De natuur geeft je de oplossing. Een atoomkern van bijvoorbeeld ijzer bevat 26 protonen en ook nog een stuk of 30 neutronen, welke allemaal bijeen gehouden worden door de sterke kernkracht. Toch heeft een atoomkern een eindige afmeting, en verdwijnt niet in een infinitesimaal.

[quote]
In dat geval zouden alle protonen zich over een zo groot mogelijke ruimte verdelen. (physicalattraction)
 
[/quote]
U heeft gelijk, nakijken  op internet geeft als antwoord op de vraag of protons mekaar aantrekken een positief antwoord  De elektrische kracht zou de protonen evenwel van mekaar afstoten, maar de sterke kracht, overwint die afstoting als er een bepaalde colomb afstand overbrugd wordt.  Pas dan zullen, onder invloed van de werking van de quarks, de protonen mekaar aantrekken. Ik ben dus weer een beetje wijzer.  Nu zou ik vraag 1 en 2. willen groeperen en herformuleren, nl. We stellen dezelfde vraag, maar nemen nu aan dat de sterke kracht wel een rol speelt:
Zouden, na het verdwijnen van de elektronen en de neutronen, de hoeveelheid protonen van materie (a) samen  in een infinitisimaal verdwijnen?

Stel, er zou alleen elektrische kracht zijn, en je materiaal (a) bestaat uit enkel protonen en neutronen (vraag 1). In dat geval zouden alle protonen zich over een zo groot mogelijke ruimte verdelen. De neutronen ondervinden geen kracht, want die zijn elektrisch neutraal. Hetzelfde gebeurt er in situatie 2, waarbij er alleen geen neutronen meer zijn die toch al niets deden. Bij vraag 3 heb je alleen nog maar een groep elektronen, die zich ook over een zo groot mogelijke ruimte zouden verdelen. Met een magnetische kracht erbij zouden de banen van de deeltjes anders worden, maar een hoop positieve ladingen zal nog steeds een zo groot mogelijke ruimte willen innemen.
 
Dat dit anders is dan in je openingspost (negatieve deeltjes die zich ophopen) komt door je aanname dat er slechts een elektrische kracht aanwezig is. In praktijk zullen er altijd meer krachten aanwezig zijn, bijvoorbeeld de sterke kernkracht die de protonen en neutronen in een atoom toch bij elkaar houdt, of zwaartekracht in het geval van opstijgende geladen deeltjes. Zoals Professor Puntjes al meldt in [url=http://sciencetalk.nl/forum/index.php/topic/199390-polarisering-en-ontlading/?p=1059601]bericht 10[/url]: je moet steeds naar de netto kracht (is vectoriële optelling van alle krachten) kijken om de beweging van deeltjes te bestuderen.

Dank voor uw begrip proF. Puntje en Thionyl. 
Maar laat ons, met uw goedvinden, terug gaan naar de vragen in post …
Stel een hoeveelheid materie (a) in een stelsel waar geen enkele andere kracht werkt dan de elektrische kracht. De magnetische kracht denken we even weg voor de eerste drie vragen.
1. Die hoeveelheid materie (a) raakt al zijn elektronen kwijt , verdwijnt (a) ruimtelijk gezien, dan in een infinitisimaal? Of wordt het een hoopje neutronen en protonen?
2. De hoeveelheid materie (a) raakt al zijn neutronen en elektronen kwijt, en is dus extreem posiitief geladen,  Verdwijnt (a) dan, ruimtelijk gezien, in een infinitisimaal ? Verdwijnt het ruimtelijk gezien, helemaal?
3. De hoeveelheid materie geraakt al zijn protonen en neutronen kwijt, en is dus extreem negatief. Wordt het dan, ruimtelijk gezien,  oneindig groot?
4. Bedenken we er nu de magnetische kracht bij, zouden de antwoorden dan nog dezelfde zijn ?

@ Cock, Nee hoor, je wordt niet gejorist. Maar nu is wel duidelijk dat antwoorden op een andere manier gegeven moeten worden. En domme vragen bestaan niet, wel slecht geformuleerde, of niet te beantwoorden vragen.  Filosoof, best interessant, dat je je dan met dit soort vragen gaat bezig houden, terwijl je de wiskunde enz. erin "haat". Misschien word je nog eens wetenschaps-filosoof en stel je precies die vraag die een ander weer op een spoor zet.

@ cock
 
Toch jammer dat je je wiskunde niet alsnog bijspijkert. Een groot deel van je vragen en bedenkingen komen voort uit een onvolledig begrip van natuurkundige wetten. En die wetten hebben - het is niet anders - bijna altijd een wiskundige vorm.

[quote]toch wat basic natuurkunde gaan leren misschien? (Thionyl).[/quote]
Of topic, toch iets persoonlijks, hopende dat het niet gejorist wordt. Ik heb al een heel leven wiskunde en de wiskunde in natuurkunde gehaat. Ben filosoof van opleiding en 63 jaar, en zowat vijf jaar geleden ben ik me beginnen afvragen of  iets (het heelal) uit niets kan ontstaan. Sindsdien ben ik als bezeten beginnen lezen (in boeken met zo weinig mogelijk wiskunde), maar ik mis inderdaad de wiskundige basis, en de methodische opbouw. Ik vraag uw begrip, maar ik denk dat een  simpele ziel, met een onbevangen blik heel misschien toch iets kan bijdragen aan het oplossen van bovenstaand raadsel.
[quote]Macroscopisch is goed te begrijpen hoe ladingsscheiding binnenin de betreffende voorwerpen (influentie) dan tot aantrekking kan leiden. (professor puntje)[/quote]
Maar goed ook. Zouden anders negatief geladen voorwerpen niet uiteenspatten? En positieve voorwerpen niet ineenstorten tot een zwart gaatje?
[quote]Wel eens een sterkere magneet bij een zwakkere gehouden?  (Thionyl)[/quote]
Ja dus.

@ Cock, Sorry, maar er staan waarheden, halve waarheden en onzin in je laatste betoog. Ga daar niet echt verder op in, ondanks dat je topic interessant is. In de Sahara, en op zee oa gebeuren ook vreemde ? zaken ivm bliksem enz. net zoals waarschijnlijk in Australië. Best leuk om daar over na te denken. Maar dat zijn on topic-zaken en al dat andere niet. Veel geluk met je topic, .
 
Een magneetpool benoemen met +/-???, toch wat basic natuurkunde gaan leren misschien?. 

[quote="cock"]Two charged bodies with the same polarity can often attract one another if they're close compared to their sizes and if charge is free to move around on one or both of them. (This latter proviso is always true to a small extent for insulators, where an external field can push the electrons and nuclei in opposite directions a small distance, and it's true to a large extent for conductors, where the electrons can move arbitrary distances.)
Mark Bartom, Phd Physics  university of Queensland
[/quote]
 
Macroscopisch is goed te begrijpen hoe ladingsscheiding binnenin de betreffende voorwerpen (influentie) dan tot aantrekking kan leiden. Daarvoor hoeft de wet van Coulomb niet op de schop.
 
Ik bedenk mij wel nog iets anders in verband met kernkrachten. Protonen en neutronen bevatten geladen quarks, dus kun je je afvragen of tussen zulke kerndeeltjes ook influentie kan voorkomen...

De beweging (beter nog: de [i]verandering[/i] van beweging) van deeltjes is steeds het gevolg van de [b]netto[/b] krachten die erop werken. Zolang je dat in de gaten houdt is er geen enkel probleem.

[quote]Nu iets duidelijker? Maar ik denk niet dat er enige tegenspraak is in de literatuur, (Thyonil)[/quote]
[color=#252525]Twee voorbeeldjes uit de literatuur die schijnbaar in tegenspraak zijn:[/color]
[b]Electric charge[/b] is the [url=https://en.wikipedia.org/wiki/Physical_property]physical property[/url] of [url=https://en.wikipedia.org/wiki/Matter]matter[/url] that causes it to experience a [url=https://en.wikipedia.org/wiki/Force]force[/url] when placed in an [url=https://en.wikipedia.org/wiki/Electromagnetic_field]electromagnetic field[/url]. There are two types of electric charges: [url=https://en.wikipedia.org/wiki/Proton]positive[/url] and [url=https://en.wikipedia.org/wiki/Electron]negative[/url]. Like charges repel and unlike attract. An object is negatively charged if it has an excess of [url=https://en.wikipedia.org/wiki/Electron]electrons[/url], and is otherwise positively charged or uncharged. (wikipedia)
Two charged bodies with the same polarity can often attract one another if they're close compared to their sizes and if charge is free to move around on one or both of them. (This latter proviso is always true to a small extent for insulators, where an external field can push the electrons and nuclei in opposite directions a small distance, and it's true to a large extent for conductors, where the electrons can move arbitrary distances.)
Mark Bartom, Phd Physics  university of Queensland, Antwoord op de vraag: can electric charches of the same sign attract each other?
Wel lijkt het zo te zijn dat elektromagnetische kracht inderdaad ,steeds afstotend is, maar dat andere krachten vaak die kracht overwinnen (bv kernkracht). Dus stellen dat gelijke ladingen mekaar steeds afstoten is een eenzijdige visie, die geen rekening houdt met andere interacties en krachten. Een kleine proef heb ik thuis gedaan, een kleine magneet word door een sterkere magneet aangetrokken; en dit zowel langs de negatieve als de positieve zijde.
Dank voor uw respons.

Wel eens een sterkere magneet bij een zwakkere gehouden? Daarom spreken we van gelijke ladingen!!  Jij stelt dat de één meer geladen is dan de andere, maar is dat zo? OK, De sterkere bepaalt het, als je dat wilt horen. Hoe het verder gaat? Delen enz? 
 
De Thermodynamica houdt zich daarmee bezig en zegt, in nederlands:
 
Indien een systeem bij een onveranderlijke omgeving aan zichzelf wordt overgelaten, zal het in de loop van de tijd een[url=https://nl.wikipedia.org/wiki/Evenwichtstoestand]evenwichtstoestand[/url] bereiken, waarvan een kenmerk is dat die niet spontaan meer verandert. Deze toestand kan, anders dan een niet-evenwichtstoestand, eenduidig worden beschreven door een combinatie van waarden van een eindig aantal toestandsgrootheden. Intensieve grootheden als temperatuur en druk hebben dan overal in het systeem dezelfde waarde. De relatie tussen toestandsgrootheden wordt gegeven door de [url=https://nl.wikipedia.org/wiki/Toestandsvergelijking]toestandsvergelijking[/url] van het systeem. Hoeveel toestandsgrootheden er nodig zijn in die toestandsvergelijking voor het eenduidig vastleggen van de evenwichtstoestand hangt af van het aantal [url=https://nl.wikipedia.org/wiki/Vrijheidsgraad]vrijheidsgraden[/url] van het systeem.
 
Ook al is de één meer geladen dan de andere, dat ze inwendig afgestoten worden is nu eenmaal zo en zo krijg je aan de buitenkant extreem hoge waarden, die doorslag= bliksem, kunnen veroorzaken en vooral op plaatsen met sterke krommingen (punten).
En dan is er weer even  evenwicht. (tot de volgende bosbrand,)
 
Daarnaast wordt ook elk ongeladen deeltje aangetrokken door een geladen deeltje. En ook bewegen alleen de - ladingen!! Teveel= een min lading, een tekort is een + lading. 
 
Nu iets duidelijker? Maar ik denk niet dat er enige tegenspraak is in de literatuur, meer hoe je het leest, lijkt me.

[quote]Bij onweer speelt ongeveer hetzelfde. Door wrijving (van omhoog/omlaag, iisvorming enz)) ontstaan ladingen en die worden ergens heen gevoerd. Maar uiteindelijk ontladen ze weer. ok. (Thyonyl)[/quote]
Ik kan me vinden in uw antwoord, waaraan trouwens ook van de Velde alludeerde. 
Maar dit is geen oplossing voor de vraag die ik in post 5 stelde, nl. 1. zullen twee elektrische ladingen van gelijk teken (a en b) mekaar afstoten, als lading a een sterkere lading heeft dan lading b (volgens het principe dat ladingen met gelijk teken mekaar afstoten) of  2. zal er een surplus lading van a naar b (of omgekeerd) gaan tot a en b een gelijke lading hebben (volgens het principe dat de natuur streeft naar een gelijke lading)? Beide principes heb ik gevonden in de literatuur, maar ze lijken mekaar tegen te spreken.

Misschien moet je wat dingen anders? zien. Maar + en + stoten elkaar af en met de - idem. Dat is één v/d krachten die hier spelen, maar de zwaartekracht is er ook altijd en opwaartse krachten door warme/hete lucht ook.
 
Bij onweer speelt ongeveer hetzelfde. Door wrijving (van omhoog/omlaag, iisvorming enz)) ontstaan ladingen en die worden ergens heen gevoerd. Maar uiteindelijk ontladen ze weer. ok.
 
Als ik nu jouw probleem zo bekijk, maar kan het mis hebben, dan is er een sterke stroom naar boven van oa hete! en lichte roetdeeltjes. Die hebben een tegenstroom van afgekoelde (minder lichte) deeltjes richting Aarde. De wrijving zorgt voor de ladingen. Maar die elektrische krachten zijn niet zo groot tov de andere krachten die spelen en dus ze blijven in hun stroom.
Maar ook door de onderlinge afstoting gaan die ladingen naar de randen en verzamelen daar. Uiteindelijk landen ze, min of meer apart en ontladen met elkaar. Vooral daar waar puntladingen zijn.
 
Zo ongeveer stel ik me dat voor.  

[quote]die lading verzamelt zich ook niet spontaan (van de Velde)[/quote]
Daar heeft u gelijk in Jan. Er lijkt inderdaad geen [i]actieve [/i]aantrekking  van gelijke ladingen te zijn (dus geen actieve polarisering). Maar ik zie ook geen direkt bewijs van afstoting van gelijke ladingen (deeltjes met een onevenwicht aan elektronen in positieve zin).
Er is wel een ontlading (bliksem), waarbij de "natuur" streeft naar een gelijke lading, althans zo lijkt het toch.
Ik had in de context van dit item volgende vraag willen stellen: stel twee voorwerpen, Beide voorwerpen hebben een positieve lading, maar het ene voorwerp (a) heeft een hogere positieve lading dan het andere voorwerp (b). Zullen die gelijke ladingen mekaar afstoten wegens lading met gelijk teken, of zal er lading van (a) naar (b) stromen tot er een gelijke positieve lading is in beide voorwerpen? Of gebeurt er niets?
Indien er een stroom ontstaat, kan men daaruit concluderen dat ladingen met gelijk teken, mekaar niet afstoten, maar dat de natuur streeft naar een gelijke hoeveelheid  lading?