Dorus schreef:Misschien wordt de Frans-Duitse oorlog van 1870 bedoeld.
In twee woorden: Bismarck, de Duitse kanselier, lokte Napoleon III, de Franse keizer in de val met het fameuze telegram van Ems. Napoleon III, die allang een gelegenheid zocht om militaire eer te vergaren zoals zijn achteroom en naamgenoot, viel aan, maar werd verslagen en Bismarck bezette Frankrijk tot voor de poorten van Parijs.
Er is meer dan honderd jaar over deze zaak gediscussieerd en er wordt vaak beweerd dat Bismarck de Fransen tot een oorlog provoceerde.
Volgens mij is deze visie onjuist.
Napoleon III was sinds 1852 keizer van Frankrijk. Dat was hij vooral geworden omdat hij de naam van zijn oom droeg: 'zijn afkomst veroordeelde hem tot succes'.
In 1859 slaagde hij in Italië, toen hij Savoye en Nice had verworven, maar hij had meer successen nodig. Hij was een van de velen die een verenigd Europa voor zich zagen, een Europa gebaseerd op liberale nationale principes. Vandaar dat hij de eenwording van Italië had toegejuicht. Hij was ook niet tegen de nationale eenwording van Duitsland, maar op dit punt ging de keerzijde van zijn positie meespreken.
Wanneer Duitsland verenigd en sterker zou zijn, zou Frankrijk volgens alle berekeningen van de diplomatie zwakker zijn en moest dan ook compensatie krijgen. Napoleon III vroeg daar dan ook keurig om, en Bismarck weigerde op redelijke gronden. Er was in de hele wereld geen reden te bedenken waarom Frankrijk compensatie zou moeten krijgen voor het feit dat Duitsland verenigd was. De discussie verliep, maar liet bij beide partijen rancunes achter.
In 1868 vond er in Spanje een revolutie plaats die koningin Isabella van de troon stootte. Ze leed een losbandig leven, was getrouwd met een impotente man en had een niet zo verbazingwekkende uitweg genomen door vele minnaars te nemen. De kosten van deze koninklijke minnaars werd de politici te veel. Isabella moest weg en er kwam tijdelijk een republiek, maar de Spanjaarden wilden weer een koning, zodat men met de troon door Europa leurde. Napoleon stelde een van zijn neven voor maar niemand wenste dat Frankrijk de macht in Spanje zou krijgen. Bismarck had echter een uitstekend idee. Spanje was katholiek. Het huis Hohenzollern had een katholieke zijtak, waarin een prins Leopold die aan alle eisen voldeed. Bovendien was zijn broer Carol, koning van Roemenië, benoemd door Napoleon III zelf die dus duidelijk geen hekel had aan de katholieke Hohenzollerns.
Bismarck verwachtte wel enige protesten uit Frankrijk en wilde daarmee snel tot zaken komen. Natuurlijk zei Bismarck dat als er een Hohenzollern koning was in Spanje, Frankrijk minder bereid zou zijn om Duitsland te bedreigen, maar vooral dat het goed zou zijn voor de handel tussen Duitsland en Spanje. Het belangrijkste was om Leopold op de Spaanse troon te krijgen voor de Fransen konden protesteren.
Het nieuws lekte echter uit en bereikte Parijs.
De Franse regering had eenvoudigweg de kandidatuur van Leopold kunnen verhinderen door in Madrid te protesteren, maar om aanzien te winnen wilden ze Pruisen vernederen door bij koning Wilhelm het protest in te dienen.
Wilhelm I stemde echter meteen in toe met de Franse eis. Het was niet omdat hij zorgen maakte om Frankrijk, maar het baantje van koning van Spanje leek hem niet zo aantrekkelijk voor zijn neef, omdat hij dacht dat Leopold het slachtoffer van een aanslag zou kunnen worden.
De Franse ministers hadden de indruk dat ze Pruisen niet hadden vernederd. In plaats daarvan van Wilhelm I verzoeningsgezind en vriendelijk geweest. Dit was niet naar hun zin, vandaar dat de Fransen nog een brief stuurden met meer eisen, o.a. dat Wilhelm zijn excuses moest aanbieden.
Bismarck had niet gedacht dat de zaken op deze manier zou escaleren en was even verrast als ieder ander. Hij was ver weg het land in en het bedroefde hem dat hij een prachtige kans had gemist. Pruisen had zijn zelfvertrouwen kunnen versterken door een bits antwoord te geven. We beschikken over het gesprek tussen Bismarck en von Moltke, waar ze weinig vleiend over Wilhelm spraken, over hoe zwak die was geweest door de oorlogsdreiging en door zich zorgen te maken over Leopold.
Toen kwam bericht van Wilhelm, over de tweede Franse eisen. Bismarck zei: 'Dit is het.' Hij stelde het telegram van de koning op, maar zó, dat de koning niet zei: 'Welnu, Leopold heeft zich teruggetrokken, ik heb u niets meer te zeggen', maar slechts: 'Ik heb u niets meer te zeggen.' Dit was het fameuze telegram van Ems.
De Franse pers raakte in rep en roer. In de straten van Parijs weerklonk de kreet: 'A Berlin' en Napoleon III bereidde zich voor om ten strijde te trekken.
Een merkwaardig aspect van dit verhaal is het totale gebrek aan verantwoordelijkheid dat de Fransen en Napoleon III tentoonspreidden aangaande de mogelijkheden om een oorlog tegen de Pruisen te beginnen.
De overwinning van het Pruisische leger in 1866 op Oostenrijk bewees dat het het beste in Europa was, maar toen het er op aankwam vertrouwden de Fransen alleen op hun prestige, het prestige van de grote naam van Napoleon I. Het land leed nederlaag op nederlaag en uiteindelijk gaven ze Bismarck de schuld.
Frankrijk verloor een aantal grensgebieden aan Duitsland en moest een enorme 'oorlogsschade' betalen aan Duitsland.
Volgens mij: 'eigen schuld, dikke bult', maar inderdaad, een Wereldoorlog was het niet.
België bijvoorbeeld, toen nog een erg jonge en onzekere staat, herbergde een groot aantal Franse dissidenten, die op de vlucht waren voor de dictatuur van Napoleon III, en zag plots een groot aantal vluchtelingen toestromen, maar nu van het pro-Napoleon kamp. Er ontstak dan ook een pamflettenoorlog in Brussel, die brutaal de kop werd in gedrukt, uit angst voor een inval door een van de twee kemphanen.
Heb je hier overigens nog meer informatie over?
Vr.gr.,
Michael.
[quote='Dorus']Misschien wordt de Frans-Duitse oorlog van 1870 bedoeld.
In twee woorden: Bismarck, de Duitse kanselier, lokte Napoleon III, de Franse keizer in de val met het fameuze telegram van Ems. Napoleon III, die allang een gelegenheid zocht om militaire eer te vergaren zoals zijn achteroom en naamgenoot, viel aan, maar werd verslagen en Bismarck bezette Frankrijk tot voor de poorten van Parijs.[/quote]
Er is meer dan honderd jaar over deze zaak gediscussieerd en er wordt vaak beweerd dat Bismarck de Fransen tot een oorlog provoceerde.
Volgens mij is deze visie onjuist.
Napoleon III was sinds 1852 keizer van Frankrijk. Dat was hij vooral geworden omdat hij de naam van zijn oom droeg: 'zijn afkomst veroordeelde hem tot succes'.
In 1859 slaagde hij in Italië, toen hij Savoye en Nice had verworven, maar hij had meer successen nodig. Hij was een van de velen die een verenigd Europa voor zich zagen, een Europa gebaseerd op liberale nationale principes. Vandaar dat hij de eenwording van Italië had toegejuicht. Hij was ook niet tegen de nationale eenwording van Duitsland, maar op dit punt ging de keerzijde van zijn positie meespreken.
Wanneer Duitsland verenigd en sterker zou zijn, zou Frankrijk volgens alle berekeningen van de diplomatie zwakker zijn en moest dan ook compensatie krijgen. Napoleon III vroeg daar dan ook keurig om, en Bismarck weigerde op redelijke gronden. Er was in de hele wereld geen reden te bedenken waarom Frankrijk compensatie zou moeten krijgen voor het feit dat Duitsland verenigd was. De discussie verliep, maar liet bij beide partijen rancunes achter.
In 1868 vond er in Spanje een revolutie plaats die koningin Isabella van de troon stootte. Ze leed een losbandig leven, was getrouwd met een impotente man en had een niet zo verbazingwekkende uitweg genomen door vele minnaars te nemen. De kosten van deze koninklijke minnaars werd de politici te veel. Isabella moest weg en er kwam tijdelijk een republiek, maar de Spanjaarden wilden weer een koning, zodat men met de troon door Europa leurde. Napoleon stelde een van zijn neven voor maar niemand wenste dat Frankrijk de macht in Spanje zou krijgen. Bismarck had echter een uitstekend idee. Spanje was katholiek. Het huis Hohenzollern had een katholieke zijtak, waarin een prins Leopold die aan alle eisen voldeed. Bovendien was zijn broer Carol, koning van Roemenië, benoemd door Napoleon III zelf die dus duidelijk geen hekel had aan de katholieke Hohenzollerns.
Bismarck verwachtte wel enige protesten uit Frankrijk en wilde daarmee snel tot zaken komen. Natuurlijk zei Bismarck dat als er een Hohenzollern koning was in Spanje, Frankrijk minder bereid zou zijn om Duitsland te bedreigen, maar vooral dat het goed zou zijn voor de handel tussen Duitsland en Spanje. Het belangrijkste was om Leopold op de Spaanse troon te krijgen voor de Fransen konden protesteren.
Het nieuws lekte echter uit en bereikte Parijs.
De Franse regering had eenvoudigweg de kandidatuur van Leopold kunnen verhinderen door in Madrid te protesteren, maar om aanzien te winnen wilden ze Pruisen vernederen door bij koning Wilhelm het protest in te dienen.
Wilhelm I stemde echter meteen in toe met de Franse eis. Het was niet omdat hij zorgen maakte om Frankrijk, maar het baantje van koning van Spanje leek hem niet zo aantrekkelijk voor zijn neef, omdat hij dacht dat Leopold het slachtoffer van een aanslag zou kunnen worden.
De Franse ministers hadden de indruk dat ze Pruisen niet hadden vernederd. In plaats daarvan van Wilhelm I verzoeningsgezind en vriendelijk geweest. Dit was niet naar hun zin, vandaar dat de Fransen nog een brief stuurden met meer eisen, o.a. dat Wilhelm zijn excuses moest aanbieden.
Bismarck had niet gedacht dat de zaken op deze manier zou escaleren en was even verrast als ieder ander. Hij was ver weg het land in en het bedroefde hem dat hij een prachtige kans had gemist. Pruisen had zijn zelfvertrouwen kunnen versterken door een bits antwoord te geven. We beschikken over het gesprek tussen Bismarck en von Moltke, waar ze weinig vleiend over Wilhelm spraken, over hoe zwak die was geweest door de oorlogsdreiging en door zich zorgen te maken over Leopold.
Toen kwam bericht van Wilhelm, over de tweede Franse eisen. Bismarck zei: 'Dit is het.' Hij stelde het telegram van de koning op, maar zó, dat de koning niet zei: 'Welnu, Leopold heeft zich teruggetrokken, ik heb u niets meer te zeggen', maar slechts: 'Ik heb u niets meer te zeggen.' Dit was het fameuze telegram van Ems.
De Franse pers raakte in rep en roer. In de straten van Parijs weerklonk de kreet: 'A Berlin' en Napoleon III bereidde zich voor om ten strijde te trekken.
Een merkwaardig aspect van dit verhaal is het totale gebrek aan verantwoordelijkheid dat de Fransen en Napoleon III tentoonspreidden aangaande de mogelijkheden om een oorlog tegen de Pruisen te beginnen.
De overwinning van het Pruisische leger in 1866 op Oostenrijk bewees dat het het beste in Europa was, maar toen het er op aankwam vertrouwden de Fransen alleen op hun prestige, het prestige van de grote naam van Napoleon I. Het land leed nederlaag op nederlaag en uiteindelijk gaven ze Bismarck de schuld.
[quote]Frankrijk verloor een aantal grensgebieden aan Duitsland en moest een enorme 'oorlogsschade' betalen aan Duitsland.[/quote]
Volgens mij: 'eigen schuld, dikke bult', maar inderdaad, een Wereldoorlog was het niet.
[quote]België bijvoorbeeld, toen nog een erg jonge en onzekere staat, herbergde een groot aantal Franse dissidenten, die op de vlucht waren voor de dictatuur van Napoleon III, en zag plots een groot aantal vluchtelingen toestromen, maar nu van het pro-Napoleon kamp. Er ontstak dan ook een pamflettenoorlog in Brussel, die brutaal de kop werd in gedrukt, uit angst voor een inval door een van de twee kemphanen.[/quote]
Heb je hier overigens nog meer informatie over?
Vr.gr.,
Michael.
