9 jaar, 8 maanden, 2 dagen en 49 minuten later... maar misschien hebben mensen die deze vraag lezen er nog iets aan.

Het zit denk ik zo:
1. Groeihormoon vrijgesteld uit de melkklier (door bijv. progesteron)
2. Insulineresistentie door de redenen die je zelf vermeldde
3. Glucose kan niet opgenomen worden door de cellen --> Hyperglycemie
4. B-cellen in de pancreas zullen meer insuline produceren, maar tevergeefs
5. Uitputting van de B-cellen (is per definitie diabetes mellitus)

Goeie middag!

Ik heb vernomen dat chronische oversecretie van groeihormoon (GH) leidt tot insuline-resistentie; want de acute metabole effecten van GH bevatten oa stimulatie van de lipolyse in vetweefsel; inhibitie glucose-opname door de spieren en stimulatie gluconeogense in de hepatocyten. Deze effecten werken de werking van insuline tegen op deze weefsels en worden daarom ook wel "anti-insuline" of "diabetogene" effecten van GH genoemd.

Lange termijn effecten van GH: GH promoot weefselgroei via IGF-I (=somatodmedine = insulin-like-growth-factor-I). Dit IGF-I kan dus hypoglycemie uitlokken en oefent nog andere insuline-achtige effecten uit; nl in het vetweefsel bevordert het de lipogenese en remt het de lipolyse.

Nu ben ik helemaal in de war. Want acuut zou GH dus "anti-insuline" werking vertonen; terwijl het hormoon op lange termijn-uitscheiding via IGF-I voor "insuline" effecten zorgt. Maar bij chronische uitscheiding van GH kan wel diabetes ontstaan en insuline-resistentie? ](*,)

Zou iemand dit kunnen verklaren? :eusa_whistle:

Groetjes van een verward iemand!