door csmmm » za 06 feb 2010, 00:27
Zelf vind ik liegen het ergst mogelijke dat je in persoonlijk contact woordelijk kan doen. Wat doet het anders dan de zintuigen beledigen van zowel de leugenaar als de belogene?
Het is vreemd dat ik dat meermaals al tegenkwam met 'slangen', in de astrologie. Zeker (duidelijk) tweemaal, en ik vermoed sinds deze week driemaal. De ene keer om drugs, de andere keer tijdens een zoektocht naar engagement in de liefde, waarin dingen anders werden voorgesteld dan in realiteit, waarna ik bij ontdekken ervan kennelijk 'intimideerde' toen ik alles bloot legde.
Twee foto's die ik van een meisje kreeg deze week, binnen een digitaal date contact, toonden ogen die echt duidelijk niet dezelfde richting uitkeken (en ik heb de foto's nog steeds, ten bewijze aan wie het wil zien), en toch werd m'n vraag of ze strabisme had, lachend opzijgezet.
Ik vind het als persoon die naar eerlijk contact streeft, lastig te maken te hebben met leugens. Het wekt woede op. Al lijkt het bij het leven te horen.
Het verwart in ieder geval, vind ik, en kan je erg aan het twijfelen brengen, in de complicatie die een leugen is. Je wordt dan verscheurd door woede, begrip, zelftoegeeflijkheid en dan weer verwerping. Het maakt de wereld tijdelijk gewoon lelijk en moeilijk.
Mensen, maak het elkaar eens wat makkelijker en lieg gewoon minder, is mijn devies. Je moet er alleen durf voor hebben. Leugens ontstaan volgens mij in de eerste plaats door onzekerheid, en die geef je op die manier door, tot ofwel de waarheid aan het licht komt, ofwel de kruik barst.
Zelf vind ik liegen het ergst mogelijke dat je in persoonlijk contact woordelijk kan doen. Wat doet het anders dan de zintuigen beledigen van zowel de leugenaar als de belogene?
Het is vreemd dat ik dat meermaals al tegenkwam met 'slangen', in de astrologie. Zeker (duidelijk) tweemaal, en ik vermoed sinds deze week driemaal. De ene keer om drugs, de andere keer tijdens een zoektocht naar engagement in de liefde, waarin dingen anders werden voorgesteld dan in realiteit, waarna ik bij ontdekken ervan kennelijk 'intimideerde' toen ik alles bloot legde.
Twee foto's die ik van een meisje kreeg deze week, binnen een digitaal date contact, toonden ogen die echt duidelijk niet dezelfde richting uitkeken (en ik heb de foto's nog steeds, ten bewijze aan wie het wil zien), en toch werd m'n vraag of ze strabisme had, lachend opzijgezet.
Ik vind het als persoon die naar eerlijk contact streeft, lastig te maken te hebben met leugens. Het wekt woede op. Al lijkt het bij het leven te horen.
Het verwart in ieder geval, vind ik, en kan je erg aan het twijfelen brengen, in de complicatie die een leugen is. Je wordt dan verscheurd door woede, begrip, zelftoegeeflijkheid en dan weer verwerping. Het maakt de wereld tijdelijk gewoon lelijk en moeilijk.
Mensen, maak het elkaar eens wat makkelijker en lieg gewoon minder, is mijn devies. Je moet er alleen durf voor hebben. Leugens ontstaan volgens mij in de eerste plaats door onzekerheid, en die geef je op die manier door, tot ofwel de waarheid aan het licht komt, ofwel de kruik barst.