Ik vind het begin van dit onderswep zoiezo heel slecht: Dat iets uit het niets knalt.. Tuurlijk knalt het niet uit het niet, waarom niet? Omdat 1. het idee niets gebonden is aan tijd en ruimte en die ontstonden pas bij de oerknal, dus voor de oerknal was er niet iets en ook niet niets. Tenminste niet dat wij weten en dat zullen we ook nooit weten. De big bang ontstond namelijk uit een singulariteit en wat is nou juist een kenmerk ervan, dat alle natuurkundige wetten er ophouden.
Zie het als een logboek van een bepaalde tijd die elkaar opvolgt. Als je middenin ergens een deel weghaalt kan je niet meer achterhalen wat er voor gebeurde. Hier eerst uitleg: voor complete verhaal zie:
http://sciencetalk.nl/forum/index.php?s...3Bamp%3Bst%3D25
25 May 2009, 11:38
De waarschijnlijk grootste vraag van de mensheid die jij stelt namelijk: Waar komen we en alles anders vandaan?
Stephen Hawking heeft theoretisch bewezen dat het heelal begon uit een singulariteit: Een punt in de ruimt waar oneindige massa & energie zit in een oneindig grote dichtheid:
Meneer Hubble heeft de zogenaamde roodverschuiving ontdekt, oftewel, dat elk sterrenstelsel van ons af beweegt met een steeds grotere snelheid. (Meer uitleg: Wiki - roodverschuiving) Als je dit terug draait kom je dus op een punt waarop al die massa zich op 1 punt bevond. Dit punt is een singulariteit.
Wat is een singulariteit?
Neem een gebroken functie in een grafiek. De functie nadert de 0 steeds meer (0,1 - 0,01 - 0,001 etc..) maar hij bereikt 0 nooit. Als je 0 als variabele in de functie invoert krijg je ook geen antwoord, we weten dat de functie naar de 0 toe gaat maar als we 0 invoeren gaat er iets mis.
In deze uitleg is 0 een singulariteit.
Bij de extreme omstandigheden in het oerknal singulariteit (stel je voor dat het hele universum in een oneindige kleine ruimte wordt gestopt) vervallen alle natuurweten en houdt tijd en ruimte dus op met bestaan. Om de volgende stap te begrijpen is een geestelijke omklap nodig. Namelijk dat onze tijd begon met een singulariteit (circa 15 miljard jaar geleden) en wat daar voor bestond nooit achterhalbaar is en ook niet belangrijk is aangezien de weten naar waar ons heelal zich gedraagt pas ontstonden na de singulariteit. Deze verschikkelijke grote en naar ons idee belangrijke vraag heeft dus ongeacht zijn antwoord geen enkel gevolg op het voor ons bekende universum.
Wat mij vooral boeit is de onkracht van de mens, met deze bewezen stelling is aangetoond dat de mens niet alles kan weten en begrijpen en dat er altijd vragen als deze zullen blijven bestaan. Het voelt een beetje alsof iemand in je nabije omgeving dood gaat en je hem verschikkelijk mist en wilt dat hij terugkomt :
De voor de mens belangrijkste vraag aller tijden is niet instaat beantwoord te worden.
Je kan niet zeggen dat de big bang uit het niets onstond want het begon uit een (theoretisch) oerknal singulariteit.
Zoals verhaal hier boven kan je geen informatie meer achterhalen en vormt een singulariteit eigenlijk een soort onbreekbare muur in tijd en ruimte. Maar we kunnen wel theoretische veronderstellingen doen,
door te bedenken: Hoe ontstaat een singulariteit? Misschien zie je hem al aankomen, een singulariteit ontstaat doordat massa instort met een waarde > kritische waarde, oftewel de instorting gaat oneindig door. Voordat het singulariteit ontstond moet er dus een moment zijn geweest dat het singulariteit nog NIET bestond, deze voorstelling lijkt verdacht veel op ons universum.
Ons universum kan naar ons huidige beeld 3 kanten op:
1. Het blijft eeuwig uitdijen, de zwaartekracht naar het middin is niet groot genoeg om de uitdijende kracht op te heffen en te keren.
2. Het vlakt langzamer hand af, de uitdijeing wordt steeds kleiner en streeft langzamer hand naar een evenwicht toe (wat nooit wordt bereikt.
3. De uitdijende kracht wordt gekeerd en het universum begint weer in te storten. In dit geval ontstaat een singulariteit zoals het oerkanl singulariteit.
Onze kennis is niet groot genoeg om al een kloppende uitspraak hierover te doen maar er zijn een aantal bewijspunten, die ook elkaar weer tegenspreken. Allereerst, je kan zeggen dat de 'motor' die het heelal liet uitdijen stil licht en er geen energie meer wordt toegevoegd aan de uitdijeing, aangezien de zwaartekracht alleen van plekken komt waar ruimtetijd al is geweest heb je dus een kracht: uit = 0, in = >0 . De uitdijende kracht neemt langzamerhand af en komt tot een keerpunt. Maar hoe verklaar je dan de roodverschuiving? En helaas is het heelal niet een mooie kwadratische functie die afneemt en toeneemt volgens een bepaalde voorspelbare formule. Deze theorie zou namelijk stellen dat de uitdijende kracht sinds het 'begin' steeds minder zou moeten worden. Toch als je een grafiek van de uitdijeing bekijkt zie je dat hij na de eerste seconde enorm is versneld. In plaats van een mooie parabool krijg je dus een soort parabool met naar ons huidige weten 1 'knik' erin, die de hele parabool meteen ontkrachtigt, maar wie weet hoeveel meer van deze knikken volgen. Ik zelf ben er toch op een of andere manier van overtuigd dat het heelal instort en weer een nieuw heelal vormt.
Ik heb hier verder geen argumenten voor sinds je ze allemaal makkelijk kan ontkrachtigen.
Groetjes, tommie
Ik vind het begin van dit onderswep zoiezo heel slecht: Dat iets uit het niets knalt.. Tuurlijk knalt het niet uit het niet, waarom niet? Omdat 1. het idee niets gebonden is aan tijd en ruimte en die ontstonden pas bij de oerknal, dus voor de oerknal was er niet iets en ook niet niets. Tenminste niet dat wij weten en dat zullen we ook nooit weten. De big bang ontstond namelijk uit een singulariteit en wat is nou juist een kenmerk ervan, dat alle natuurkundige wetten er ophouden.
Zie het als een logboek van een bepaalde tijd die elkaar opvolgt. Als je middenin ergens een deel weghaalt kan je niet meer achterhalen wat er voor gebeurde. Hier eerst uitleg: voor complete verhaal zie: [url=http://sciencetalk.nl/forum/index.php?showtopic=107363&hl=%26amp%3Bamp%3Bst%3D25]http://sciencetalk.nl/forum/index.php?s...3Bamp%3Bst%3D25[/url]
25 May 2009, 11:38
De waarschijnlijk grootste vraag van de mensheid die jij stelt namelijk: Waar komen we en alles anders vandaan?
Stephen Hawking heeft theoretisch bewezen dat het heelal begon uit een singulariteit: Een punt in de ruimt waar oneindige massa & energie zit in een oneindig grote dichtheid:
Meneer Hubble heeft de zogenaamde roodverschuiving ontdekt, oftewel, dat elk sterrenstelsel van ons af beweegt met een steeds grotere snelheid. (Meer uitleg: Wiki - roodverschuiving) Als je dit terug draait kom je dus op een punt waarop al die massa zich op 1 punt bevond. Dit punt is een singulariteit.
Wat is een singulariteit?
Neem een gebroken functie in een grafiek. De functie nadert de 0 steeds meer (0,1 - 0,01 - 0,001 etc..) maar hij bereikt 0 nooit. Als je 0 als variabele in de functie invoert krijg je ook geen antwoord, we weten dat de functie naar de 0 toe gaat maar als we 0 invoeren gaat er iets mis.
In deze uitleg is 0 een singulariteit.
Bij de extreme omstandigheden in het oerknal singulariteit (stel je voor dat het hele universum in een oneindige kleine ruimte wordt gestopt) vervallen alle natuurweten en houdt tijd en ruimte dus op met bestaan. Om de volgende stap te begrijpen is een geestelijke omklap nodig. Namelijk dat onze tijd begon met een singulariteit (circa 15 miljard jaar geleden) en wat daar voor bestond nooit achterhalbaar is en ook niet belangrijk is aangezien de weten naar waar ons heelal zich gedraagt pas ontstonden na de singulariteit. Deze verschikkelijke grote en naar ons idee belangrijke vraag heeft dus ongeacht zijn antwoord geen enkel gevolg op het voor ons bekende universum.
Wat mij vooral boeit is de onkracht van de mens, met deze bewezen stelling is aangetoond dat de mens niet alles kan weten en begrijpen en dat er altijd vragen als deze zullen blijven bestaan. Het voelt een beetje alsof iemand in je nabije omgeving dood gaat en je hem verschikkelijk mist en wilt dat hij terugkomt :
De voor de mens belangrijkste vraag aller tijden is niet instaat beantwoord te worden.
Je kan niet zeggen dat de big bang uit het niets onstond want het begon uit een (theoretisch) oerknal singulariteit.
Zoals verhaal hier boven kan je geen informatie meer achterhalen en vormt een singulariteit eigenlijk een soort onbreekbare muur in tijd en ruimte. Maar we kunnen wel theoretische veronderstellingen doen,
door te bedenken: Hoe ontstaat een singulariteit? Misschien zie je hem al aankomen, een singulariteit ontstaat doordat massa instort met een waarde > kritische waarde, oftewel de instorting gaat oneindig door. Voordat het singulariteit ontstond moet er dus een moment zijn geweest dat het singulariteit nog NIET bestond, deze voorstelling lijkt verdacht veel op ons universum.
Ons universum kan naar ons huidige beeld 3 kanten op:
1. Het blijft eeuwig uitdijen, de zwaartekracht naar het middin is niet groot genoeg om de uitdijende kracht op te heffen en te keren.
2. Het vlakt langzamer hand af, de uitdijeing wordt steeds kleiner en streeft langzamer hand naar een evenwicht toe (wat nooit wordt bereikt.
3. De uitdijende kracht wordt gekeerd en het universum begint weer in te storten. In dit geval ontstaat een singulariteit zoals het oerkanl singulariteit.
Onze kennis is niet groot genoeg om al een kloppende uitspraak hierover te doen maar er zijn een aantal bewijspunten, die ook elkaar weer tegenspreken. Allereerst, je kan zeggen dat de 'motor' die het heelal liet uitdijen stil licht en er geen energie meer wordt toegevoegd aan de uitdijeing, aangezien de zwaartekracht alleen van plekken komt waar ruimtetijd al is geweest heb je dus een kracht: uit = 0, in = >0 . De uitdijende kracht neemt langzamerhand af en komt tot een keerpunt. Maar hoe verklaar je dan de roodverschuiving? En helaas is het heelal niet een mooie kwadratische functie die afneemt en toeneemt volgens een bepaalde voorspelbare formule. Deze theorie zou namelijk stellen dat de uitdijende kracht sinds het 'begin' steeds minder zou moeten worden. Toch als je een grafiek van de uitdijeing bekijkt zie je dat hij na de eerste seconde enorm is versneld. In plaats van een mooie parabool krijg je dus een soort parabool met naar ons huidige weten 1 'knik' erin, die de hele parabool meteen ontkrachtigt, maar wie weet hoeveel meer van deze knikken volgen. Ik zelf ben er toch op een of andere manier van overtuigd dat het heelal instort en weer een nieuw heelal vormt.
Ik heb hier verder geen argumenten voor sinds je ze allemaal makkelijk kan ontkrachtigen.
Groetjes, tommie
