Voor mij is het antwoord op physicsforums niet helemaal verdduidelijkend. Hopelijk komt er verdere verduidelijking na mijn reactie.

Wat de tweede vraag betreft. Bij een twee-spletenexperiment werk je in principe met golfpakketjes, niet met oneindige vlakke golven. Maar het is wel zo dat vlakgolven als ideaal model worden gebruikt in berekeningen. Als het golf pakketje dat de korte weg neemt arriveert is het andere golfpakketje er nog niet. Als je dan gaat rekenen kan je in principe nog interferentie hebben met een verre uitloper van het eerste golfpakket. Ik denk dat je in die richting het antwoord moet zoeken.

Dank! Moet er nog eens over nadenken, kennelijk is het geen alles of niets kwestie en wordt de interferentie des te meer verstoord naarmate je de deeltjes op hun weg des te beter observeert. Waarbij het dan nog steeds de vraag blijft wat precies voor observeren mag doorgaan.

En hoe zit het met mijn tweede vraag?

Ik heb de eerste vraag hier gepost op physics forums.

Mooi! Eigenlijk zijn het twee verschillende vragen: een over in hoeverre de impulsopname van het scherm met de spleten als een meting kan gelden, en een over de vraag wat er gebeurt als je de plaats en tijd van aankomst op de achterliggende plaat meet om daaruit te berekenen door welke spleet het deeltje (of foton) is gegaan.

Ik zal de vraag eens stellen op physicsforums.

Professor Puntje schreef: ↑ma 29 dec 2025, 19:36 Uit de impuls die het scherm met de spleten bij het passeren van het elektron opneemt volgt toch niets over de spleet waardoor het elektron gaat?

In dit geval zal er geen interferentie zijn op het achterliggende scherm. De uitleg van Wvnl1 in zijn eerste reactie is volgens mij correct.
Bij een zware plaat is de impulsopname niet te lokaliseren. Bij een lichte plaat wel.

En de grap is dat het meten van de tijd en plaats van inslag pas op het allerlaatst wel of niet gebeurt. Hoe kan dat met terugwerkende kracht bepalen of er wel of niet interferentie optreedt?

vijv schreef: ↑di 30 dec 2025, 15:41 Voor mij is het wat lang geleden, maar ik dacht dat de kern van het twee spletenexperiment juist was dat je niet kon bepalen welke weg het deeltje aflegt. Bij elke poging ( en dus meeting) om te bepalen welke spleet het deeltje neemt verstoor je het golfpatroon.

Dat klopt, de vraag die we in dit topic nu proberen te onerzoeken is of de impuls van het scherm met de 2 spleten als geheel meten als een verstoring telt. De tweede vraag is hoe het zit met het meten van de tijd tot de inslag.

Je zou kunnen zeggen dat in de figuur in mijn eerdere post met het groene scherm de afstand tussen A en B een paar lichtseconden is. Dan zou je aan de hand van het tijdstip van de detectie kunnen zien of het foton via A of B is gekomen. In dat geval zal het stralingspatroon niet de tijd gehad hebben om zich op te bouwen omdat het verstoord is door de meting op het scherm. Dat voelt niet goed aan. De 'golpakketten' die via A en B lopen hebben niet echt meer de kans om te interfereren.

Op zich is interferentie bekeken vanuit het golfkarakter heel eenvoudig - basisprincipes van niet-relativistische QM zijn op zich niet zo moeilijk - maar als je de link gaat leggen met de echte wereld zoals wij hem kennen, wordt het altijd heel verwarrend.

Voor mij is het wat lang geleden, maar ik dacht dat de kern van het twee spletenexperiment juist was dat je niet kon bepalen welke weg het deeltje aflegt. Bij elke poging ( en dus meeting) om te bepalen welke spleet het deeltje neemt verstoor je het golfpatroon.

Wellicht is het handiger om met fotonen te werken, want daarvan is de snelheid al bekend. Stel je meet het tijdstip waarop een foton wordt afgevuurd en de plaats en tijd waarop het op de plaat achter het scherm aan komt. Daaruit valt dan te berekenen welke spleet is gekozen. Dus zou je zo het interferentiepatroon kunnen verstoren...?

Dat is dan wel vreemd want die metingen spelen zich buiten het gebied af waarin de fotonen bewegen.

Professor Puntje schreef: ↑di 30 dec 2025, 11:15 Overigens zou je ook uit het tijdstip en de snelheid waarop het elektron wordt afgevuurd en het tijdstip en de plaats waarop het de plaat treft uit kunnen rekenen welke spleet het heeft genomen. Maar dat verstoort het interferentiepatroon kennelijk ook niet. Of verbiedt Heisenberg dat?

Dat gaat volgens mij de interferentie wel verstoren. Op mijn plaatje is de weg via A naar het inslagpunt korter dan via B. Als je al gaat meten op een tijdstip dat de golf via B er nog niet geraakt kan zijn, dan beïnvloedt je de interferentie denk ik.

Het was zeker niet de bedoeling van mijn vorige post om de tijd om te keren. De invloed is van de 'meting' bij de spleten op de inslag op het detectiescherm. Niet andersom in de tijd.

Dat voorbeeld negeert het tijdsverschil tussen het passeren van het scherm met de spleten en de aankomst op de plaat daarachter. De vraag is of de opgenomen impuls door het scherm met de spleten het later optredende interferentiepatroon op de plaat beïnvloedt. Die eventuele invloed gaat - neem ik aan - dan voorwaarts in de tijd. Het zal niet zo zijn dat de plaats waar het elektron de plaat treft teruggaande in de tijd bepaalt of en in welke mate het scherm al eerder bij het passeren van het elektron in beweging is gekomen. Anders gezegd: waar het elektron de plaat treft is bij het passeren van het scherm nog niet bekend, en kan dus ook geen rol spelen bij de eventuele afbuiging tijdens het passeren van het scherm.

Overigens zou je ook uit het tijdstip en de snelheid waarop het elektron wordt afgevuurd en het tijdstip en de plaats waarop het de plaat treft uit kunnen rekenen welke spleet het heeft genomen. Maar dat verstoort het interferentiepatroon kennelijk ook niet. Of verbiedt Heisenberg dat?

Je hebt dus een deeltje dat wordt afgeschoten en uiteindelijk het scherm raakt. Bestaat er een verband tussen het gevolgde traject van het deeltje — via spleet A, spleet B of via beide — en de impuls die door het scherm wordt opgenomen?