door Benedict Broere » zo 19 apr 2009, 01:47
Als het gaat om belangrijkste filosofen van de huidige tijd, dan moet ik onwillekeurig terugdenken aan de jaren vijftig van de vorig eeuw, toen Jean Paul Sartre zo ongeveer de meest spraakmakende filosoof was in de westerse wereld en speciaal in Frankrijk, zozeer als het iemand betrof waar ook de Franse regering niet aan durfde te komen, ondanks zijn controversiele uitspraken en blijken van betrokkenheid bij het wereldgebeuren. Maar tegenwoordig zie ik niemand van eenzelfde 'epicentrische' invloed, of het moet misschien Richard Dawkins zijn en zijn kruistocht tegen alles wat maar ruikt naar religie - met in zijn gevolg het bijtend commentaar van Pat Condell - Peace!
Interessanter vind ik de vraag wat het post-postmodernisme gaat opleveren. En wat dat betreft zijn er zeker wel filosofen (bijvoorbeeld Ken Wilber en Ulrich Libbrecht) die na de postmoderne fragmentatie weer pogen om met grote streken een filosofisch panorama neer te zetten. Maar zij zijn dermate marginaal en excentrisch dat zij amper worden waargenomen door de mainstream filosofie.
De filosofie verkeert al een tijdje in een tijdvak dat dermate argwanend is jegens filosofie, dat wat er ook geprobeerd wordt aan filosofie nauwelijks gezien wordt. En het op een lijstje staan van FP, lijkt mij maar weinig een aanbeveling van filosofie. Een tijdje terug werd er een enquete gehouden onder professoren filosofie over wie de meest belangwekkende filosoof was. Nummer een bleek Aristoteles.
Als het gaat om belangrijkste filosofen van de huidige tijd, dan moet ik onwillekeurig terugdenken aan de jaren vijftig van de vorig eeuw, toen Jean Paul Sartre zo ongeveer de meest spraakmakende filosoof was in de westerse wereld en speciaal in Frankrijk, zozeer als het iemand betrof waar ook de Franse regering niet aan durfde te komen, ondanks zijn controversiele uitspraken en blijken van betrokkenheid bij het wereldgebeuren. Maar tegenwoordig zie ik niemand van eenzelfde 'epicentrische' invloed, of het moet misschien Richard Dawkins zijn en zijn kruistocht tegen alles wat maar ruikt naar religie - met in zijn gevolg het bijtend commentaar van Pat Condell - Peace!
Interessanter vind ik de vraag wat het post-postmodernisme gaat opleveren. En wat dat betreft zijn er zeker wel filosofen (bijvoorbeeld Ken Wilber en Ulrich Libbrecht) die na de postmoderne fragmentatie weer pogen om met grote streken een filosofisch panorama neer te zetten. Maar zij zijn dermate marginaal en excentrisch dat zij amper worden waargenomen door de mainstream filosofie.
De filosofie verkeert al een tijdje in een tijdvak dat dermate argwanend is jegens filosofie, dat wat er ook geprobeerd wordt aan filosofie nauwelijks gezien wordt. En het op een lijstje staan van FP, lijkt mij maar weinig een aanbeveling van filosofie. Een tijdje terug werd er een enquete gehouden onder professoren filosofie over wie de meest belangwekkende filosoof was. Nummer een bleek Aristoteles.