Ik haal drie voorbeelden aan.

Ten aanzien van voorbeeld twee, de voetbalcoaches:

Nee, daar zit je fout, ze kunnen het na precies één keer (bijna) feilloos reproduceren.

en ten aanzien van 1 en 3, en daarbij ook 2.

Het geheugen maakt ook erg gebruik van patronen, zowel nieuwe impulsen ten opzichte van elkaar (Dus een setje van dingen in de linkerbovenhoek), als en vergelijking van de impuls met bestaande, vertrouwde beelden.

Iedereen doet dit, maar herken je een situatie meer, dan kun je die ook beter onthouden, omdat je hem dus sneller herkent en beter kunt opslaan.

Henk-Otto schreef:Er is wel eens een proef gedaan met een schaakopstelling. U weet wel, zo'n 8x8veldje uit de krant, waar her en der verspreid wat dames, pionnen en lopers staan.

Voor de geoefende schaker is een vijf-tiental seconden kijken naar dit diagram al voldoende om de gehele stelling te reproduceren. De leek zal dan nog bezig zijn met wat dat plaatje met dat kroontje toch voorstelt....

Dit klopt niet helemaal. Een diagram waarop de schaakstukken random verspreid staan is voor goede schakers moeilijker te onthouden. Een diagram van een reële uitkomst van een schaakspel is voor hen gemakkelijker te onthouden, inderdaad omdat zij de situatie kunnen reproduceren. Maar daarbij gaat het hem dus niet om eidetisch geheugen.

Van sommige voetbalcoaches is bekend dat ze feilloos een bepaalde tactische aanval uit 1974 nog zo kunnen reproduceren.

Maar dat komt omdat ze die aanval bestudeerd hebben. Het is niet dat ze 'm één keer gezien hebben en daarna alles gedetailleerd kunnen beschrijven.

Een fotografisch geheugen moet je leren gebruiken: maak plaatjes van situaties, of kleine filmpjes. Tekst kun je soms omzetten in plaatjes. Zo kan het je met name helpen bij leren.

Dat is geheugentraining waarbij je gebruikmaakt van de delen van je hersenen die gericht zijn op visuele i.p.v. semantische informatie. Maar dat is iets anders dan een fotografisch geheugen.

Het begrip is nogal situatiegebonden.

Er is wel eens een proef gedaan met een schaakopstelling. U weet wel, zo'n 8x8veldje uit de krant, waar her en der verspreid wat dames, pionnen en lopers staan.

Voor de geoefende schaker is een vijf-tiental seconden kijken naar dit diagram al voldoende om de gehele stelling te reproduceren. De leek zal dan nog bezig zijn met wat dat plaatje met dat kroontje toch voorstelt....

Eenzlefde redenering kunnen we ophouden ten aanzien van verkeerssituaties (CBR-examen), van kaartlezenetc. Van sommige voetbalcoaches is bekend dat ze feilloos een bepaalde tactische aanval uit 1974 nog zo kunnen reproduceren.

Fotografisch geheugen is daarbij m.i. sterk verbonden aan de bekendheid met de situatie.

maar uiteraard zijn er ook per persoon nog verschillen.

Over het algemeen geldt wel dat de moderne tijd steeds minder eisen stelt aan een goed geheugen, want alles is snel op te zoeken. Zo wordt het bijv steeds minder een voordeel dat je ergens de weg nog kent, door invoering van gps.

Een goed geheugen helpt je nog wel in sociale contacten, zoals namen en belangrijke zaken van mensen onthouden.

Een fotografisch geheugen moet je leren gebruiken: maak plaatjes van situaties, of kleine filmpjes. Tekst kun je soms omzetten in plaatjes. Zo kan het je met name helpen bij leren.

Het lijkt me belangrijk om hier een strakke definitie van eidetisch geheugen aan te houden. Een goed geheugen waarbij je ook bepaalde beelden aan je herinnering verbindt is nog geen eidetisch geheugen. Bij echt fotografisch geheugen gaat het om een capaciteit om na zeer korte vertoning zeer veel details te kunnen ophalen uit het geheugen.

http://en.wikipedia.org/wiki/Eidetic_memory

Ik heb slechts selectief fotografisch geheugen. Ofwel, sommige dingen herinner ik mij fotografisch (vooral dingen van vroeger) en sommige dingen niet. Heb zelf het idee dat ik steeds meer auditief ben gaan onthouden. Daarnaast vind ik ook moeilijk wat je bedoelt met fotografisch geheugen: bedoel je dan dat je net als ik soms gewoon hele pagina's van een boek zonder al te veel moeite voor de geest kunt halen en kunt lezen? Of bedoel je dat je dingen veel beter/gedetailleerder leert wanneer de informatie wordt aangeboden via beeld?

Het grote voordeel vind ik persoonlijk dat je dingen letterlijk kunt citeren. Niet op hoeft te zoeken waar iets staat. Daarnaast is het letterlijke stampwerk niet zo tijdsintensief als voor de meeste mensen. Verder onthoud ik makkelijker details.

Het nadeel is de grote hoeveelheid onzinnige informatie die je onthoud. Zoals in mijn Engelse idioomboek van de middelbare school, stonden onderaan altijd strips. Zelfs de strips heb ik onthouden. Het grote voordeel was dan wel weer dat ik, voor zover ik weet zonder uitzondering, altijd een 10 haalde voor idioom terwijl ik er eigenlijk niet zo geweldig veel tijd aan hoefde te besteden.

Zelf vind ik het ook moeilijker om inzicht te relateren aan iets wat ik ooit fotografisch heb onthouden. Auditief vind ik over het algemeen makkelijker te relateren.

Op het moment dat ik iets uit mijn geheugen ophaal wat visueel is. Dan heb ik ook gewoon minder oog voor mijn omgeving. Kennelijk heb je dan je visuele schors daarvoor nodig, of mogelijk is er een andere verklaring. Dus als ik met mijn zoiets uit mijn geheugen bezig ben, mis ik meer dan ééns iets in de omgeving of heb ik geen oogcontact met degene met wie ik spreek zonder dat ik het merk.

Een ander ding is dat ik van luisteren nog steeds minder onthoud. Daarom ben ik ook ongelooflijk blij met de powerpointpresentaties die de meeste mensen bij hun presentaties hebben.

Als ik met de kennis van nu zou moeten kiezen aan het begin van het leven tussen auditief of fotografisch geheugen: ik zou niet weten welke ik zou moeten kiezen. Ik heb wel het idee dat de maatschappij zeker vroeger sterker was gericht op auditief geheugen. Maar beiden hebben voor en nadeel. En voor het letterlijke stampwerk zo regelmatig, zou ik fotografisch niet willen missen.

De volgende vraag is alleen en uitsluitend bedoeld voor mensen die menen een fotografisch geheugen te hebben.

Wat zijn de voor- en nadelen van een fotografisch geheugen?