Goede en terechte opmerking!
Het is inderdaad zo dat de rotatie van de spiraalarmen in een aantal sterrenstelsels trager verloopt dan de rotatie van de sterren. Kennelijk zorgt een niet begrepen mechanisme ervoor dat materie in dichtere en minder dichte 'spaken' samenklontert, zo ongeveer als bij het harmonica effect in een file of een longitudinale golf in een veer het geval is. Dat dat niets te maken zou hebben met de rotatie van de sterren is m.i. niet juist.
- Longitudinal-Wave 845 keer bekeken
Daar waar de dichtheid het grootst is ontstaan de lichtsterke reuzensterren met een relatief kort leven die de armen doen oplichten. Tussen de armen worden voornamelijk langlevende en lichtzwakkere sterren aangetroffen.
Er zijn meerdere pogingen tot verklaring, waarvan deze density wave hypothese de meest gehoorde is.
[edit]
Hier een link naar een artikeltje hierover:
klik
Terzijde:
Dat wij heel veel van de fysische processen binnen sterrenstelsels nog niet begrijpen, blijkt ook vandaag weer. Eso maakte bekend dat een bepaald type planetaire nevel (de zandlopervormige oftewel 'bipolaire' nevels) in de dichtbevolkte kern van de Melkweg een voorkeursrichting voor hun lange as hebben. Die ligt voornamelijk parallel aan het rotatievlak van de Melkweg.
Planetaire nevel zijn de restanten van ontplofte sterren, en bipolaire- worden gedacht voort te komen uit dubbelsterren. Omdat de lange as van deze nevels gelijk aan de rotatie-as van de ex-ster is, zou een verklaring kunnen zijn dat het rotatievlak van de ster loodrecht op het rotatievlak van de Melkweg moeten hebben gestaan, wat curieus is. Een andere verklaring is dat veel sterker dan verwacht magnetisme de nevels zo netjes heeft uitgelijnd. Wetenschappelijk paper:
klik
[/edit]
