bella boares schreef:'Ook wel' is niet een overtuigend bewijs voor dat het handiger is om zonder haar door het leven te gaan rond de evenaar; het geeft de persoonlijke (waarschijnlijk cosmetische) voorkeur van enkelen aan.
Als het echt handiger was geweest had de meerderheid het gedaan, niet een enkeling.
Ik heb het dus over 'natuurlijke' kaalheid.
Ja, dus?
Er is mi niet echt een grote mileuverandering geweest die het verdwijnen van haar zou kunnen rechtvaardigen...?
Het milieu vormt een soort, en veranderingen in het milieu veroorzaken veranderingen in de vorm van een soort. Maar behalve veranderingen in fysische milieus zijn er ook veranderingen in sociale milieus.
Maar dan vergeet je dat vroeger de jongens al veel eerder als 'man' beschouwd werden, en ook veel eerder gevechten op leven en dood gehad zouden moeten hebben. Waarschijnlijk ergens rond de puberteit. Er zijn niet veel mannen die rond de puberteit al kaal worden.
Pubers mochten waarschijnlijk al mee wanneer de volwassen mannen op strooptocht gingen, maar bij gevechten op leven en dood moesten ze op afstand blijven. Zoals de huidige minderjarigen nog geen 'mannen' zijn, waren ze dat toen ook nog niet.
Maar zo werkt het volgens mij niet; een verandering vindt plaats omdat iets een voordeel oplevert als je het zelf hebt (in dit geval overleeft een man met de mutatie 'scherpe tanden' meer gevechten en heeft dus meer kans om zich voort teplanten en de eigenschap door te geven), maar die verandering vindt niet niet plaats omdat het nadeel oplevert als de ander hem ook heeft (bent u er nog?).
Ja dat klopt, kenmerken zoals slaghoektanden konden zich niet ontwikkelen bij toeval. Zij ontwikkelden zich door het langdurig verblijven in een milieu, waar een regelmatig gebruik ervan een methode is om te overleven.
Onze (verre) voorouders waren vrij veilig voor alle andere dieren, nadat zij geleerd hadden om in de bomen te leven. Veilig voor alle andere soorten, dat wil zeggen, behalve voor één: hun eigen soort.
Overleving betekende een meer dan evenredig deel krijgen van een ontoereikende hoeveelheid voedsel en de slagtanden waren een behoorlijke hulp bij deze concurrentie. Strijd om het bestaan was dus strijd tegen elkaar. Dit betekende inderdaad dat degenen zonder slagtanden zonder meer uit het bestaan werden weggedrukt.
In het algemeen gesproken zijn alle wapens die een soort bezit, en die niet voor het bemachtigen van voedsel worden gebruikt, ontwikkeld om tegen andere van dezelfde soort gebruikt te worden. Daarbij vinden wij heel vaak dat de soort verdedigingswapens heeft ontwikkeld tegen die aanvalswapens.
De huidige chimpansees zijn ongeveer gelijk bewapend en hebben een behoorlijke mate van voorzichtigheid ontwikkeld in hun omgang met elkaar. Hun aantallen zijn door mensen en andere predatoren zodanig teruggebracht, dat zij hun milieu niet overbevolken. Bovendien zijn hun wijfjes gewoon om met meerdere mannetjes om te gaan. Dus waar zouden ze dan om moeten vechten, als ze geen problemen hebben over voedsel of over hun wijfjes?
Ik ben mij ervan bewust, dat velen het niet eens zijn met hetgeen ik hierna schrijf. Dat is ook wel te begrijpen. Wij zijn opgegroeid in een beschaafde wereld vol 'normen en waarden'. Maar vergeet niet dat deze zaken niets betekenen in de natuur. Het leven in het wild is hard. Toch is onze prehistorie niet onaangenamer dan de ons bekende geschiedenis.
De samenleving van onze voorouders is vergelijkbaar met die van de huidige chimpansees. Tenminste, tot het moment dat ze de bomen gedwongen moesten verlaten. Denk allereerst aan de problemen en rampspoeden die een verdreven soort overkomen wanneer ze een nieuw milieu moeten betrekken. Diegenen die zich het best konden aanpassen waren in het voordeel. Andere voedselbronnen moesten gevonden worden, omdat onze voorouders in de boomloze vlakten hun voorkeursvoedsel verloren.
Er was ander voedsel aanwezig: vlees. Maar we kunnen er zeker van zijn dat deze voormalige boombewoners in de boomloze vlakten geen goede jagers waren. Zij volgden de kudden graseters dus als aaseters.
Omdat ze ook maar dieren waren, wisten zij niet beter dan hun milieu te overbevolken. Het was onvermijdelijk dat benden elkaar vrij vaak bij een karkas tegenkwamen. De leden hadden een behoorlijke mate van voorzichtigheid ontwikkeld in hun omgang met elkaar. Maar hongerige individuen laten alle voorzichtigheid varen. Wanneer twee benden elkaar ontmoetten, vochten ze met elkaar. Zij vochten als chimpansees. Zij worstelden. Zij openden hun monden wijd en sloegen hun slagtanden in de kelen van hun tegenstanders. Hun slagtanden scheurden bij de ander de gezichten en nekken aan flarden. De verliezers werden aan de voorraadkamer van de winnaars toegevoegd. Vlees is vlees.
Bij deze ontmoetingen hadden degenen met het meeste haar op hun gezicht de minste last. Baarden zijn ontstaan als een verdedigingsmiddel tegen slagtanden. Baarden waren vermoedelijk de eerste echte menselijke kenmerken die zich ontwikkelden. Het is opmerkelijk dat baarden pas bij volwassenen gaan groeien, wanneer een man oud genoeg is om een vechter te zijn. Baarden zijn bij onvolwassen personen nutteloos, en nutteloze kenmerken ontwikkelen zich niet.
Al sinds onze soort zijn slagtanden verloor, zijn de baarden bij de mens nutteloos geweest. Denk echter aan wat ik eerder stelde: een kenmerk zal niet uit een soort verdwijnen alleen omdat dit nutteloos is geworden. Een kenmerk moet minder dan nutteloos worden wil een nieuwe evolutionaire stap dit kenmerk verwijderen.
Wij kunnen niet zeggen, dat de evolutie van baarden zonder meer een zegen was. Dit nieuwe kenmerk maakte het onze voorouders moeilijker om elkaar te doden. Als gevolg daarvan groeide de populatie en was er na een paar generaties minder dan ooit te eten en waren er meer mensen om het op te eten.
Omdat het volgen van instincten gemakkelijk fataal kon zijn, waren degenen die erin slaagden te overleven, zij die in staat waren om hun verstand te gebruiken in plaats van volledig op hun instincten te moeten vertrouwen. Toen leerden onze voorouders, met enig vermogen om te redeneren, om te jagen. Niet om op graseters te jagen; zij leerden om op elkaar te jagen.
Onze voorouders leefden gewoonlijk in groepen, maar jagen was veelal een taak voor een man alleen. Dat betekende dat een jager ongemerkt in de buurt van zijn prooi moest komen, net zoals de manier waarop bv. een luipaard zal proberen om dicht bij een groep bavianen te komen.
Vervolgens moet er een slachtoffer uitgekozen worden. Maar zelfs luipaarden kiezen geen volwassen mannetjesbaviaan. Een jong zou mooi zijn, maar jongen worden dicht bij hun moeders gehouden. De allerbeste keuze is een van de onvolwassen jonge dieren.
Dan heb je nog de manier van aanvallen. Luipaarden hebben daar weinig problemen mee, maar zelfs zij vallen het liefst van achteren aan, zodat zij snel kunnen doden voordat de overige bavianen gealarmeerd zijn.
Onze voorouders hadden met het jagen wel wat meer problemen dan de luipaarden hebben met bavianen. De slagtanden van onze voorouders waren ook wel afschuwelijke wapens, maar de lichamen van mensen zijn taai, en er zijn weinig plekken waar slagtanden snel en geruisloos kunnen doden.
In feite is er van achteren slechts één plek. In de nek. Een beet in of net onder de medulla oblongata heeft onmiddellijk de dood tot gevolg.
Uiteindelijk kwam de natuur de kinderen te hulp. Een toevallige mutatie produceerde lang hoofdhaar, dat over de kwetsbare plek in de nek groeide. Lang, verward, vuil haar; haar, dat misschien geen volledige bescherming bood tegen de slagtanden, maar in ieder geval beter was dan het korte haar van chimpansees.
Op dat moment werd het jagen onvoordelig. Er was net te veel risico, dat het bedoelde slachtoffer nog lang genoeg zou leven om hulp te kunnen roepen. In dat geval werden de jagers tot achtervolgden, en zij overleefden dat vaak niet. Het werd gewoonlijk weer fataal om je instincten te volgen. Het merendeel van degenen, die niet anders konden, stierf uit, maar niet allemaal.
Tegenwoordig zijn er, zoals elke ouder instinctief weet, mensen op aarde die zonder enige logische reden kinderen en jonge vrouwen doden. Bijna elke dag bevestigen de kranten het gelijk van deze ouders.
Ik kan alleen maar herhalen, wat ik al gezegd heb. Wanneer een instinct, of een ander kenmerk, zich eenmaal in een soort heeft ontwikkeld, zal dat instinct of kenmerk die soort niet gauw meer verlaten. Instincten gedragen zich als lange-termijn-tijdbommen die via de generaties worden doorgegeven, alleen maar wachtend op de juiste trekker die overgehaald wordt. In dit geval is het de gelegenheid die de trekker kan overhalen.
Dus: In de boomloze vlakten waren de slagtanden in het begin een pluspunt, omdat ze wapens waren, die gebruikt konden worden om vlees te verdedigen, dat deze aaseters gevonden hadden.
Nadat onze voorouders geleerd hadden om op elkaar te jagen, waren de slagtanden een hulp bij het overleven (de overleving van de jagers tenminste).
Later, toen onze soort baarden en lang haar kreeg, verloor ze tijdelijk haar vermogen om zelf als een efficiënte predator te functioneren.
Zonder predatoren groeide de bevolking. Met meer mensen trad er voedselschaarste op, die miljoenen jaren duurde. Om in leven te blijven stapten onze voorouders over op voedsel, dat zij gewoonlijk niet zouden eten. Voedsel, dat gekauwd moest worden. Toen werden hun slagtanden een handicap.
Die van de veenlijken bijvoorbeeld, of Utzi... die hadden allemaal toch redelijk lang haar...?
Ik heb het dus over onze voorouders van miljoenen jaren geleden. Maar dit neemt niet weg dat lang haar nog steeds een handicap is voor een man bij lijf-aan-lijf-gevechten. De jongens in Sparta knipten hun haar af op achtjarige leeftijd en hadden de rest van hun leven kort haar. De soldaten van Alexander hadden kort hoofd- en baardhaar. Dat hadden de Romeinse soldaten ook.
Overigens, weet je zeker dat Utzi lang hoofdhaar had?
Zoals dat veel samenlevingen vroeger matriarchaal waren dus. Wel blijven lezen hoor.
Geen antwoord op mijn vraag. Maar doe geen moeite om ze te vinden, ze bestonden niet.
[quote='bella boares']'Ook wel' is niet een overtuigend bewijs voor dat het handiger is om zonder haar door het leven te gaan rond de evenaar; het geeft de persoonlijke (waarschijnlijk cosmetische) voorkeur van enkelen aan.
Als het echt handiger was geweest had de meerderheid het gedaan, niet een enkeling.[/quote]
Ik heb het dus over 'natuurlijke' kaalheid.
[quote]Ja, dus?
Er is mi niet echt een grote mileuverandering geweest die het verdwijnen van haar zou kunnen rechtvaardigen...?[/quote]
Het milieu vormt een soort, en veranderingen in het milieu veroorzaken veranderingen in de vorm van een soort. Maar behalve veranderingen in fysische milieus zijn er ook veranderingen in sociale milieus.
[quote]Maar dan vergeet je dat vroeger de jongens al veel eerder als 'man' beschouwd werden, en ook veel eerder gevechten op leven en dood gehad zouden moeten hebben. Waarschijnlijk ergens rond de puberteit. Er zijn niet veel mannen die rond de puberteit al kaal worden.[/quote]
Pubers mochten waarschijnlijk al mee wanneer de volwassen mannen op strooptocht gingen, maar bij gevechten op leven en dood moesten ze op afstand blijven. Zoals de huidige minderjarigen nog geen 'mannen' zijn, waren ze dat toen ook nog niet.
[quote]Maar zo werkt het volgens mij niet; een verandering vindt plaats omdat iets een voordeel oplevert als je het zelf hebt (in dit geval overleeft een man met de mutatie 'scherpe tanden' meer gevechten en heeft dus meer kans om zich voort teplanten en de eigenschap door te geven), maar die verandering vindt niet [i]niet[/i] plaats omdat het nadeel oplevert als de ander hem ook heeft (bent u er nog?).[/quote]
Ja dat klopt, kenmerken zoals slaghoektanden konden zich niet ontwikkelen bij toeval. Zij ontwikkelden zich door het langdurig verblijven in een milieu, waar een regelmatig gebruik ervan een methode is om te overleven.
Onze (verre) voorouders waren vrij veilig voor alle andere dieren, nadat zij geleerd hadden om in de bomen te leven. Veilig voor alle andere soorten, dat wil zeggen, behalve voor één: hun eigen soort.
Overleving betekende een meer dan evenredig deel krijgen van een ontoereikende hoeveelheid voedsel en de slagtanden waren een behoorlijke hulp bij deze concurrentie. Strijd om het bestaan was dus strijd tegen elkaar. Dit betekende inderdaad dat degenen zonder slagtanden zonder meer uit het bestaan werden weggedrukt.
In het algemeen gesproken zijn alle wapens die een soort bezit, en die niet voor het bemachtigen van voedsel worden gebruikt, ontwikkeld om tegen andere van dezelfde soort gebruikt te worden. Daarbij vinden wij heel vaak dat de soort verdedigingswapens heeft ontwikkeld tegen die aanvalswapens.
De huidige chimpansees zijn ongeveer gelijk bewapend en hebben een behoorlijke mate van voorzichtigheid ontwikkeld in hun omgang met elkaar. Hun aantallen zijn door mensen en andere predatoren zodanig teruggebracht, dat zij hun milieu niet overbevolken. Bovendien zijn hun wijfjes gewoon om met meerdere mannetjes om te gaan. Dus waar zouden ze dan om moeten vechten, als ze geen problemen hebben over voedsel of over hun wijfjes?
Ik ben mij ervan bewust, dat velen het niet eens zijn met hetgeen ik hierna schrijf. Dat is ook wel te begrijpen. Wij zijn opgegroeid in een beschaafde wereld vol 'normen en waarden'. Maar vergeet niet dat deze zaken niets betekenen in de natuur. Het leven in het wild is hard. Toch is onze prehistorie niet onaangenamer dan de ons bekende geschiedenis.
De samenleving van onze voorouders is vergelijkbaar met die van de huidige chimpansees. Tenminste, tot het moment dat ze de bomen gedwongen moesten verlaten. Denk allereerst aan de problemen en rampspoeden die een verdreven soort overkomen wanneer ze een nieuw milieu moeten betrekken. Diegenen die zich het best konden aanpassen waren in het voordeel. Andere voedselbronnen moesten gevonden worden, omdat onze voorouders in de boomloze vlakten hun voorkeursvoedsel verloren.
Er was ander voedsel aanwezig: vlees. Maar we kunnen er zeker van zijn dat deze voormalige boombewoners in de boomloze vlakten geen goede jagers waren. Zij volgden de kudden graseters dus als aaseters.
Omdat ze ook maar dieren waren, wisten zij niet beter dan hun milieu te overbevolken. Het was onvermijdelijk dat benden elkaar vrij vaak bij een karkas tegenkwamen. De leden hadden een behoorlijke mate van voorzichtigheid ontwikkeld in hun omgang met elkaar. Maar hongerige individuen laten alle voorzichtigheid varen. Wanneer twee benden elkaar ontmoetten, vochten ze met elkaar. Zij vochten als chimpansees. Zij worstelden. Zij openden hun monden wijd en sloegen hun slagtanden in de kelen van hun tegenstanders. Hun slagtanden scheurden bij de ander de gezichten en nekken aan flarden. De verliezers werden aan de voorraadkamer van de winnaars toegevoegd. Vlees is vlees.
Bij deze ontmoetingen hadden degenen met het meeste haar op hun gezicht de minste last. Baarden zijn ontstaan als een verdedigingsmiddel tegen slagtanden. Baarden waren vermoedelijk de eerste echte menselijke kenmerken die zich ontwikkelden. Het is opmerkelijk dat baarden pas bij volwassenen gaan groeien, wanneer een man oud genoeg is om een vechter te zijn. Baarden zijn bij onvolwassen personen nutteloos, en nutteloze kenmerken ontwikkelen zich niet.
Al sinds onze soort zijn slagtanden verloor, zijn de baarden bij de mens nutteloos geweest. Denk echter aan wat ik eerder stelde: een kenmerk zal niet uit een soort verdwijnen alleen omdat dit nutteloos is geworden. Een kenmerk moet minder dan nutteloos worden wil een nieuwe evolutionaire stap dit kenmerk verwijderen.
Wij kunnen niet zeggen, dat de evolutie van baarden zonder meer een zegen was. Dit nieuwe kenmerk maakte het onze voorouders moeilijker om elkaar te doden. Als gevolg daarvan groeide de populatie en was er na een paar generaties minder dan ooit te eten en waren er meer mensen om het op te eten.
Omdat het volgen van instincten gemakkelijk fataal kon zijn, waren degenen die erin slaagden te overleven, zij die in staat waren om hun verstand te gebruiken in plaats van volledig op hun instincten te moeten vertrouwen. Toen leerden onze voorouders, met enig vermogen om te redeneren, om te jagen. Niet om op graseters te jagen; zij leerden om op elkaar te jagen.
Onze voorouders leefden gewoonlijk in groepen, maar jagen was veelal een taak voor een man alleen. Dat betekende dat een jager ongemerkt in de buurt van zijn prooi moest komen, net zoals de manier waarop bv. een luipaard zal proberen om dicht bij een groep bavianen te komen.
Vervolgens moet er een slachtoffer uitgekozen worden. Maar zelfs luipaarden kiezen geen volwassen mannetjesbaviaan. Een jong zou mooi zijn, maar jongen worden dicht bij hun moeders gehouden. De allerbeste keuze is een van de onvolwassen jonge dieren.
Dan heb je nog de manier van aanvallen. Luipaarden hebben daar weinig problemen mee, maar zelfs zij vallen het liefst van achteren aan, zodat zij snel kunnen doden voordat de overige bavianen gealarmeerd zijn.
Onze voorouders hadden met het jagen wel wat meer problemen dan de luipaarden hebben met bavianen. De slagtanden van onze voorouders waren ook wel afschuwelijke wapens, maar de lichamen van mensen zijn taai, en er zijn weinig plekken waar slagtanden snel en geruisloos kunnen doden.
In feite is er van achteren slechts één plek. In de nek. Een beet in of net onder de medulla oblongata heeft onmiddellijk de dood tot gevolg.
Uiteindelijk kwam de natuur de kinderen te hulp. Een toevallige mutatie produceerde lang hoofdhaar, dat over de kwetsbare plek in de nek groeide. Lang, verward, vuil haar; haar, dat misschien geen volledige bescherming bood tegen de slagtanden, maar in ieder geval beter was dan het korte haar van chimpansees.
Op dat moment werd het jagen onvoordelig. Er was net te veel risico, dat het bedoelde slachtoffer nog lang genoeg zou leven om hulp te kunnen roepen. In dat geval werden de jagers tot achtervolgden, en zij overleefden dat vaak niet. Het werd gewoonlijk weer fataal om je instincten te volgen. Het merendeel van degenen, die niet anders konden, stierf uit, maar niet allemaal.
Tegenwoordig zijn er, zoals elke ouder instinctief weet, mensen op aarde die zonder enige logische reden kinderen en jonge vrouwen doden. Bijna elke dag bevestigen de kranten het gelijk van deze ouders.
Ik kan alleen maar herhalen, wat ik al gezegd heb. Wanneer een instinct, of een ander kenmerk, zich eenmaal in een soort heeft ontwikkeld, zal dat instinct of kenmerk die soort niet gauw meer verlaten. Instincten gedragen zich als lange-termijn-tijdbommen die via de generaties worden doorgegeven, alleen maar wachtend op de juiste trekker die overgehaald wordt. In dit geval is het de gelegenheid die de trekker kan overhalen.
Dus: In de boomloze vlakten waren de slagtanden in het begin een pluspunt, omdat ze wapens waren, die gebruikt konden worden om vlees te verdedigen, dat deze aaseters gevonden hadden.
Nadat onze voorouders geleerd hadden om op elkaar te jagen, waren de slagtanden een hulp bij het overleven (de overleving van de jagers tenminste).
Later, toen onze soort baarden en lang haar kreeg, verloor ze tijdelijk haar vermogen om zelf als een efficiënte predator te functioneren.
Zonder predatoren groeide de bevolking. Met meer mensen trad er voedselschaarste op, die miljoenen jaren duurde. Om in leven te blijven stapten onze voorouders over op voedsel, dat zij gewoonlijk niet zouden eten. Voedsel, dat gekauwd moest worden. Toen werden hun slagtanden een handicap.
[quote]Die van de veenlijken bijvoorbeeld, of Utzi... die hadden allemaal toch redelijk lang haar...?[/quote]
Ik heb het dus over onze voorouders van miljoenen jaren geleden. Maar dit neemt niet weg dat lang haar nog steeds een handicap is voor een man bij lijf-aan-lijf-gevechten. De jongens in Sparta knipten hun haar af op achtjarige leeftijd en hadden de rest van hun leven kort haar. De soldaten van Alexander hadden kort hoofd- en baardhaar. Dat hadden de Romeinse soldaten ook.
Overigens, weet je zeker dat Utzi lang hoofdhaar had?
[quote]Zoals dat veel samenlevingen vroeger matriarchaal waren dus. Wel blijven lezen hoor.[/quote]
Geen antwoord op mijn vraag. Maar doe geen moeite om ze te vinden, ze bestonden niet.
