan moet voor allebij de atomen evenredig zijn met de totale energie van hun atoom.

[quote]door de roodverschuiving nam men toch waar dat het heelal steeds uitdijde? of was dat iets anders?[/quote]



Niet helemaal, er is roodverschuiving en blauwverschuiving, toen deze effecten werden ontdekt, ging men er van uit dat ze evenveel blauwverschuiving als roodverschuiving in het heelal zouden aantreffen. Maar het bleek dat op alle hemellichamen sprake was van roodverschuiving, dus alles verwijderde zich van ons af. En daaruit kon men redeneren dat het heelal niet statisch was maar zich expandeerde. Dus indirect is roodverschuiving wel een oorzaak van het ontdekken van het uitdijende heelal.

door de roodverschuiving nam men toch waar dat het heelal steeds uitdijde? of was dat iets anders?

[quote]nee wat ik bedoelde, is da tje toch daarmee meet dat het heelal uitdijt, en als je terug redeneert komt alles samen tot een punt: big bang (noem eens een fenomeen dat meuk allerlei kanten op smijt, juist een explosie)[/quote]



Ik zou niet weten hoe je met roodverschuiving de big bang zou kunnen verklaren. Ga je gang en vertel. :roll:

nee wat ik bedoelde, is da tje toch daarmee meet dat het heelal uitdijt, en als je terug redeneert komt alles samen tot een punt: big bang (noem eens een fenomeen dat meuk allerlei kanten op smijt, juist een explosie)

[quote]oja, is roodverschuiving niet een bewijs voor de big bang (als je terug redeneert: alles dijt uit, dus alles moet een begin punt hebben gehad)[/quote]



Roodverschuiving is gewoon dat licht wordt gereflecteert door bijvoorbeeld een planeet, de frequentie van licht verschuift dan naar boven of naar beneden doordat de planeet beweegt. Zwaartekracht heeft geen directie invloed op roodverschuiving, wel een indirecte: de zwaartekracht zorgt ervoor dat die planeet bijvoorbeeld beweegt.

[quote][quote='hallo1979']Een foton is eigenlijk al af als het wordt uitgezonden. Zwaartekracht kan licht afbuigen maar niet veranderen in een andere frequentie[/quote]



Hmm... volgens mij heeft pluto gelijk, ik kan me toch echt herinneren dat ik ook gelezen heb dat als je een foton recht naar boven stuurt vanaf de aarde deze energie verliest (doordat de foton tegen het zwaartekrachtveld van de aarde in moet reizen) en dat komt tot uiting in het groter worden van de golflengte.[/quote]



Klopt. Dit is trouwens niet eens een gevolg van de algemene relativiteitstheorie, maar van het equivalentieprincipe. Als je 2 waarnemers hebt die achtermekaar bewegen met een versnelling a, en de ene zendt een foton naar de ander, zul je ook een frequentieverschuiving zien. Volgens het equivalentieprincipe zal locaal, bijvoorbeeld op aarde, de situatie hetzelfde zijn in een zwaartekrachtsveld. Je kunt dit makkelijk narekenen, en het resultaat is dus dat een zwaartekrachtsveld de frequentie van het foton verandert.