Da's best een vervelende conclusie, vindt je niet?

Het verschil is slechts een kwestie van schuiven van definities; een subjectief verschil die mij eigenlijk om het even is.

Hoe zie jij dit?

Begrijpelijk, maar in mijn ervaring zijn het juist de randvoorwaarden die de boel een axiomatisch systeem laten worden en daarmee de uitkomst vastleggen. Het is inderdaad heel erg vervelend om te bemerken dat je niet tot antwoorden kunt komen zonder de hele boel te bekijken. Als je het anders wil doen en de boel in hapklare brokken opdelen, dan zul je met aannames moeten werken. Dit is overigens een belangrijk argument wat ik tegen de meeste wetenschappers wil aanvoeren: het maken van aannames en ze dan niet eens in je werk vermelden. De heer Popper zelf doet dit overigens ook regelmatig. Al helemaal waar hij het werk van Immanuel Kant hanteert. Ik vrees dat hij wat inzichten ontbeert.. Zijn wetenschappelijke methode overleeft zichzelf niet....

Ik vermoedde beide antwoorden al inderdaad. Bij beide ga je per direct een stap verder. Ben je het met me eens dat om stappen te kunnen nemen in een redenatie er sprake moet zijn van een "geldige redenatie"?

Don Quichot schreef:Ik lees in beide topics tot mijn grote schrik dat je ook in die onderwerpen structuur mist. Dit zal een lange worsteling zijn voor je denk ik. Misschien moeten we dit in pb's of in een ander topic regelen. In ieder geval wil ik twee dingen gezegd hebben:

- Ben je het met me eens als ik stel dat alle conclusies die je bereikt subjectief zijn omdat deze vanuit jouw oogpunt bereikt zijn?

- Ben je het met me eens dat jouw zelf onlosmakelijk met "het alles" verbonden is omdat het er onderdeel van is?

De hamvraag in deze is: Wat is dat bewustzijn? Dit wordt bijzonder vaak in de spreektaal en in de wetenschap verward met het cognitieve gedachtenkader. Dit cognitieve gedachte kader bestaat echter bij de gratie van iets heel anders: jouw zelf. Veel mensen hebben dit weer gedefiniëerd als wil. Hierom zien we dat jouw gedachten hierover stuk lopen op jouw axioma's. Je aannames. Dit onderwerp is overigens erg lastig, dus voel je niet geremd door moeilijkheden met het doorgronden van deze materie. Nijna iedereen geeft de vraagstelling op na het zien van teveel tegenslagen hierin. Als je wil zou ik je op weg kunnen helpen hierin enje wat werken aanraden om te lezen of bijvoorbeeld om stap voor stap hierin inzicht te krijgen. Dat moeten we alleen niet in dit topic doen en dat gaat meer moeite kosten dan je nu zou denken...juist om die axioma's eens aan te pakken (wat overigens bij iedereen die hieraan begint nodig is..).

Een spelletje waar je eindeloos gerechtvaardigd met je gelijk kan schuiven, niet omdat de fundering er niet is, maar omdat er geen werkelijke maten bestaan in die fundering.

Waar ik wel moeite mee heb is dat zoiets vluchtigs als ethiek erg makkelijk verkocht wordt als absoluutheid en het hiermee een invullingen krijgt die het niet heeft.

Ik neem doelbewust posities in omdat ik deze discussie -wat me nog niet erg goed gelukt is- binnen bepaalde kaders wil laten lopen. Misschien een beetje naief om anderen daarin geen ruimte te geven en deze discussie daarmee onaantrekkelijk te maken, maar heb uit ervaring geleerd dat irrelevante zijdiscussies over luchtkastelen een topic behoorlijk ten gronde kunnen richten.

Vrij van wat? Vrij van alles behalve jouw gedachten?

Dat maakt je toch alsnog een slaaf; gedwongen door je (morele) gedachten? (geketend aan een rotsblok, maar vrij van muren maakt van jou geen vrij man)

Ik kan niet volgen hoe hieruit zou volgen dat dit de definitie zou zijn van de vrije keus.

1) Wat is vrije wil?

Vrij van wat? Vrij van alles behalve jouw gedachten?

Bingo..

Een vrije wil zou voor mij betekenen dat het bewustzijn (waar ik mezelf mee identificeer; ook onterecht overigens) autonomiteit zou bezitten over zijn eigen invulling.

Moraliteit is een set waarden die 'goed' of 'slecht' bepalen voor een systeem waardoor het op een bepaalde manier interacteerd met zijn omgeving; niets meer, niets minder.

Wacht eventjes hoor, ik ben namelijk van mening dat er met je niet over dit onderwerp diepgaand van gedachten te wisselen valt omdat je alle onderwerpen eromheen niet standvastig hanteert. Daardoor ben ik tot de gedachte gekomen dat je stiekem allang besloten hebt wat je van ethiek vindt: iets stoms en niet bestaands. Anders zou je proberen om te snappen wat er tegen je gezegd wordt in plaats van de randdiscussies zo te behandelen dat er daarover een nieuwe discussie zal moeten ontstaan. Je neemt doelbewust posities in die de discussie an sich onmogelijk maken, zo lijkt het.

Misschien moet je eens wat lezen over de error theory? Daar zijn twee versies van; een sterke en een zwakke.

De sterke versie houdt in dat ethische claims het bestaan van objectieve waarden nodig hebben, maar dat deze niet bestaan. De zwakke versie houdt in dat de mens niet bij machte is om ethische waarderingen te rechtvaardigen.

Regressus ad infinitum

Desicio

Petitio principii

Ik kan me voorstellen dat dit een discussie puntje is, maar me dunkt dat duidelijk moet zijn dat causaliteit in ieder geval in het hoofd gebeurd. Als we nadenken over het verleden bestaat er namelijk een oorzaak/gevolg relatie. Op dat moment zelf echter nog niet. Toen bestond er nog vrije keus. Er bestond op dat moment namelijk helemaal niets wat een dwingende werking op mij uitoefende behalve mijn gedachten. Op het moment van nadenken bestond in die zin precies dezelfde situatie: er is niets wat een dwingende werking op mij uitoefend behalve mijn gedachten. Juist dit is de definitie van vrije keus.

In ieder geval is de enige vraag die er bestaat: hoe denk jij dat moraliteit kan bestaan?