door Gast » ma 30 mei 2022, 19:22
Nog even een laatste reactie.
Jouw, Ruud1234, gedachtegoed doet me nog het meest denken aan een scenario met Lemaître–Tolman coördinaten, zie bijvoorbeeld:
Vanaf minuut 12 ergens.
Maar dan nog, geldt al het voorgaande: over de schaal factor, comoving time, dat
\( dt = d\tau \), want
\(\quad d\vec{x}=0\), etc.
Dus ook al zit daar één of ander wezen op een afstand de tijd bij te houden en te vergelijken met onze "met de Hubble flow meebewegende klokken in het zwakke velden limiet", ook voor dat wezen geldt
\( dt = d\tau \), zolang
\(\quad d\vec{x}=0\). Want ook zij beweegt dan mee met de Hubble flow en zit in het zwakke velden limiet (als dat niet zo zou zijn slaat het helemaal nergens op, dan is haar tijd juist tja, geen uhm .. heeft dan geen enkele meerwaarde (wat het sowieso al niet heeft, maar dan is het "minderwaardig")), dus die meet precies hetzelfde.
Ook zij zal dus het heelal zien uitdijen precies zoals wij dat zien. En dus heeft dat niets te maken met jouw gedachte dat eigentijd in de loop van kosmische tijd sneller is gaan verlopen.
(Vreemd genoeg heeft hij, Matt O'Dowl, het hier over "geodesic incompleteness" en nulgeodeten (licht-achtige geodeten) daar waar ik dat plaatje eerder van 'geodesic completeness' hij het over tijdachtige geodeten had en dus 'geodesic completeness' ipv 'incompleteness', wat mij ook wel zo logisch lijkt want hoe kun je nou klokken hangen aan een licht-achtige geodeten?, naja.)
https://youtu.be/jeRgFqbBM5E
Uit dat wilde verhaal over de mogelijkheid dat ons heelal een zwart gat is, had ik dat plaatje over "geodesic completeness".
Ik post dit trouwens mede omdat wanneer ik zeg dat er wel modellen zijn waarbij het heelal een centrum en een rand zou kunnen hebben .. niemand dat lijkt te geloven. (Waarschijnlijk heeft dat het ook niet, maar toch.)
Modellen van heelallen die een rand hebben zijn moeilijk te behandelen, zowel conceptueel als wiskundig. Voornamelijk is het erg moeilijk om te bedenken, laat staan beschrijven, wat er zou gebeuren aan de rand van een dergelijk universum. Enkel om deze reden, worden modellen waarbij het heelal een rand heeft meestal buiten beschouwing gelaten.Nog even een laatste reactie.
Jouw, Ruud1234, gedachtegoed doet me nog het meest denken aan een scenario met Lemaître–Tolman coördinaten, zie bijvoorbeeld:
https://youtu.be/BOLHtIWLkHg
Vanaf minuut 12 ergens.
Maar dan nog, geldt al het voorgaande: over de schaal factor, comoving time, dat [itex] dt = d\tau [/itex], want [itex]\quad d\vec{x}=0[/itex], etc.
Dus ook al zit daar één of ander wezen op een afstand de tijd bij te houden en te vergelijken met onze "met de Hubble flow meebewegende klokken in het zwakke velden limiet", ook voor dat wezen geldt [itex] dt = d\tau [/itex], zolang [itex]\quad d\vec{x}=0[/itex]. Want ook zij beweegt dan mee met de Hubble flow en zit in het zwakke velden limiet (als dat niet zo zou zijn slaat het helemaal nergens op, dan is haar tijd juist tja, geen uhm .. heeft dan geen enkele meerwaarde (wat het sowieso al niet heeft, maar dan is het "minderwaardig")), dus die meet precies hetzelfde.
Ook zij zal dus het heelal zien uitdijen precies zoals wij dat zien. En dus heeft dat niets te maken met jouw gedachte dat eigentijd in de loop van kosmische tijd sneller is gaan verlopen.
(Vreemd genoeg heeft hij, Matt O'Dowl, het hier over "geodesic incompleteness" en nulgeodeten (licht-achtige geodeten) daar waar ik dat plaatje eerder van 'geodesic completeness' hij het over tijdachtige geodeten had en dus 'geodesic completeness' ipv 'incompleteness', wat mij ook wel zo logisch lijkt want hoe kun je nou klokken hangen aan een licht-achtige geodeten?, naja.)
[url]https://youtu.be/jeRgFqbBM5E[/url]
[i]Uit dat wilde verhaal over de mogelijkheid dat ons heelal een zwart gat is, had ik dat plaatje over "geodesic completeness".[/i]
Ik post dit trouwens mede omdat wanneer ik zeg dat er wel modellen zijn waarbij het heelal een centrum en een rand zou kunnen hebben .. niemand dat lijkt te geloven. (Waarschijnlijk heeft dat het ook niet, maar toch.)
[i]Modellen van heelallen die een rand hebben zijn moeilijk te behandelen, zowel conceptueel als wiskundig. Voornamelijk is het erg moeilijk om te bedenken, laat staan beschrijven, wat er zou gebeuren aan de rand van een dergelijk universum. Enkel om deze reden, worden modellen waarbij het heelal een rand heeft meestal buiten beschouwing gelaten.[/i]
