Forumregels
(Middelbare) school-achtige vragen naar het forum "Huiswerk en Practica" a.u.b.
Zie eerst de Huiswerkbijsluiter

Plaats een reactie

Je mail wordt niet openbaar getoond. Het wordt enkel gebruik voor contact of notificatie vanuit het beheer.

🗨️ Wat vind jij? Stel direct je vraag of geef je mening – zonder registratie. Je reactie zet het topic weer bovenaan bij 'Laatste posts' en trekt snel nieuwe reacties aan🔥. Mocht je als vaste bezoeker willen reageren, dan kun je je ook registreren.

Bevestig dat je geen robot bent door de volgende vragen te beantwoorden.

Noor heeft 10 knikkers. Ze verliest er 4 in het gras. Hoeveel heeft ze er nog?

Antwoord: (vul een getal in)

Er zitten 5 vogels op een hek. Twee vliegen weg. Hoeveel blijven er zitten?

Antwoord: (vul een getal in)

Weergave uitklappen Voorafgaande berichten: Waarom lijken we vooralsnog alleen te zijn in het universum?

Re: Waarom lijken we vooralsnog alleen te zijn in het universum?

door robertje » wo 09 dec 2009, 15:55

qrnlk schreef:There’s No Such Thing as a ‘Simple’ Organism

Ivm het neerregenen van leven: zie panspermia.org.
De Bacterie is inderdaad een heel interessant en complexe levensvorm.

ik vroeg mij al een tijdje af hoe deze levensvormen nou konden overleven en voortplanten etc.

Celdeling snap ik alleen nog niet helemaal, als de cellen splitsen en daarna weer groeien overschrijd je toch de wet van massa behoud?

Edit: ik lees net :
Voortplanting

Bacteriën planten zich voort door celdeling. De bacterie deelt zich in twee cellen zodanig dat de celinhoud van elke nieuwe cel of dochtercel dezelfde is als de moedercel. Er zijn bacteriesoorten die zich onder gunstige omstandigheden elke 20 minuten kunnen delen.
maar wat "eten" bacterien dan om te groeien??

http://nl.wikipedia.org/wiki/Mycoplasma <dit is die bacterie die onderzocht werd.

Re: Waarom lijken we vooralsnog alleen te zijn in het universum?

door qrnlk » do 03 dec 2009, 13:03

Simpel, micro organismen
There’s No Such Thing as a ‘Simple’ Organism

Ivm het neerregenen van leven: zie panspermia.org.

Re: Waarom lijken we vooralsnog alleen te zijn in het universum?

door robertje » do 03 dec 2009, 10:33

Wimapon schreef:Als geoloog leerde ik een aantal ontstaanswijzen van het leven op aarde. Tegenwoordig hebben astrophysici kunnen aantonen dat er in de ruimte tussen de sterren de meest gecompliceerde organische moleculen rondzweven.

(alcolhol, suiker eiwitachtige stoffen o.a.) Ik ben hierdoor van mening, dat het leven helemaal niet op aarde is ontstaan... Het is gewoon uit de ruimte neergeregend.....en heeft gedurende 4 miljard jaar zich wat ontwikkeld.

Ik denk dat dit dus overal zal gebeuren.. Er zullen dus heel veel planeten met leven moeten zijn.

(even los van wat je onder leven verstaat..) Ik denk zelfs dat leven de meest normale situatie zal zijn voor planeten.

Ik neem aan dat de meeste sterren planeten hebben... ( dit is gevoel hoor...)

Conclusie: het heelal zit barstensvol leven.

In dit licht is de oorspronkelijke vraagsteling van dit draadje heel interessant.
Interresant verhaaltje,

maar zonder pagina 1 en 2 te lezen geef ik nu even een kort antwoord op de forum titel:

Simpel, micro organismen zijn te moeilijk om te lokaliseren en intelligente wezens zijn te druk met overleven en elkaar afslacten.

Het minescule tijdje dat inteligente wezens in harmonie leven en zich richten op wetenschap en astronomie kan 2000 jaar zijn, een fractie van een seconde vergeleken met ons bestaan op de planeet aarde. dus die 2000 jaar konden zich miljoenen jaren geleden plaatsgevonden hebben, vinden zich nu plaats, of moeten nog komen.

Re: Waarom lijken we vooralsnog alleen te zijn in het universum?

door Wimapon » zo 29 nov 2009, 14:03

Als geoloog leerde ik een aantal ontstaanswijzen van het leven op aarde. Tegenwoordig hebben astrophysici kunnen aantonen dat er in de ruimte tussen de sterren de meest gecompliceerde organische moleculen rondzweven.

(alcolhol, suiker eiwitachtige stoffen o.a.) Ik ben hierdoor van mening, dat het leven helemaal niet op aarde is ontstaan... Het is gewoon uit de ruimte neergeregend.....en heeft gedurende 4 miljard jaar zich wat ontwikkeld.

Ik denk dat dit dus overal zal gebeuren.. Er zullen dus heel veel planeten met leven moeten zijn.

(even los van wat je onder leven verstaat..) Ik denk zelfs dat leven de meest normale situatie zal zijn voor planeten.

Ik neem aan dat de meeste sterren planeten hebben... ( dit is gevoel hoor...)

Conclusie: het heelal zit barstensvol leven.

In dit licht is de oorspronkelijke vraagsteling van dit draadje heel interessant.

Re: Waarom lijken we vooralsnog alleen te zijn in het universum?

door raf » ma 23 nov 2009, 17:51

Op 24 november, morgen dus, om 22.10 is er een zeer interressante uitzending op Canvas ( Vrt 2 ).

" Stijn en de sterren " Het is een lezing over zijn passie voor de astronomie. Vele onderwerpen waarover hier geschreven, komen aan de orde. Voor een liefhebber zeker niet te missen. Ik weet niet ofdat dit station kan bekeken worden in Nederland, hopelijk wel. Volgende week, zelfde dag zelfde uur " Beroep : Astronaut "

Re: Waarom lijken we vooralsnog alleen te zijn in het universum?

door qrnlk » do 12 nov 2009, 14:20

Lol.. toch nog eens beetje kijken naar die pulsars? :eusa_whistle:

Re: Waarom lijken we vooralsnog alleen te zijn in het universum?

door 317070 » do 12 nov 2009, 13:29

Waarom zou je ook een bericht willen sturen aan mensen die maar <140 jaar worden? Daar kun je toch nooit een dialoog mee beginnen?
Met de mensheid zelf kun je wel een dialoog beginnen, in dat opzicht kun je de 'mensheid' zien als een super-organisme. Een soort van agent waarmee je communiceert, ook al bestaat die zelf uit verschillende agents. Ook zou je in het begin eens kunnen uitleggen aan de mens hoe hij onsterfelijk kan worden :eusa_whistle: , gewoon, om de dialoog op gang te houden. Of je zou de mens kunnen laten weten hoe hij boven de lichtsnelheid kan komen om informatie/zichzelf door te sturen en zo...

Maar als het zo ver zit in de technologie, is het waarschijnlijk dat ze de mens beschouwen als niet meer dan een mierennest. Interessant, maar simpel en primitief. Wanneer hebben wij voor het laatst een dialoog proberen op te zetten met een mierennest? Als er een weg moet liggen waar er een mierennest ligt, dan twijfelen we er niet aan om die laatste gewoon weg te vegen...
Natuurlijk verstuurd een AI het signaal dan met heel veel instap momenten, sync frames, error correctie... zodat het ook echt aan komt. Door al deze bewerkingen neemt de redundantie zo echter wel toe. De kans is daardoor echter ook grotere dat mensen het voor ruis zullen aan zien?
Nee, meer redundantie impliceert geen grotere entropie. Neem bijvoorbeeld iedere bit en verstuur die 10 keer. Veel redundantie, lagere entropie. Het is slechts bij comprimeren dat de entropie moet toenemen, maar dat heb je hier niet nodig, aangezien de overdrachtsnelheid toch zo traag gaat.

Het is dus juist hierdoor dat mensen het niet als ruis zullen aanzien, misschien wel het omgekeerde, dat we het gewoon als een periodiek signaal gaan zien... ](*,)

Re: Waarom lijken we vooralsnog alleen te zijn in het universum?

door YoRR » do 12 nov 2009, 08:43

Zijn hier overigens goede interessante boeken voor te vinden die leesbaar zijn voor een leek?

Re: Waarom lijken we vooralsnog alleen te zijn in het universum?

door qrnlk » do 12 nov 2009, 00:15

Dit doet mij denken aan de serie cyber-punk boeken van William Gibson? In een (niet uitgewerkte) zijtak van het verhaal ontdekt de AI dat ergens in de jaren zeventig een AI elders in het universum contact heeft gezocht. De implicatie is dat mensen de signalen nooit correct konden interpreteren omdat het signaal gewoon niet voor hun bedoeld was...

Waarom zou je ook een bericht willen sturen aan mensen die maar <140 jaar worden? Daar kun je toch nooit een dialoog mee beginnen?

Een AI is (in theorie) onsterfelijk en heeft er geen probleem met een zinvol dialoog te voeren ook al heb je een latentie van duizenden jaren. Dan voer je gewoon monologen van een paar eeuw en wacht vervolgens op antwoord.

Natuurlijk verstuurd een AI het signaal dan met heel veel instap momenten, sync frames, error correctie... zodat het ook echt aan komt. Door al deze bewerkingen neemt de redundantie zo echter wel toe. De kans is daardoor echter ook grotere dat mensen het voor ruis zullen aan zien?

Re: Waarom lijken we vooralsnog alleen te zijn in het universum?

door die hanze » wo 11 nov 2009, 19:28

het is maar een vraag maar zijn wij wel instaat om een radiobaken op te pikken op een afstand van 1000 lichtjaar?

De stralings bronnen die we waarnemen met onze telescopen zijn gigantisch in vergelijking met onze radiosignalen, kunnen we de signalen van intelligent leven wel ontvangen met de huidige telescopen?

Re: Waarom lijken we vooralsnog alleen te zijn in het universum?

door Benm » wo 11 nov 2009, 16:12

Misschien moeten we maar eens wat radiobakens bouwen. Ergens is het vreemd dat we wel moeite doen om buitenaardse singalen te ontvangen, maar geen moeite om zelf ontvangbaar te zijn.

Overigens zie ik een afstand niet te overbruggen in een mensenleven absoluut niet als een probleem om het bestaan aan te tonen. Als we hier een TV broadcast uit de lucht prikken die 1000 jaar geleden is verzonden vanaf een planeet 1000 lichtjaar verderop, dan lijkt me dat een krachtige indicatie dat buitenaards leven bestaat.

Zaak is alleen dat dat nog niet gebeurd is, en misschien wel nooit zal gebeuren. Geen van beide is bewijs tegen het bestaan van buitenaards leven, hoogstens een indicate dat een specifiek soort niet bestaat... je zou na een grondige scan bijv kunnen concluderen dat er geen planeet is die met krachtige radiosignalen werkte binnen een tijd/afstand van 100 (licht)jaar.

Re: Waarom lijken we vooralsnog alleen te zijn in het universum?

door raf » wo 11 nov 2009, 14:40

De grote beperking die ik zie is de enorme afstand. De afstand van de aarde tot planeet x, en van planeet x tot de aarde moet toch dezelfde zijn. Misschien bereiken de wezens van planeet x een leeftijd van 10000 aardse jaren. Dat zou hen een grote voorsprong geven op ons. In dat geval zouden de beperkingen inderdaad niet gelijk zijn.

Re: Waarom lijken we vooralsnog alleen te zijn in het universum?

door YoRR » ma 09 nov 2009, 20:17

Ik vind het draadje enkel maar interessanter worden.
Benm schreef:Er kunnen zoveel redenen zijn dat het nog niet gevonden is, of bestaat maar niet te vinden is.

Een interessant concept: over hoeveel afstand zouden we onzelf kunnen waarnemen, als er zeg maar een tweeling-aarde was die dezelfde ontwikkeling doormaakt? Als die ontdekking met radiosignalen moet gebeuren is het antwoord voor de aarde ongeveer 100 lichtjaar - de periode dat er gewerkt wordt met tamelijk krachtige radiosignalen.

Een interessante ontwikkeling is de overgang van de sterke broadcast (radio/tv) signalen naar communicatie die met veel zwakkere signalen werkt (internet). Daarnaast is er de overgang van vrij simpele signalen (analoge radio en tv) naar complexere spread-spectrum signalen (bijv digitenne).

In die zin zou je je kunnen afvragen of we over 100 jaar nog wel detecteerbaar zijn aan onze radiosignalen. Ik vermoed dat er nog steeds wel gebruik zal worden gemaakt van satellieten die forse uplink signaalsterktes nodig hebben, maar die signalen zijn dan weer heel directioneel - dus er moet maar net iemand door de bundel zoeven die het opmerkt.

Uiteraard zou dit anders kunnen liggen als iemand besluit gevonden te willen worden, en om die reden bijv een krachtig radiobaken bouwt dat over zeer lange afstand te ontvangen is, en bovendien herkenbaar als een intelligente bron... bijvoorbeeld een reeks priemgetallen als aan-uit modulatie gebruiken.
Heel boeiend. Hier had ik eigenlijk nog niet eens aan gedacht. Steeds meer signalen gaan niet meer door de lucht. hmm.. daar heb je een punt, denk ik. Potver.. hier moet ik weer eens even goed over na gaan denken.

Re: Waarom lijken we vooralsnog alleen te zijn in het universum?

door anusthesist » ma 09 nov 2009, 18:34

Kent U soms een niet speculatief antwoord op de gestelde vraag ? Al geloof ik vast dat er nog leven moet zijn ergens in het heelal, bewijzen heb ik niet, U niet en niemand anders. Al wat er over te zeggen valt is, dat we samen eventjes gezellig speculatief kunnen zijn. Het enige dat we met zekerheid weten is, dat de afstanden enorm zijn en meestal niet te overbruggen in een kort mensenleven.
Het topic staat inderdaad bomvol speculaties, maar je kunt speculaties ook onderbouwen met argumenten. Een stelling poneren dat alle wezens (mochten ze bestaan) in het universum dezelfde beperkingen zouden hebben, zonder enige onderbouwing vind ik te ver gaan. Mijn reactie was dus niet bedoeld om het speculatieve van jouw post te benadrukken, maar om jou te prikkelen een onderbouwing te geven. Zelfs op aarde zijn de beperkingen niet hetzelfde. Wij mensen kunnen niet zonder zuurstof, anaerobe bacterien wel, vissen kunnen niet zonder water, woestijnratten kunnen dat prima etc. etc. Dus wat bedoel je met beperkingen? En waarom zouden alle wezen dezelfde beperkingen hebben?

En zeg maar 'je' hoor :eusa_whistle:

Re: Waarom lijken we vooralsnog alleen te zijn in het universum?

door raf » ma 09 nov 2009, 18:08

Beste anusthesist, al wat hier door iedereen geschreven wordt is speculatief. Kent U soms een niet speculatief antwoord op de gestelde vraag ? Al geloof ik vast dat er nog leven moet zijn ergens in het heelal, bewijzen heb ik niet, U niet en niemand anders. Al wat er over te zeggen valt is, dat we samen eventjes gezellig speculatief kunnen zijn. Het enige dat we met zekerheid weten is, dat de afstanden enorm zijn en meestal niet te overbruggen in een kort mensenleven.