Ik heb me altijd al afgevraagd of een object reizende met een hogere snelheid dan de lichtsnelheid voor een mens nog waarneembaar is...

of verdwijnt het dan in een zwart gat?

Teleportatie zou op zich weinig energie hoeven te kosten als het informatie is die geteleporteerd gaat worden. Het probleem zou dan zijn: de hoeveelheid energie die nodig is om bv een object om te zetten in informatie, daarna te teleporteren, en daarna terug te converteren naar een object.

Logischerwijs zou teleporteren van een mens giga-energie kosten want dan zou in de praktijk een mens met een zo hoge snelheid getransporteerd moeten worden dat het niet meer waarneembaar is (om de illusie te wekken dat er geteleporteerd wordt).

Een bliksem opvangen en laden in accu's?

Dit topic stelt de vraag dat teleportatie weinig energie kost als ik het goed begrijp; ik vraag me wel eens af of energie geteleporteerd zou kunnen worden,dan zijn er geen stroomkabels meer nodig.Een energiebron in de ruimte die energie teleporteert naar verdeelstations en die weer,etc.

Ik begrijp je niet helemaal... wat je volgens mij hier beschrijft is juist een experiment waarbij je je beperkt tot één deeltje. Maar dat probleem wordt juist opgelost op het moment dat je verstrengeling toepast.

Ik heb 2 deeltjes die precies tegenovergestelde spin hebben. Ze mogen in een willekeurige superpositie van eigentoestanden van Sz  zitten, zolang de twee toestanden maar tegengesteld zijn: |1> = -|2>. Dan geldt dus voor zowel Sx, Sy en Sz dat de verwachtingswaarde van het 2-deeltjes systeem nul is.

Ik heb 2 deeltjes die precies tegenovergestelde spin hebben. Ze mogen in een willekeurige superpositie van eigentoestanden van Sz  zitten, zolang de twee toestanden maar tegengesteld zijn: |1> = -|2>. Dan geldt dus voor zowel Sx, Sy en Sz dat de verwachtingswaarde van het 2-deeltjes systeem nul is.

eendavid schreef:

Math-E-Mad-X schreef:
Is dat zo? maar zou je dan niet de wet van behoud van impulsmoment schenden?

Van tevoren hebben we immers evenveel spin up als down en dankzij verstrengeling zal dat zo blijven.

Deze redenering lijkt me niet te kloppen voor 1 spindeeltje, laat staan voor een complexer systeem. Immers, stel het systeem is in een eigentoestand S_z,tot|f> =A|f>. Meet ik nu S_x,tot, dan zal hierdoor S_z,tot niet behouden blijven, want beide operatoren commuteren niet . Hierbij blijft S² wel behouden.

De cruciale fout in het gedachtenexperiment is de volgende. Je verstrengelt wat deeltjes tot een gekoppelde toestand, zodat S_z,tot "behouden blijft". Zo'n toestand bestaat, want [H,S_z,tot]=0. Tot zover geen probleem. Echter [S_z,tot,S_x,i]

\(\neq\)

0, zodat S_z,tot niet meer behouden blijft: de gekoppelde toestand is geen eigentoestand van de observabele die je meet en gaat over naar een (deels) ongekoppelde.S_z,tot is niet behouden. (onnodig te zeggen dat (S_tot)² wel behouden blijft)

Math-E-Mad-X schreef:Is dat zo? maar zou je dan niet de wet van behoud van impulsmoment schenden?

Van tevoren hebben we immers evenveel spin up als down en dankzij verstrengeling zal dat zo blijven.

eendavid schreef:

Math-E-Mad-X schreef:
Maar stel nou, dat ik niet Sz maar Sx zou gaan meten... dan zal ieder deeltje na de meting in een x-eigentoestand zitten.

Ik vrees dat je hierdoor de verstrengeling verbreekt, hoewel ik niet zeker ben..

Maar stel nou, dat ik niet Sz maar Sx zou gaan meten... dan zal ieder deeltje na de meting in een x-eigentoestand zitten.

eendavid schreef:mijn besluit:

*raakt zelf verward*  

we kunnen kwantuminformatie sneller doorsturen dan het licht. Het is echter conceptueel onmogelijk om zelf op te leggen wat deze informatie is. Dit is tevens niet in tegenspraak met causaliteit: A kan net zo goed een gevolg zijn van B dan andersom (dit is idem voor het uitwisselen van virtuele deeltjes). Er zijn dus geen problemen, maar mijn "I don't like it"-visie is niet toepasbaar op kwantummechanica.